Ιστορία, αυτή που κάνει μπορντέλο την γεωγραφία...

Ο Μιχάλης Τσόχος γράφει για τον Ντιέγκο Σιμεόνε, μάλλον υποκλίνεται στον Ντέιγκο Σιμεόνε, για την ακρίβεια, λατρεύει τον Ντιέγκο Σιμεόνε...

Ιστορία, αυτή που κάνει μπορντέλο την γεωγραφία...

Κάνει τόσα θαύματα και τόσο συχνά που η... ρουτίνα της Ατλέτικο εδώ και μία πενταετία είναι να την βλέπεις και να μην το πιστεύεις.

Κάθε σεζόν που τελειώνει, μα κάθε, η εκτίμηση (για να μην γράψω βεβαιότητα) των... ειδικών και μη, είναι για την Ατλέτικο και τον Σιμεόνε η ίδια. “Τι άλλο να κάνει, ότι καλύτερο μπορούσε να κάνει με αυτή την ομάδα το έκανε, μάλλον έφτασε η ώρα να φύγει. Πήρε Europa League, πήρε Κύπελλο, πήρε πρωτάθλημα, έφτασε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, ξαναέφτασε τελικό Τσάμπιονς Λιγκ, ανταγωνίσθηκε στα ίσα επί σειρά ετών Μπαρτσελόνα και Ρεάλ, δεν έχει άλλο, δεν έχει παρακάτω...”

Τον περασμένο Μάιο μετά τον δεύτερο συνεχόμενο χαμένο τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ μέχρι και ο ίδιος ο Τσόλο φάνηκε να συμφωνεί με αυτή την άποψη. Ο τρόπος που χάθηκε για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά το τρόπαιο με τα μεγάλα αυτιά και η απογοήτευση που προκάλεσε σε όλη την ομάδα και τον κόσμο της, έμοιαζε να τον έχει λυγίσει. Οι κουβέντες του, η στάση του ήταν διαφορετική. Σχεδόν και ο ίδιος ομολογούσε ότι αρχίζουν να του λείπουν τα κίνητρα... Ζήτησε ακόμη και την μείωση της χρονικής διάρκειας του συμβολαίου του για να ξαναβρεθεί στην τσίτα, για να νιώσει ξανά την δίψα και την διάθεση να δημιουργήσει, να χτίσει...

Ακόμη κι' εγώ που πριν αρχίσει το φετινό πρωτάθλημα στην Ισπανία (το Τσάμπιονς Λιγκ είναι μία άλλη ιστορία και η κατάκτησή του δεν είναι μόνο ζήτημα ικανότητας, αλλά και καλής ή κακής βραδιάς, κλήρωσης, συγκυρίας) έλεγα με βάση την ποδοσφαιρική λογική και το ρόστερ της Ατλέτικο, ότι φέτος μπορεί να είναι καλύτερη από πέρυσι και να ξαναπάρει πρωτάθλημα, κλονίστηκα. Εκείνες οι δύο ισοπαλίες στις δύο πρώτες αγωνιστικές και κυρίως η εικόνα της Ατλέτικο σε αυτά τα δύο ματς, μου δημιούργησαν την αίσθηση (αποδεικνύεται ψευδαίσθηση) ότι τελικά ο χαμένος τελικός πέρυσι τον Μάιο ήταν αξεπέραστο πρόβλημα. Κλόνισε τόσο πολύ όλο αυτό το οικοδόμημα, κλόνισε τόσο πολύ τον ίδιο τον δημιουργό του, που εν τέλει όντως μάλλον δεν έχει άλλο για τον Τσόλο Σιμεόνε και την Ατλέτικο. Ως εδώ ήταν...

Πιθανόν να το πίστεψαν και οι ίδιοι. Ο Γκριεζμάν στην υπερβολή του μίλησε για υποβιβασμό και αυτή η υπερβολή έφερε την αναγέννηση. Από αυτήν την φράση, αυτή η τόσο δυνατή και δεμένη ομάδα, όχι μόνο μέσα, άλλα κυρίως έξω από το γήπεδο, βρήκε ξανά τον δρόμο της...

Διότι τα σημάδια ότι θα τον βρει, τα ποδοσφαιρικά σημάδια, ήταν ευδιάκριτα από το καλοκαίρι, πριν καν αρχίσει η σεζόν. Τότε που έλεγα στον φίλο μου τον Τάσο Κολλίντζα και μεγάλο φαν της Ατλέτικο. “Θα είναι καλύτερη φέτος, το φωνάζει το ρόστερ της, η Ατλέτικο πάει για πρωτάθλημα...”

Και η αλήθεια είναι ότι από το καλοκαίρι είχε γίνει η δουλειά. Τότε που ο Σιμεόνε σε ένα καλοκαίρι του παραλογισμού και της τρέλας, όπου τα εκατομμύρια έπεφταν στα πόδια παικτών και ομάδων με απίθανη ευκολία, σε ένα καλοκαίρι που η Ατλέτικο ζούσε στην απογοήτευση και το άδειασμα που είχε προκαλέσει ο δεύτερος συνεχόμενος χαμένος τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ και κυρίως ο τρόπος που αυτό χάθηκε, ο ίδιος όχι απλώς δεν έφυγε, αλλά τους κράτησε και όλους.

