Δέκα ευρωπαϊκά στέμματα από χρυσάφι

Δέκα ευρωπαϊκά στέμματα από χρυσάφι

Μια κούπα σε ευρωπαϊκό επίπεδο σε περνάει αυτόματα στο πάνθεον της ιστορίας. Πολλές ομάδες παλεύουν χρόνια μέχρι να το καταφέρουν. Δύο ή τρεις σε καθιερώνουν. Οι δέκα, σε καθιστούν μύθο. Όχι μόνο γιατί είναι πολλές, αλλά και γιατί παράλληλα είναι οι περισσότερες από κάθε άλλο.

Δέκα ευρωπαϊκά στέμματα από χρυσάφι

Η Ρεάλ Μαδρίτης είναι ο σύλλογος με τις περισσότερες κατακτήσεις του κορυφαίου διασυλλογικού ποδοσφαιρικού θεσμού στην Ευρώπη. Οι επιτυχίες τής χαρίζουν τη διάρκεια που έχουν οι μεγάλες ομάδες και μια θέση στην ποδοσφαιρική αθανασία. Ίσως κάποτε φτάσουν κι άλλοι στο σημείο να καυχιούνται πως έχουν στο μουσείο τους 10 κούπες, όμως κανείς ως τότε δεν ξέρει ποιά θα είναι η διαφορά τους απ' τη «βασίλισσα».

Απ' την εποχή που κατέκτησε το πρώτο τρόπαιο, στο μακρινό 1955, το ποδόσφαιρο και ο τρόπος παιχνιδιού έχει αλλάξει δραματικά. Η... συνήθεια όμως της Ρεάλ να βρίσκεται - σχεδόν - πάντα στον «αφρό» και να διεκδικεί τρόπαια δεν έχει υποχωρήσει. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά παραδοσιακά αποτελούσε κι αποτελεί έναν απ' τους σημαντικότερους στόχους των Μαδριλένων στη σεζόν. Προπονητές έχουν αποχωρήσει απ' το Μπερναμπέου γιατί δεν πέτυχαν την ευρωπαϊκή διάκριση, ενώ τα χρόνια στις αρχές του 21ου αιώνα (2004/05 - 2009/10), όπου έξι συνεχόμενες παρουσίες της Ρεάλ στο Τσάμπιονς Λιγκ τερματίζονταν άδοξα στους «16». Για τους «blancos» το τρόπαιο ήταν ό,τι και το Ιερό Δισκοπότηρο για τους ιππότες της Στρογγυλής Τραπέζης.

Κάθε ένα απ' αυτά έχει και ξεχωριστή σημασία, ποικίλες δυσκολίες, διαφορετικούς αντιπάλους και άλλο βάρος. Ας δούμε το καθένα απ' αυτά ξεχωριστά:

European Champions Clubs' Cup 1955-56

Ήταν το πρώτο απ' τα πέντε συνεχόμενα, που γιγάντωσαν το «μύθο» των «μερέγχες» στα χρόνια και τους κατέστησαν την πιο ανταγωνιστική ομάδα στην Ευρώπη. Ήταν η ίδια εποχή που η Ρεάλ «σάρωνε» τους τίτλους στην Ισπανία και οι παίκτες της, με κορυφαίο τον Αλφρέδο Ντι Στέφανο, ήταν απ' τους καλύτερους στον κόσμο.

Το 1955 η ιδέα του αρχισυντάκτη της γαλλικής εφημερίδας L' Equipe για παιχνίδια μεταξύ ευρωπαϊκών συλλόγων από διάφορες χώρες της Γηραιάς Ηπείρου είχε ως «καρπό» το European Champions Clubs' Cup, που μετεξελίχθηκε στο Κύπελλο Πρωταθλητριών και σήμερα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Η νεοσυσταθείσα UEFA «αγκάλιασε» την ιδέα και την μετουσίωσε.

