Το μπλακ-άουτ, οι μυϊκοί τραυματισμοί και η νοοτροπία!

Ο Νίκος Αθανασίου αναλύει μέσα από τα δεδομένα το γιατί «κλάταρε» ο Παναθηναϊκός στην Βέροια, το ζήτημα της φυσικής κατάστασης και των τραυματισμών και το πραγματικά μεγάλο πρόβλημα του «τριφυλλιού».

Το μπλακ-άουτ, οι μυϊκοί τραυματισμοί και η νοοτροπία!

Υπάρχουν δύο δρόμοι να αναλύσεις θέματα που αφορούν το ποδόσφαιρο. Ο πρώτος, ο εύκολος, ο «καφενειακός», εκείνος που σε οδηγεί σε απλά συμπεράσματα, αγνοώντας σημαντικά δεδομένα, τα οποία αλλάζουν την ροή της σκέψης και του αποτελέσματος. Ο δεύτερος και πιο ασφαλής, είναι εκείνος που προκύπτει μέσα από την γνώση για σημαντικές λεπτομέρειες που μόνο λεπτομέρειες δεν είναι, όταν μιλάμε για υψηλό επίπεδο και όχι για ποδόσφαιρο αλάνας.

Ας τα πάρουμε ένα προς ένα, καθώς η «αυτοκτονία» στην Βέροια «γέννησε» αρκετά θέματα προς συζήτηση, πέρα από το προφανές που είναι η αξιοποίηση των πολλών χαμένων ευκαιριών...

1) Γιατί ο Παναθηναϊκός «κλάταρε» στην Βέροια μετά το 70'; Η εύκολη απάντηση είναι το «γιατί έχει πρόβλημα φυσικής κατάστασης και έμεινε από δυνάμεις». Δεν είναι έτσι, πάμε να δούμε το γιατί:
*Μέχρι και το 70' ο Παναθηναϊκός έπαιζε 3-4-1-2 και σημαντικό ρόλο στην κυριαρχία του στο παιχνίδι έπαιξαν οι δύο ακραίοι χαφ, ο Χουλτ και ο Μέστο, οι οποίοι πίεζαν τον αντίπαλο, ανέβαιναν ψηλά και δημιουργούσαν καταστάσεις και υπεραριθμία στην μεσαία γραμμή. Αμφότεροι έπαιζαν με πρόβλημα τραυματισμού, πονούσαν, είχαν χάσει τον σημαντικό τους ρόλο μέσα στο παιχνίδι και για αυτό ο Κουλιμπαλί σηκώθηκε για προθέρμανση στο 65'. Για να «αλλάξει» έναν από τους δύο ο Στραματσόνι και να ξαναβρει ισορροπία ο Παναθηναϊκός. Η αναγκαστική αλλαγή του Κουτρουμπή, όμως, άλλαξε τα δεδομένα και η είσοδος του Ρέις άφησε με μία αλλαγή τον Στραματσόνι μέχρι το τέλος του παιχνιδιού. Το 3-4-1-2 είχε μετατραπεί σε 5-3-2, ο Παναθηναϊκός με πέντε παίκτες στην άμυνα ήταν λογικό να δώσει χώρο στην Βέροια και να την «πατήσει» στο φινάλε, στην μοναδική στιγμή που οι γηπεδούχοι δημιούργησαν κάτι από το δικό τους παιχνίδι και όχι λάθος αντιπάλου, όπως εκείνο του Στιλ στο 52'. Φυσικά δεν πρέπει να ξεχνάμε πως την Πέμπτη ο Παναθηναϊκός είχε παιχνίδι στην Λιέγη και μόνο παράλογο δεν είναι να παρουσιάζει σημάδια κόπωσης από ένα σημείο και μετά. Σημάδια που έδειξαν τόσο ο ΠΑΟΚ όσο και ο Ολυμπιακός στο μεταξύ τους παιχνίδι... Ακόμη μία σημαντική λεπτομέρεια; Ο Παναθηναϊκός έπαιζε χωρίς την «καρδιά» (Ζέκα) και το «μυαλό» (Λεντέσμα) της μεσαίας του γραμμής...

