Α.Ε.Κ. τρία γράμματα, όλη η ζωή! (vid, pics)

Ο Γιώργος Τσακίρης γράφει για τα 92α γενέθλια της ΑΕΚ και για όλες τις θύμισες που έρχονται χάρη σ' Εκείνη με τα μάτια πάντα υγρά...

Α.Ε.Κ. τρία γράμματα, όλη η ζωή! (vid, pics)

Γενέθλια και τα μάτια είναι και πάλι υγρά... Πώς γίνεται διάολε τέτοιες μέρες που είναι η γιορτή Της, τα γενέθλιά Της, να ξεκινάς με χαμόγελο και λύσσα χαράς λες κι είναι τα δικά σου γενέθλια και στην πορεία της ημέρας το πρόσωπό σου να... βρέχεται από ακατάπαυστα δάκρυα;

Έρχεται εύκολα κι αβίαστα το ερώτημα και τίθεται από μένα στον εαυτό μου ο οποίος μου δίνει καιρό τώρα, χρόνια πολλά δυστυχώς πλέον, την ίδια απάντηση: «Μα στο τέλος της κουβέντας ρε Τσακ, αυτό είναι η ΑΕΚ ρε man. Χαρά και λύπη, τρόπος ζωής, η ζωή σου»!

Διότι πραγματικά στέλνει σαν μία τρομακτική καταιγίδα ο σκληρός δίσκος του εγκεφάλου σου όλες τις θύμισες που έχεις από μικρό παιδί.

Από τότε που ο πατέρας σου και η μητέρα σου, σε έντυσαν και σου έδωσαν την πρώτη φορεσιά της, το καλύτερο δώρο της ζωής σου, τότε μικιό (όπως λέει πάντα η μητέρα μου) σαν ήσουν και υπηρεφανευόσουν για την κιτρινόμαυρη εμφάνιση, το μαύρο σορτάκι με τις μαύρες κάλτσες, αγκαλιά με τα αδέρφια ντυμένα στην ίδια, υπέροχη και πανέμορφη διχρωμία...

Κι όταν αρχίζουν από τόσο πίσω στον χρόνο να 'ρχονται οι αναμνήσεις, δυστυχώς οι εικόνες έχουν μέσα πρωταγωνιστές που έχουν φύγει πια, δεν είναι εδώ, ανάμεσά μας και τα μάτια -πάναθεμά τα για μάτια- υγραίνουν, γίνεσαι μούσκεμα τόσο εύκολα ρε γαμώτο, μπέμπης ξανά με εκείνη την πρώτη Της φορεσιά!

Θυμάσαι τις φορές που πήγες στην Νέα Φιλαδέλφεια για την ΑΕΚ από μικρό παιδί. Που σε έπαιρναν οι γονείς σου μαζί τους πότε στην 8-12, πότε στην 5-6-7, μετά στον κυρ Κώστα για σουβλάκι, τις μυρωδιές, την δική μας Πόλη (σ.σ.: Νέα Φιλαδέλφεια), τη στιγμή που τα αδέρφια σου σε έμπασαν για πρώτη φορά στην Σκεπαστή, την αβάντα της μαμάς (στον δήθεν ανήξερο μπαμπά) για την πρώτη εκδρομή και την αγωνία της...

Τα δύσκολα χρόνια όταν και έγινες ΑΕΚ, τα υπέροχα που ακολούθησαν και γλένταγες τον κόσμο όλο (στα θρανία), τις κοπάνες απ' το σχολείο, τις δίωρες καταλήψεις για να εξασφαλίσεις ότι θα πας Δευτέρα στο εξ αναβολής παιχνίδι...

Το ανάστημα και την υπερηφάνεια που είχες όταν φώναζες -και θεωρούσες ότι έκανες κάτι σημαντικό- ότι είσαι ΑΕΚ μέσα σε ένα απόλυτα ερυθρόλευκο (και πολύ αγαπημένο, λατρεμένο) σόι σου στον Κορυδαλλό, με μπροστάρη τον πατέρα σου, απόλυτο σημαιοφόρο της ιδέας ΑΕΚ και καψούρη μαζί της.

Πώς να μη δακρύσεις ντε... Νιώθεις ακόμη το χέρι σου τόσο μικρό μέσα στην πελώρια χούφτα του πατέρα σου που τον κοιτάς να σε πηγαίνει στο γήπεδο και μοιάζει ο μεγαλύτερος γίγαντας του κόσμου όλου, ο δικός σου ήρωας...

Θυμάσαι τις διηγήσεις του σε εκδρομές με την ΑΕΚ παρέα με τον θείο σου, τον άρρωστο Ενωσίτη (όμοιό του ακόμη να γνωρίσω) Θάνο Δόση που θα είναι τώρα παρέα με τον πατέρα μου και θα γιορτάζουν για τα γενέθλιά της εκεί ψηλά.

Έρχονται οι αναμνήσεις από τα δικά σου βιώματα. Τις εκδρομές, τις χαρές, τις λύπες, τις φωνές, τους φίλους και το... ταξίδι απλά δεν σταματά, παντά εκεί στην Νέα Φιλαδέλφεια, πάντα το ίδιο ζωντανά όλα μπροστά σου, το ίδιο μοναδικά όπως τότε, όπως κάθε στιγμή ξεχωριστά!