Στην πρώτη διοργάνωση συμμετείχαν 16 ομάδες, με την Αγγλία να μην εκπροσωπείται Η Ρεάλ Μαδρίτης συμμετείχε ως πρωταθλήτρια Ισπανίας την προηγούμενη χρονιά. Υπό την προεδρία του Σαντιάγο Μπερναμπέου οι Μαδριλένοι  ξεπέρασαν με ευκολία το εμπόδιο της Σερβέτ (2-0, 5-0), πιο δύσκολα την Παρτιζάν Βελιγραδίου (4-0, 0-3) και της Μίλαν (4-2, 1-2) και στον τελικό αντιμετώπισαν τη Ρεμς. Με καθοριστική την παρουσία της «ξανθιάς σαΐτας» στην επίθεση, επιβλήθηκαν των Γάλλων στο Παρκ Ντε Πρενς, υπό το βλέμμα 38.000 θεατών, με 4-3 και κατάκτησαν την πρώτη ευρωπαϊκή κούπα της ιστορίας τους, μετά το Latin Cup της ίδιας σεζόν, που πάντως δεν είχε την ίδια βαρύτητα.

European Cup 1956-57

Ο Ντι Στέφανο ήταν ο πρωταγωνιστής της ομάδας και την επόμενη σεζόν. Πρώτο εμπόδιο ήταν η Ραπίντ Βιέννης. Στη Μαδρίτη επικράτησε με 4-2, όμως εκτός έδρας έχασε με 3-1. Με τον κανόνα των διαφορών τερμάτων να μην ισχύει όπως τον ξέρουμε σήμερα, χρειάστηκε τρίτος αγώνας, στο Μπερναμπέου. Εκεί η Ρεάλ «καθάρισε» (2-0) και προχώρησε στα προημιτελικά.

Η Νις βρέθηκε στο δρόμο της και η πρόκριση κρίθηκε απ' τον πρώτο αγώνα, όπου οι υπόλοιποι «μερέγχες» βγήκαν μπροστά και άφησαν τον Ντ Στέφανο να... ξεκουραστεί. Με τέρματα των Χοσεΐτο και Ματέος επιβλήθηκαν με 3-0 και κατέστησαν τη ρεβάνς τυπική. Έστω κι αν ζορίστηκαν, έφυγαν απ' τη γαλλική Ριβιέρα με 2-3.

Στα ημιτελικά περίμενε η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ. Στην πιο απαιτητική δοκιμασία της, το Μπερναμπέου θαύμασε ξανά την ποιότητα των παικτών της Ρεάλ. Ντι Στέφανο, Ριάλ και Ματέος έκαναν το 3-1 απέναντι στους ακμάζοντες εκείνη την εποχή «κόκκινους διαβόλους», που ούτε στο Ολντ Τράφορντ (2-2) κατάφεραν κάτι καλύτερο. Κοπά και Ριάλ έστειλαν τη «βασίλισσα» στον τελικό.

Η Φιορεντίνα είχε εκθρονίσει τη Μίλαν στην Ιταλία και με παίκτες όπως ο Ζουλίνιο, ο Μοντουόρι, ο Τσιαπέλα και ο Τσερβάτο ήλπιζαν πως θα κατάφεραν να ανέβουν στην κορυφή της Ευρώπης. Τελικά ο Ντι Στέφανο και ο Ριάλ αποκατέστησαν την τάξη και παίζοντας μπροστά σε ένα κατάμεστο από 120.000 οπαδούς Σαντιάγο Μπερναμπέου «έντυσαν» το δεύτερο συνεχόμενο Κύπελλο Πρωταθλητριών στα «λευκά»!

European Cup 1957-58

Η ευκολία με την οποία οι «μερέγχες» στέφθηκαν για τρίτη συνεχόμενη σεζόν πρωταθλητές Ευρώπης δηλοί τόσο το επίπεδο τους, όσο και το κίνητρο το οποίο είχαν να «χτίσουν» τον ευρωπαϊκό «θρύλο» της Ρεάλ Μαδρίτης, παράλληλα με τα πρωταθλήματα στην Ισπανία.

Ήταν η πρώτη διοργάνωση όπου κλήθηκαν οι πρωταθλητές της Βόρειας Ιρλανδίας και της Ανατολικής Γερμανίας, καθώς και η Σεβίλλη, καθώς η Ρεάλ έπαιζε ως πρωταθλήτρια της La Liga αλλά και ως πρωταθλήτρια Ευρώπης.

