Οι «Βασιλιάδες» των πάγκων

Το gazzetta.gr παρουσιάζει τους προπονητές, που προσλήφθηκαν από το 2000 και μετά, με την μεγαλύτερη επιρροή στη Ρεάλ Μαδρίτης, καλώντας σας να ψηφίσετε τον κορυφαίο.

Οι «Βασιλιάδες» των πάγκων

Η ζωή στον πάγκο της Ρεάλ είναι η ίσως η πιο δύσκολη στον κόσμο. Είναι τόσο έντονη, που μπορεί να σε λυγίσει πολύ γρήγορα και εύκολα. Είναι, όμως, και τόσο σημαντική, που μπορεί να γράψει το όνομά σου στην ιστορία. Το να προπονείς τους Μαδριλένους είναι ευχή και κατάρα. Και στο τέλος, ελάχιστοι είναι εκείνοι, που μπορούν να πουν ότι έκαναν τη διαφορά.

Από το 2000 μέχρι σήμερα 13 προπονητές έχουν κάτσει στον πάγκο των μερένγκες. Οι περισσότεροι έχουν ήδη ξεχαστεί. Υπάρχουν, όμως, και εκείνοι, που είτε επιτυχημένα είτε αποτυχημένα άφησαν το στίγμα τους για την επόμενη μέρα. Κάποιοι ταίριαξαν στις αξίες του συλλόγου, όμως δεν το έκαναν στο περιβάλλον. Κάποιοι μπόρεσαν να επιβιώσουν στο δύσκολο περιβάλλον, όμως είχαν άλλες ιδέες από εκείνες, που διαχρονικά σφυρηλάτησαν έναν από τους μεγαλύτερους συλλόγους στον κόσμο. Το gazzetta.gr παρουσιάζει τους σημαντικότερους προπονητές, που προσλήφθηκαν από το 2000 και μετά (γι' αυτό λείπει το όνομα του Βιθέντε Ντελ Μπόσκε), με την μεγαλύτερη επιρροή, θετική ή αρνητική. Τα ρεκόρ, η Decima, το ποδόσφαιρο, οι τίτλοι.

Φάμπιο Καπέλο

Η δεύτερη θητεία ποτέ δεν έχει την γλύκα και τη σπίθα της πρώτης. Ο Φάμπιο Καπέλο επέστρεψε στη Μαδρίτη το καλοκαίρι του 2006. Ο πρόεδρος Καλδερόν ήθελε κάποιον να βάλει σε τάξη την Ρεάλ και να προετοιμάσει το μέλλον. Και ο Ιταλός έμοιαζε ιδανική επιλογή. Γνώση, πειθαρχία, τακτική ικανότητα: αυτές ήταν οι αρετές, με τις οποίες επιλέχθηκε, όπως είχε αποκαλύψει ο τότε τεχνικός διευθυντής, Μιγιάτοβιτς, ο οποίος στο τέλος ανέλαβε και την πλήρη ευθύνη για την πρόσληψή του.

Όλα αυτά, όμως, γύρισαν μπούμπερανγκ στην Ρεάλ. Ο Καπέλο είχε αλλάξει με τα χρόνια και κάποια στιγμή κάθε ματς στο «Μπερναμπέου» έμοιαζε με δημοψήφισμα για το αν έπρεπε ή όχι να υπάρξει αλλαγή στον πάγκο. Και να σκεφτείτε ότι κατέκτησε το πρωτάθλημα στην ισοβαθμία με την Μπαρτσελόνα! Άλλαξε πολλές φορές την ιδέα του κατά τη διάρκεια της σεζόν (είδαμε μέχρι και αριστερό μπακ τον Σέρχιο Ράμος, χωρίς να πρόκειται για λύση ανάγκης) και στο τέλος άφησε την Ρεάλ πιο μπερδεμένη από όταν την παρέλαβε. Οι Μερένγκες έμοιαζαν εγκλωβισμένοι στο παρελθόν, τη στιγμή που το παρόν ήθελε άλλου είδους προσέγγιση. «Θέσαμε τα θεμέλια, όμως πρέπει να βρούμε έναν πιο ενθουσιώδη τρόπο παιχνιδιού», είχε πει ο Καλδερόν. Οι αντιδράσεις του κόσμου έπαιξαν τον ρόλο τους και λίγες ημέρες μετά το πρώτο πρωτάθλημα από το 2003, ο Ιταλος ήταν παρελθόν.