Ο Γκριεζμάν εκεί, παρά το γεγονός ότι τα έσπασε στο Euro και πολύ εύκολα θα βρίσκονταν ομάδες που αν κουνούσε το δαχτυλάκι του θα ακουμπούσαν 60 και 70 και 80 εκατ. ευρώ για να τον πάρουν. Εκεί και ο Κόκε για μία ακόμη χρονιά, εκεί και ο Σαούλ Νίγκεθ αυτό το διαμάντι που μπορούσες να το αποκτήσεις με 20 εκατ. ευρώ λόγω ρήτρας, αλλά τελικά προτίμησε να ανανεώσει με την Ατλέτικο γιατί τον έπεισε ο Τσόλο, ότι έχει κι' άλλο η Ατλέτικο, δεν είναι ως εδώ...

Εκεί και ο Φελίπε Λουίς για να “φωνάζει” και αυτός στον Μουρίνιο που τον πήρε για ένα χρόνο στην Τσέλσι και δεν ήξερε τι να τον κάνει “Special one σου τρίβουν στην μούρη την απόφαση σου να πεις ότι ο Ντε Μπρόινε δεν κάνει για την Πρέμιερ Λιγκ, είμαι και εγώ εδώ για να με βλέπεις να σου φωνάζω ότι δεν ξέρεις τι σου γίνεται...”.

Εκεί και ο Φερνάντο Τόρες με ανανέωση συμβολαίου όχι σε ρόλο να μας θυμίζει κάτι από το παρελθόν, αλλά σε ρόλο να αλλάζει το παρόν. Διότι ναι, τις έχασε τις δύο ευκαιρίες με την Μπάγερν ο Τόρες, αλλά νομίζω ότι αν ρωτούσες τον Τσόλο ποιός ήταν ο καλύτερος παίκτης του με την Μπάγερν θα σου έλεγε ο Φερνάντο, και αν ρωτούσες τον Αντσελότι ποιός ήταν ο μεγαλύτερος εφιάλτης σου στο ματς θα σου έλεγε ο Τόρες. Τέτοια αξιοποίηση των χώρων για την ομάδα και όχι για τον εαυτό του, τέτοιο διάβασμα του κενού που υπήρχε ανάμεσα στην άμυνα και την μεσαία γραμμή της Μπάγερν, τέτοια διάθεση για μαρκάρισμα και τρέξιμο, τέτοια δημιουργία ώστε αυτός να ανεβάζει την ομάδα και αυτή να χτίζει τα πάντα γύρω του, με φάρο αυτόν, δεν τα συναντάς σήμερα παρά μόνο από πολύ σπουδαίους παίκτες. Και ο Τόρες στα χέρια του Τσόλο είναι ξανά μεγάλος...

Εκεί και ο Καράσκο, ένα παιδί που από πέρυσι είχε γίνει σημαντικός και φέτος φαίνεται έτοιμος να περάσει στην επόμενη πίστα, στο να γίνει κομβικός. Εκει και οι νέες προσθήκες, τόσο πολύτιμες και τόσο ταιριαστές. Ο Γκαιτάν και ο Γκαμεϊρό που ήρθαν από τον πάγκο στο ματς με την Μπάγερν, αλλά και ο Βρσάλικο που σύντομα θα έρθει.

Εκεί πάνω απ' όλα και όλους, η συνεχόμενη διάθεση για διάκριση, η δίψα για βελτίωση, η κατάργηση της λογικής “ένα χρόνο έπαιξαν στα κόκκινα, δύο χρόνια έπαιξαν στα κόκκινα, τρίτο θα σκάσουν, δεν γίνεται...” Το πρέσινγκ, το τρέξιμο, η μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση, κυρίως από την επίθεση στην άμυνα, η ομάδα που όντως ζει στα κόκκινα σε κάθε ματς, σε κάθε λεπτό, σε κάθε σεζόν, δεν έχει τελειώσει.

Γιατί η Ατλέτικο ζει στα κόκκινα και είναι τρόπος ζωής, γιατί ο Τσόλο ζει στα κόκκινα και έμαθε τους πάντες να ζουν στους δικούς του ρυθμούς, όχι μόνο στους παίκτες, όχι μόνο στο club, αλλά και στον κόσμο που γεμίζει το “Βιθέντε Καλντερόν” κόντρα στην Μπάγερν, αλλά και κόντρα στη Αλαβές, ο κόσμος που έμαθε να ζει και αυτός μαζί με την ομάδα, το κάθε ματς, το κάθε λεπτό, την κάθε φάση σαν να είναι το τελευταίο πράγμα που θα ζήσει ποτέ.

Ο Τσόλο γράφει ιστορία κάθε φορά που η Ατλέτικο παίζει. Σε κάθε ματς, σε κάθε στιγμή της. Προσωπικά λατρεύω την ιστορία, γιατί όπως έλεγα από μικρός, “Η ιστορία είναι αυτή που κάνει μπουρδέλο την γεωγραφία την οποία μισώ. Για αυτό την λατρεύω τόσο την ιστορία...”.
Ο Τσόλο γράφει ιστορία με τέτοιο τρόπο που κάνει μπουρδέλο, όλους τους πλούσιους αυτού του ποδοσφαίρου, όλους τους μεγάλους, όλους τους δήθεν... 
Για αυτό τον λατρεύω...

Best of internet