Οι Μαδριλένοι ξεμπέρδεψαν με την Αντβέρπη (1-2, 6-0) κι αντιμετώπισαν τους συμπατριώτες τους στα προημιτελικά, όπου δεν τους... χαρίστηκαν! Με συνολικό σκορ 10-2 (8-0, 2-2) και τους Ντι Στέφανο, Κοπά και Χέντο να «οργιάζουν», βρέθηκαν στα ημιτελικά της διοργάνωσης κι απέναντι στην Βάσας. Το 4-0 της Μαδρίτης διαδέχθηκε η ήττα στην Ουγγαρία (2-0), όμως η πρόκριση για τον τελικό είχε έρθει. Εκεί περίμενε η Μίλαν, που εν τω μεταξύ είχε αποκλείσει την πενθούσα και κατεστραμμένη απ' το αεροπορικό δυστύχημα του Μονάχου, Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.

Στις 28 Μαΐου 1958 το Χέιζελ είχε γεμίσει από 70.000 φιλάθλους που ήθελαν να παρακολουθήσουν το ντέρμπι του τελικού. Όντας ανώτερη, η Ρεάλ θα ανέβαινε για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στην κορυφή, νικώντας στην παράταση με γκολ του Χέντο τους «ροσονέρι». Ήταν πια η... αποκλειστική πρωταθλήτρια Ευρώπης, έχοντας κατακτήσει όλες τις κούπες από ιδρύσεως της διοργάνωσης! Φυσικά, δεν θα σταμάταγε εκεί.

European Cup 1958-59

H Μπεσίκτας, πρώτη τούρκικη ομάδα στη διοργάνωση, έμελλε να πέσει στα... βαθιά ευθύς εξαρχής. Έφυγε ηττημένη με 3-1 απ' το Μπερναμπέου και το 1-1 της Κωνσταντινούπολης την δόξασε, αφού αντιμετώπιζε την καλύτερη ευρωπαϊκή ομάδα. Επόμενο εμπόδιο για τη «βασίλισσα» ήταν η Βίνερ Σπορτ Κλαμπ απ' την Αυστρία, που μπορεί στη Βιέννη να «κράτησε» τον Χέντο και τον Ντι Στέφανο στο «0», όμως στη Μαδρίτη δεν γλίτωσε το καρέ του Αργεντινού, το γκολ του Ισπανού και το τελικό 7-1...

Στα ημιτελικά η Μαδρίτη «χωρίστηκε» στα δυο, με τη Ρεάλ και την Ατλέτικο να παίζουν για μια θέση στον τελικό. Στο Μπερναμπέου οι γηπεδούχοι επικράτησαν με 2-1, όμως το 1-0 των «ροχιμπλάνκος» στον επαναληπτικό οδήγησε το ζευγάρι σε play off. Τότε «μίλησε» η κλάση του άρτι αφιχθέντα Φέρεντς Πούσκας και του «συνήθους υπόπτου» Ντι Στέφανο, που έκαναν το 2-1 για να στείλουν τους «Βίκινγκς» ξανά στον τελικό.

Με αντίπαλο τη Ρεμς, ποιός θα πόνταρε στους Γάλλους; Μάλλον κανείς, αφού η Ρεάλ ήταν έτοιμη ξανά για στέψη. Μπροστά σε 72.000 θεατές στο Νέκαρστάντιον της Στουτγκάρδης, ο Ματέος με τη «σαΐτα» διαμόρφωσαν το 2-0 και η τέταρτη συνεχόμενη κατάκτηση για τους «μερέγχες» ήταν πια γεγονός!

European Cup 1959-60

Στο τρομερό ρόστερ των Μαδριλένων είχε πια προστεθεί και ο αξέχαστος Φέρεντς Πούσκας, που είχε εγκληματιστεί πλέον για τα καλά κι έμελλε να «οργιάσει» με τη φανέλα της Ρεάλ. Στη φάση των «16» η ολλανδική Γιούνες Ες προσφερόταν απλώς για... προθέρμανση για τα «αστέρια» των Ισπανών, που με 7-2 και 2-5 προχώρησαν στα προημιτελικά. Αντίπαλος εκεί ήταν η Νις, που κατάφερε κάτι παράδοξο: να νικήσει τη Ρεάλ!