Και δεν είναι μόνο οι εικόνες... Αλλά κι αυτά που θυμάσαι να σου λένε άνθρωποι σαν τον πατέρα σου, ή σαν τον καλύτερό σου φίλο και έχεις ζήσει μαζί τους για τα τρία σημαντικότερα γράμματα της ζωής σου, για την ΑΕΚ, αλλά πλέον εκείνοι δεν είναι εδώ, μαζί σου, μαζί Της...

Είναι 92 χρόνια ζωής για Εκείνη, είναι η έως τώρα ολόκληρη δική μας...

Δεν χρειάζονται να χρησιμοποιηθούν παρά μόνο τρεις λέξεις, ταπεινές, απόλυτα αληθινές και καθημερινές για τα γενέθλια της Αθλητικής Ένωσης Κωνσταντινουπόλεως: ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ!

«Σ' ευχαριστώ για όσα μου ΄χεις χαρίσει, για τις μέρες που μου 'δωσες να ζω, για όσα μαζί σου μέχρι τώρα έχω ζήσει, δεν σου είπα πόσο σ' αγαπώ... Δεν σου είπα πόσο σ΄ αγαπώ...», τα λέει όλα στους στίχους του τραγουδιού του Γιώργου Δημητριάδη για τα γενέθλια σου ΑΕΚ, τα λέει όλα...

Μα μετά έρχεται ένα άλλο τραγούδι (σ.σ.: Κι έμεινα εδώ του Στόκα σε μουσική και στίχους Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλου) που χρησιμοποιήθηκε από τον καλό φίλο Γιάννη Φουρνάρο για το αντίο σε έναν άνθρωπο μοναδικό, τον δικό μας Θέμη (σ.σ.: και πως να σταματήσουν τα δάκρυα ντε;).

«Είναι οι λέξεις, οι στιγμές, είναι οι φίλοι που θα δεις, είν' οι γνωστοί και θα χορτάσεις, μικρές χαρές και λύπες, θα περάσεις...

Κι είναι οι εικόνες, οι μαμάδες, οι μπαμπάδες, τα πτυχία,  τα λουλουδια, τα παιδιά στα χειρουργία, τα φύλλα που μυρίζουν στην αυλή κι ένα φιλί...

Κι όπως είναι οι κρύες νύχτες που δεν έχουν τελειωμό, σα τα σεντόνια που μας πνίγουν, σαν τα τσιγάρα που μας ρίχνουν...»!

Αυτό το βίντεο (που μπορείτε να το δείτε κι εσείς γι' αυτό το έβαλα) που καταλήγει με την φωνή του, τόσο ίδια, τόσο μαγική, τόσο Ενωσίτικη να μας λέει το αυτονόητο:

«Να καταλάβει ο κόσμος της ΑΕΚ ότι είμαστε πολύ λίγοι για να μην είμαστε όλοι μαζί. Θα πρέπει λοιπόν να είμαστε όλοι μαζί, αγκαλιασμένοι και δίπλα στην ΑΕΚ»...

Κι είναι και εκείνα τα λόγια εκείνου του παππού στον εξάχρονο εγγονό του: «Αυτοί με τα κίτρινα αγόρι μου είναι ΠΕΡΗΦΑΝΟΙ... ΔΕΝ ΠΡΟΣΚΥΝΑΝΕ ΚΑΝΕΝΑΝ... Kερδίζουν ή χάνουν στο γήπεδο έχουν μάθει να δέχονται ΠΕΡΗΦΑΝΑ τη μοίρα τους... Οι άλλοι δεν παίζουν για να στέλνουν μηνύματα. Παίζουν για να κερδίσουν, για το συμφέρον... Είναι ομάδες που τις έφτιαξαν κάποιοι επειδή δεν είχαν άλλη δουλειά να κάνουν...»!

Όπως κι αυτό που γράφει στη φωτογραφία του blog μου: «Αποτελούμε ένα κοινωνικό φαινόμενο που γεννήθηκε για να συνεχίσει την πορεία και την παράδοση ανθρώπων υπερήφανων, ανθρώπων άξιων, ανθρώπων που εκδιώχθηκαν από το Σπίτι τους» και είναι υποχρέωσή μας τώρα που το προσφυγικό καίει όλη την Ευρώπη, εμείς οι ΑΕΚτσήδες να συνεχίσουμε να στεκόμαστε στο πλευρό των πρόσφυγων που μας έχουν τώρα πιο πολύ ανάγκη από ποτέ...

Έτσι θα κλείσω τούτο το blog, έτσι μ' αυτά τα παραπάνω λόγια που είναι όλα τους η ίδια η ΑΕΚ. Και φυσικά με ένα σας αγαπώ πολύ στην ΑΕΚ, στον πατέρα μου, στον Θέμη, στον Μίλτο, στον Γιάννη και σε όλους όσοι είναι εκεί ψηλά τόσο μακριά, μα πάντα εδώ και τόσο κοντά... Χρόνια πολλά Α.Ε.Κ.

Best of internet