2) Που οφείλονται οι αρκετοί μυϊκοί τραυματισμοί το τελευταίο διάστημα; Τον τελευταίο μήνα, παρουσιάζονται αρκετά προβλήματα μυικών τραυματισμών που δεν υπήρχαν στην αρχή της χρονιάς. Και εδώ η εύκολη εξήγηση είναι «η χαλαρή προετοιμασία». Να ανοίξουμε μία παρένθεση εδώ. Μετά από έξι καλοκαίρια στα βουνά της Ευρώπης, μπορούμε να καταλάβουμε την ένταση μίας προετοιμασίας. Στο Τέχελεν η επιλογή του Στραματσόνι ήταν η λογική. Να πάει σε ένα δεκαήμερο με ένταση που θα ανεβαίνει μέρα με την μέρα, ώστε η ομάδα του να βάλει τις βάσεις για την χρονιά αλλά να μην παρουσιαστεί κουρασμένη και με «βαριά» πόδια στα προκριματικά, κινδυνεύοντας με νέο «ναυάγιο»! Σε ένταση από το 1 μέχρι το 10 θα μπορούσαμε να πούμε πως το 7 είναι το πιο αντιπροσωπευτικό ως μέσος όρος. Δεν υπάρχει προπονητής σε καμία ομάδα του πλανήτη που να δουλεύει με προκριματικά το καλοκαίρι στο 8, το 9 ή το 10...

Κλείνει η παρένθεση και πάμε στην απάντηση: Εδώ και έναν μήνα, λοιπόν, ο Παναθηναϊκός προπονείται στο Κορωπί σε νέο βοηθητικό, το οποίο έχει πολύ πιο σκληρό χλοοτάπητα με σχέση με το «παλιό» που αυτή την στιγμή βρίσκεται υπό ανακατασκευή. Εξαρχής το τεχνικό επιτελείο του «τριφυλλιού» επεσήμανε τον κίνδυνο και τα άσχημα αποτελέσματα δεν άργησαν να έρθουν, με τον έναν μυϊκό τραυματισμό να διαδέχεται τον άλλο. Είναι ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ να μην διαθέτει ο Παναθηναϊκός ένα «κανονικό» βοηθητικό για να κάνει προπόνηση και είναι επίσης ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ, γιατί το «Καλαφάτης» ανήκει εδώ και τρία χρόνια στον σύλλογο και όχι έναν μήνα ή έξι μήνες. Είναι τεράστιο λάθος της διοίκησης που δεν είχε φροντίσει να δημιουργήσει τις κατάλληλες συνθήκες εδώ και τόσο καιρό...

3) Έχει πρόβλημα φυσικής κατάστασης ο Παναθηναϊκός; Είναι μια ωραία ερώτηση, έχει πολύ «ψωμί» προς συζήτηση αλλά είναι πολύ νωρίς για να απαντηθεί με ασφάλεια. Δεν έχουμε εξάλλου και τις μετρήσεις στα χέρια μας... Το σίγουρο είναι πως ο Παναθηναϊκός παρουσιάζει μία μεταβολή στην ψυχολογία και την ενέργεια σε αρκετά από τα δεύτερα ημίχρονα της φετινής σεζόν. Από την στιγμή που υπάρχει εξήγηση για τα μυϊκά προβλήματα του τελευταίου μήνα, αποδυναμώνεται το «ναι έχει ξεκάθαρο πρόβλημα» και θα πρέπει να δούμε τι θα γίνει στο επόμενο δίμηνο. Να υπενθυμίσουμε πως επί Αναστασίου αυτό το διάστημα ο Παναθηναϊκός «σερνόταν» και στην συνέχεια ήταν με διαφορά η πιο καλογυμνασμένη ομάδα της Σούπερ Λιγκ, έτοιμη να παίξει και... τρίτο ημίχρονο! Υπάρχει ακόμη μία παράμετρος που μπορεί να δικαιολογήσει τα εμφανή σημάδια κόπωσης σε πολλά φετινά ματς... Εξαιτίας των τραυματισμών, τράβηξαν κουπί αρκετοί ποδοσφαιριστές του βασικού κορμού, δεν ξεκουράστηκαν καθόλου, υπερφορτώθηκαν και βρίσκονται στα όρια τους. Όπως για παράδειγμα ο Ζέκα, ο Λεντέσμα, ο Μολέδο, ο Κουτρουμπής, ο Μπεργκ...