Το 3-2 της Νίκαιας (υποτίθεται πως) έβαλε δύσκολα στη «βασίλισσα». Ένα μήνα αργότερα ο Ντι Στέφανο, ο Πούσκας, ο Χέντο και ο Πεπίγιο θα αποδείκνυαν πως επρόκειτο για... θεωρίες. Το 4-0 στο Μπερναμπέου «ζωντάνευε» το προφίλ της ανώτερης Ρεάλ, κάτι που θα εμπεδωνόταν για τα καλά στα ημιτελικά.

Εκεί οι φίλαθλοι της Ιβηρικής είχαν την ευκαιρία να απολαύσουν δυο clasico στο υψηλότερο επίπεδο. Ρεάλ εναντίον Μπαρτσελόνα, Μπαρτσελόνα εναντίον Ρεάλ και η κόντρα ανάμεσα σε δυο ομάδες και δυο «κόσμους» τράβαγε τα βλέμματα. Τελικά οι «μπλάνκος» δεν άφησαν το στοιχείο της αγωνίας να... συνεπάρει τους θεατές. Το 3-1 του Μπερναμπέου «ζευγαρώθηκε» απ' το 1-3 στο Καμπ Νόου και η «βασίλισσα» ήταν για πέμπτη συνεχόμενη χρονιά στον τελικό.

Αντίπαλος της ήταν η Άιντραχτ Φρανκφούρτης και το Χάμπντεν Παρκ της Γλασκώβης έμελλε να ζήσει ιστορικές στιγμές. Σε μια παράσταση για... δυο ρόλους, ο Πούσκας με τέσσερα γκολ και ο Ντι Στέφανο με τρία «μάγεψαν» τους 127.621 που βρέθηκαν στις κερκίδες, «σκορπίζοντας» τους Γερμανούς με 7-3 και πετυχαίνοντας την ευρύτερη νίκη σε τελικό της διοργάνωσης έως σήμερα. Εξάλλου ο Ντι Στέφανο γινόταν ο πρώτος παίκτης που σκοράρει σε πέντε (και δη συνεχόμενους) τελικούς, ενώ η Ρεάλ γινόταν με κάθε επισημότητα η καλύτερη ομάδα του κόσμου.

European Cup 1965-66

Το σερί των κατακτήσεων διακόπηκε για μερικά χρόνια, μάλλον φυσιολογικά, αφού οι Μαδριλένου έτειναν να καταστούν μόνιμοι νικητές της διοργάνωσης. Πάλι πάντως μέτρησε δυο τελικούς σε τέσσερα χρόνια (1962, 1964) και το 1966 είχε έρθει η ώρα για τη «βασίλισσα» να καθίσει ξανά στο θρόνο της.

Πλέον η Ρεάλ είχε γίνει περισσότερο από ποτέ η «ομάδα του Πούσκας». Φέγενορντ (2-6 συνολικό σκορ) και Κίλμαρνοκ (3-7) ήταν πολύ χαμηλά εμπόδια ως τα προημιτελικά, όπου η Άντερλεχτ της έβαλε δύσκολα. Το 1-0 του Βελγίου ήταν ανατρέψιμο στο Μπερναμπέου, όμως κι εκεί η Άντερλεχτ τη δυσκόλεψε αρκετά.  Το τελικό 4-3 πάντως της έδινε την πρόκριση για τους ημιτελικούς, όπου κόντρα στην Ίντερ θα έπαιρνε το εισιτήριο του τελικού. Στη Μαδρίτη η Ρεάλ επικράτησε με 1-0 και το γκολ του Φακέτι στη ρεβάνς (1-1) δεν αρκούσε στους «νερατζούρι».

Ο τελικός απέναντι στην Παρτιζάν γέννησε τους «Ye-yé», χαρακτηρισμό που εμπνεύστηκε η Marca για τους παίκτες της Ρεάλ απ' το τραγούδι των Beattles, «She loves you yeah yeah yeah»! Σ' εκείνο το παιχνίδι του Χέιζελ εξάλλου η Ρεάλ γινόταν η πρώτη ομάδα που αγωνιζόταν σε τελικό με παίκτες της ίδιας εθνικότητας! Το 2-1 επί των Γιουγκοσλάβων χάριζε το 6ο τρόπαιο στην ιστορία των «μερέγχες».

Champions League 1997-98

Είχαν περάσει 31 χρόνια που η «βασίλισσα» στερούταν του στέμματος της. Με προπονητή τον Γιούπ Χάινκες, τελείως διαφορετικούς πρωταγωνιστές και με τη δομή και την ονομασία της διοργάνωσης να έχει αλλάξει, η ομάδα του Φλορεντίνο Πέρεθ κοίταζε τις περασμένες δόξες κι έβαλε στόχο να τις ξαναζήσει.

Στους ομίλους η Ρόζενμποργκ, ο Ολυμπιακός και η Πόρτο δεν μπόρεσαν να της δημιουργήσουν ιδιαίτερα προβλήματα. Το ίδιο έμελλε να συμβεί και στα προημιτελικά, όπου η Λεβερκούζεν προσπάθησε να την ανακόψει με το 1-1 στο Μπερναμπέου, όμως το 3-0 της Γερμανίας έφερε τη «βασίλισσα» στα ημιτελικά. Ξανά Γερμανός εκεί, δίχως όμως άλλη μοίρα, αφού η Ντόρτμουντ μόνο την «τιμή των όπλων» διέσωσε (2-0, 0-0).

Στον τελικό απέναντι στη Γιουβέντους στην Άμστερνταμ Αρίνα γράφτηκε ιστορία. H «Κυρία» βρισκόταν για τρίτη συνεχόμενη χρονιά στο τέλος του «δρόμου», όμως η παρέα των Ραούλ, Μοριέντες, Ρεδόνδο, Ιέρο, Σούκερ και Μιγιάτοβιτς δεν μπορούσε να περιμένει. Ο τελευταίος σκόραρε στο 66', έδιωξε μια «φαγούρα» δεκαετιών και άπαντες στη Μαδρίτη «καμάρωναν» ξανά τους «μπλάνκος» στην κορυφή της Ευρώπης.

Champions League 1999-00

H δομή της διοργάνωσης περιλαμβάνει πια περισσότερα παιχνίδια και δυο φάσεις ομίλων, όμως πλέον η Ρεάλ δεν «σταματιέται». Πόρτο, Ολυμπιακός και Μόλντε συνθέτουν ένα μάλλον εύκολο για τα κυβικά της «βασίλισσας» γκρουπ, απ' όπου προκρίνεται ως πρώτη. Στους «16» η Μπάγερν Μονάχου, η Ντιναμό Κιέβου και η Ρόζενμποργκ τη δυσκολεύουν περισσότερο, όμως έστω και στη διαφορά τερμάτων αφήνει εκτός τους Ουκρανούς και φτάνει στα προημιτελικά.

Η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ αποσπά ισοπαλία στη Μαδρίτη και επέστρεψε στο Ολντ Τράφορντ με σοβαρές ελπίδες για επανάληψη του θριάμβου της περασμένης χρονιάς. Ο Ραούλ όμως της «ψαλίδισε» τις προσδοκίες και με δυο γκολ οδήγησε τη «βασίλισσα» σε μεγάλη νίκη με 2-3 και πρόκριση στον ημιτελικό απέναντι στη Μπάγερν. Τότε ήταν η σειρά του Ανελκά να βάλει τις βάσεις για το 2-0 της Μαδρίτης και να σκοράρει στο Μόναχο για την ήττα με 2-1 που έδινε όμως την πρόκριση στον μεγάλο τελικό του Παρκ ντε Πρενς.

Εκεί, απέναντι στη Βαλένθια, οι «μερέγχες» είχαν ευκολότερο έργο απ' ότι μέχρι να φτάσουν! Το τελικό 3-0 σήμαινε το 8ο ευρωπαϊκό και το δεύτερο σε δυο χρόνια. Ο Βιθέντε Ντελ Μπόσκε πανηγύριζε το πρώτο της καριέρας του ως προπονητής, ενώ η εικόνα του Ραούλ να τρέχει όλο το γήπεδο και να ξεπερνά τον Κανιθάρες για να «γράψει» το τελικό 3-0 αποτελεί ένα απ' τα πιο χαρακτηριστικά στιγμιότυπα της ιστορίας της διοργάνωσης.