4) Ποιο είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα αυτή την στιγμή; Ο Παναθηναϊκός δεν διαθέτει νοοτροπία «killer» στο παιχνίδι του. Είναι αρκετά soft στην λογική του, δεν βγάζει κυνικότητα και δείχνει σημάδια χαλάρωσης όταν προηγείται στο σκορ. Χθες στην Βέροια αντί για 5-0 πηγαίνει μόνο με 1-0 στα αποδυτήρια για το ημίχρονο. Δεν «τελείωσε» το ματς και το χειρότερο απ' όλα (εκτός από τα τακτικά θέματα που αναφέραμε παραπάνω) υπήρχε η αίσθηση στην ομάδα ότι η Βέροια δεν θα ισοφαρίσει, με λίγα λόγια υπήρχε η λογική του «κάναμε την δουλειά, πάμε παρακάτω». Με το παιχνίδι να θέλει ακόμη είκοσι λεπτά. Έγκλημα! Ο Παναθηναϊκός έδειξε ξεκάθαρα στην Βέροια(όπως και στο ματς με την Ξάνθη, τον Αστέρα Τρίπολης ακόμη και την Σταντάρ Λιέγης) ότι πάσχει από υπερβολική εμπιστοσύνη, από «overconfidence» που λένε και στο χωριό μου. Κανένα παιχνίδι δεν τελειώνει στο 70', απέναντι σε κανέναν αντίπαλο με 1-0 δεν είσαι ασφαλής και για να κερδίσεις πρέπει να παίζεις 90' και όχι ανά διαστήματα. Πάνω σε αυτό το κομμάτι, δηλαδή στο «γκρέμισμα» αυτής της νοοτροπίας και στην δημιουργία μίας διψασμένης ομάδας πνευματικά, θα δουλέψει το επόμενο διάστημα ο Στραματσόνι στο Κορωπί. Εδώ που τα λέμε, ο Ιταλός έχει κάθε λόγο να «βράζει» με τους παίκτες του για όσα έγιναν στην Βέροια. Δουλειά του προπονητή είναι να δουλέψει ένα πλάνο για να οδηγήσει τους παίκτες του στην νίκη. Δεν είναι δουλειά του να μπει μέσα και να σκοράρει. Είναι ο τελευταίος που έχει ευθύνη για την «αυτοκτονία», καθώς παρουσίασε τον πιο παραγωγικό Παναθηναϊκό με ενδεκάδα ανάγκης...

Υ.Γ1: Έχετε πολύ πλάκα, πραγματικά. Οι τύποι που την Κυριακή ισοφάρισαν με γκολ οφ-σάιντ και έπρεπε να παίζουν με εννιά παίκτες (αποβολές Μιλιβόγεβιτς και Μποτία), οι τύποι που 20 χρόνια έμαθαν να κερδίζουν με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο, να κάνουν «μαθήματα» για την φάση του Κουτρουμπή. Κύριοι, εδώ ΠΑΝΤΑ λέμε ότι βλέπουμε. Όπως μετά τα «μούφα» πέναλτι στο ματς με την Τρίπολη. Δεν έχουμε εξάλλου να φοβηθούμε τίποτα, δεν υπήρχε ποτέ «πράσινη παράγκα», ούτε κανένας πρόεδρος του Παναθηναϊκού είναι κατηγορούμενος για «εγκληματική οργάνωση» στο ποδόσφαιρο. Αυτά είναι δικά σας... προνόμια. Με λίγα λόγια, δεν έχουμε να αποδείξουμε τίποτα. Κανονικά θα έπρεπε να σας απαντάω, όπως ο κυρ Σάββας για το οφ-σάιντ του Ιντέγε. «Τα χιλιοστά δεν έχουν σημασία», τι χέρι, τι ώμος, δίπλα είναι. Γιατί ακριβώς φωνάζετε; Και για να τελειώνουμε: Το πεναλτάκι στην χερούκλα μετά το τακουνάκι του Βιγιαφάνιες το είδατε; Σας το είπαν ή το ξέχασαν;

Best of internet