Champions League 2001-02

Πλέον η Ρεάλ έχει επανέλθει στα ρεκόρ του περασμένου αιώνα και κινείται με κάθε επισημότητα στον αστερισμό των «Galácticos». Ο Ραούλ, ο Ρομπέρτο Κάρλος, ο Φίγκο, o Μοριέντες και φυσικά ο Ζινεντίν Ζιντάν, που είχε καταφθάσει μετά βαΐων και κλάδων απ’ τη Γιουβέντους το καλοκαίρι του 2001 είχαν συγκροτήσει ένα σύνολο που μόνο στην κορυφή της Ευρώπης θα μπορούσε να στοχεύει.

Aφού ξεμπέρδεψαν απ’ τον όμιλο της πρώτης φάσης μάλλον εύκολα, προκρινόμενοι ως πρώτη απέναντι στη Ρόμα, τη Λοκομοτίβ Μόσχας και την Άντερλεχτ, οι «μερέγχες» «γκάζωσαν» στο δεύτερο γύρο και ήταν ακόμα πιο πειστική κόντρα στον Παναθηναϊκό, τη Σπάρτα Πράγας και την Πόρτο. Δίχως να κάνει ήττα και έχοντας πέντε νίκες σε έξι αγώνες, βρέθηκε στα προημιτελικά, όπου δέσποζαν ακόμα οι παρουσίες της Μπαρτσελόνα, της Γιουνάιτεντ, της Λίβερπουλ και φυσικά της Μπάγερν Μονάχου, που ήταν και ο αντίπαλος της.

Η ήττα στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου με 2-1 άφησε τα πάντα «ανοικτά» στη ρεβάνς και με τον Ελγκέρα και τον Γκούτι να σκοράρουν στο Μπερναμπέου πήραν το εισιτήριο για τα ημιτελικά. Εκεί αναβίωσε το clacico, με τη Μπαρτσελόνα αντίπαλο, όπως το 1960. Η κατάληξη ήταν η ίδια, καθώς η «βασίλισσα» πήρε σπουδαία νίκη με 0-2 στο Καμπ Νόου και το 1-1 στο Μπερναμπέου «επισφράγισε» την παρουσία της σε άλλον έναν τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, όπου περίμενε η έκπληξη της διοργάνωσης, Μπάγερ Λεβερκούζεν.

Το Χάμπντεν Παρκ έμελλε να ζήσει μοναδικές στιγμές, αντίστοιχες του τελικού των «μπλάνκος» με την Άιντραχτ Φρανκφούρτης το 1960. 50.499 θεατές έγιναν μάρτυρες του ομορφότερου γκολ που έχει σημειωθεί σε τελικό των «αστεριών». Ο Ρομπέρτο Κάρλος έκανε ένα απίθανο γύρισμα από τα αριστερά και ο Ζινεντίν Ζιντάν έδωσε με το αριστερό του πόδι μυθικές διαστάσεις στον τελικό, σημειώνοντας ένα μοναδικής ομορφιάς και ασύγκριτης δυσκολίας γκολ. Η «ραψωδία» του Γάλλου έμελλε να σημαδέψει τον αγώνα, με τη Λεβερκούζεν να μην καταφέρνει να κοντράρει την ποιότητα των Μαδριλένων και να υποκύπτει στα… τραύματα της. Το 9ο Ευρωπαϊκό Κύπελλο ήταν πια δικαιωματικά στην τροπαιοθήκη του Μπερναμπέου και ο Πέρεθ έβλεπε το πανάκριβο του δημιούργημα να γίνεται η πρώτη και μοναδική ομάδα με τόσα τρόπαια στη συλλογή της.

Champions League 2013-14

Μετά το 2002, λίγες παρουσίες της Ρεάλ Μαδρίτης στα «αστέρια» της UEFA μπορούν να χαρακτηριστούν ικανοποιητικές. Συχνά το τέλος του δρόμου βρισκόταν στη φάση των «16» και η Μπαρτσελόνα ζούσε τα δικά της μεγαλεία, με τρεις κατακτήσεις τίτλων σε έξι χρόνια. Ο Κάρλο Αντσελότι είχε αναλάβει να φέρει σε πέρας την αποστολή για την κατάκτηση της decima, δηλαδή του 10ου ευρωπαϊκού τροπαίου. Η τελευταία κατάκτηση χρονολογούταν πλέον πάνω από 10 χρόνια πίσω και είχε γίνει το μαράζι κάθε οπαδού των Μαδριλένων.

Ο όμιλος με τη Γαλατασαράι, τη Γιουβέντους και την Κοπεγχάγη αποδείχθηκε ιδιαίτερα εύκολη υπόθεση για τον Ρονάλντο, τον Μπέιλ, τον Ράμος και τους υπόλοιπους νέους «Galácticos» του Πέρεθ, που σκόραραν 20 γκολ σε 6 αγώνες, κάνοντας επίδειξη δύναμης. Απέναντι στη Σάλκε η Ρεάλ έδειξε ικανή να… τρομοκρατήσει! Το 1-6 στη Γερμανία και το BBC (Μπέιλ, Μπενζεμά, Κριστιάνο) να σκοράρει όλα τα γκολ έστειλαν το μήνυμα πως η Ρεάλ είναι απ’ τα φαβορί της διοργάνωσης με κάθε επισημότητα. Απέναντι στη Ντόρτμουντ στους «8» είχε έρθει η ώρα της εκδίκησης για το «κάζο» του 4-1 στη Βεστφαλία και τον αποκλεισμό απ’ τα ημιτελικά της προηγούμενης σεζόν. Με 3-0 στο Μπερναμπέου «καθάρισε» ουσιαστικά την πρόκριση, αν και στη ρεβάνς τα χρειάστηκε, όταν έμεινε πίσω στο σκορ απ’ τα γκολ του Ρόις. Τελικά ο κάβος ξεπεράστηκε. Οι Βαυαροί της Μπάγερν, που προπονούσε ο «μισητός» Γκουαρδιόλα, περίμενε στα ημιτελικά.

Τότε η Ρεάλ έπεισε άπαντες πως η decima αποτελεί αστείρευτη πηγή κινήτρου ώστε να επιβάλλεται σε οποιονδήποτε αντίπαλο. Το γκολ του Μπενζεμά στη Μαδρίτη την έστειλε με ισχνό προβάδισμα στο Μόναχο, όπου όλοι περίμεναν να δουν την αντίδραση της ακριβής αρμάδας του Καταλανού Πεπ. Αυτό που είδαν όμως ήταν η «παρέλαση» της ομάδας του Αντσελότι.

Πρώτα ο Ράμος με δυο «κανονιές» κι έπειτα ο Κριστιάνο Ρονάλντο έστησαν «πάρτυ» στον αγωνιστικό χώρο της «Allianz Arena», με τη Μπάγερν να μην μπορεί να αντιδράσει. Το τελικό 0-4 έστελνε ξανά μετά από 12 χρόνια τη Ρεάλ στον τελικό, όπου θα έπρεπε να νικήσει τη «σκληρή» συμπολίτισσα Ατλέτικο Μαδρίτης του Σιμεόνε για να ξαναφορέσει το «στέμμα» της.

Τότε, στο Ντα Λουζ, πήγαν να χαλάσουν όλα. Οι υποδειγματικοί «ροχιμπλάνκος» του Τσόλο προηγήθηκαν (Γοδίν, 36’) κι έφτασαν ένα βήμα πριν από μια κούπα - έκπληξη. Τότε εκτελέστηκε ένα κόρνερ και ο Ράμος «κάρφωσε» με το κεφάλι τη μπάλα στα δίχτυα του Κουρτουά. Στις καθυστερήσεις ο αρχηγός της Ρεάλ ισοφάριζε σε 1-1 και η Ατλέτικο κατέρρεε.

Στην παράταση ο Μπέιλ, ο Μαρσέλο και ο Ρονάλντο μετέτρεψαν την παραλίγο «τραγωδία» σε θρίαμβο και ο Αντσελότι, έχοντας ως βοηθό στον πάγκο τον Ζιντάν, έφτανε για τρίτη φορά στην κορυφή της Ευρώπης. Το μυθικό 10ο Τσάμπιονς Λιγκ υψωνόταν στον πορτογαλικό ουρανό απ’ τους παίκτες της Ρεάλ, που πλέον ήξεραν πως έχουν πετύχει κάτι που θα χρειαστούν χρόνια για να τους μιμηθούν οι ανταγωνιστές τους…

Best of internet