Μανουέλ Πελεγκρίνι

Το καλοκαίρι του 2009, ο Φλορεντίνο είχε κάνει την τελευταία του απόπειρα να δελεάσει τον Αρσέν Βενγκέρ να αφήσει το Λονδίνο για τη Μαδρίτη. Ήταν αποτυχημένη και αποφάσισε την ευκαιρία στον Μανουέλ Πελεγκρίνι να αποδείξει ότι μπορεί να πετύχει σε μεγάλη ομάδα. Ο Χιλιανός είχε προίκα την εξαιρετική του δουλειά στη Βιγιαρεάλ, όμως στην πρωτεύουσα τα βρήκε σκούρα.

Ο μόνος λόγος που επιχείρησε να δικαιολογήσει την επιθυμία του να παραμείνει ήταν οι 96 βαθμοί στο πρωτάθλημα, που ήταν επίδοση ρεκόρ (με 102 γκολ). Το θέμα είναι ότι είχε μείνει δεύτερος πίσω από την Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα (99 βαθμοί). Εκείνο, που μέτρησε στο τέλος ήταν ο ντροπιαστικός αποκλεισμός από την Αλκορκόν στο Κύπελλο (ήττα 4-0 στον επαναληπτικό) και η κάκιστη παρουσία στο Champions League, όπου αποκλείστηκε από την Λυών στη φάση των «16». Κανένας δεν μπορούσε να του τα συγχωρήσει, πόσο μάλλον ο Πέρεθ.

Κάποια στιγμή, η πίεση ήταν τόσο μεγάλη, που άρχισε να απομακρύνεται από τους παίκτες του. Ήταν σαν να έβλεπε το τέλος να πλησιάζει. Από τη στιγμή, που ο Μουρίνιο ήταν διαθέσιμος, δεν υπήρχε περίπτωση να συνεχίσει. Η πίεση ότι τα ρεκόρ θα φέρουν και την αγάπη του κόσμου δεν έφτανε. Η διοίκηση – σωστά – δεν βιάστηκε, καθώς έβλεπε ότι αρχικά υπήρχε αρμονία. Η απόφαση, όμως, ήταν δικαιολογημένη. Κανένας δεν είναι σε θέση να πει, τι θα συνέβαινε αν συνέχιζε στον πάγκο ο Πελεγκρίνι. Η δική του Ρεάλ έπαιζε επιθετικά, όμως είχε χάσει και τα δύο ντέρμπι με την Μπαρτσελόνα, ενώ στις άλλες διοργανώσεις απέτυχε παταγωδώς.

Ζοσέ Μουρίνιο

Η αλήθεια είναι ότι όταν έγινε γνωστή η συμφωνία έμοιαζε με «τέλειο γάμο». Στο τέλος, άφησε καλές αναμνήσεις, αλλά και αρκετές πληγές. Ο Πορτογάλος έκατσε στον πάγκο της Ρεάλ από το 2010 μέχρι το καλοκαίρι του 2013, όταν ο χωρισμός ήταν συναινετικός. Επιτέλους οι Μαδριλένοι θα είχαν έναν galáctico και στον πάγκο.

Οι λόγοι της πρόσληψής του ήταν προφανείς: ο Μουρίνιο θα έφερνε γρήγορα αποτελέσματα, καθώς ήταν winner, ενώ θα μπορούσε να διαχειριστεί άψογα τα μίντια. Ο στόχος διπλός: από τη μία η επιστροφή στην κορυφή της Ευρώπης, κατακτώντας το Champions League, που είναι συνώνυμο του συλλόγου, και από την άλλη το φρένο στην κυριαρχία της Μπαρτσελόνα. Η πρώτη του σεζόν έφερε τον θρίαμβο στον τελικό του Κυπέλλου με την Μπαρτσελόνα (1-0 στην παράταση), ο δεύτερος το επιβλητικό πρωτάθλημα των 100 βαθμών και των 121 γκολ, όμως ο τρίτος τίποτα.

Ο Μουρίνιο είχε τη στήριξη της διοίκησης στις μεταγραφές, ενώ πήρε την ομάδα στο peak της. «Θέλουμε και οι δύο το ίδιο πράγμα. Η Ρεάλ έχει εκπληκτική ιστορία στο Champions League και εκπληκτικά αρνητική ιστορία τα τελευταία χρόνια», είχε πει στην παρουσίασή του και έκανε ό,τι περνούσε από το χέρι του για να το πετύχει, έχοντας την απόλυτη ελευθερία της διοίκησης. Η επιτυχία έμοιαζε εξασφαλισμένη. Παρόλα αυτά, ο τελευταίος του χρόνος ήταν γεμάτος αντιθέσεις. Τα αποτελέσματα δεν είναι τα πάντα, όμως στο τέλος κρίνουν τα πάντα.

Ο Μουρίνιο έχασε τα αποδυτήρια και ήρθε σε σύγκρουση με τους παίκτες του. Κασίγιας και Ράμος ήταν στο επίκεντρο, όμως η ζημιά είχε γίνει και με άλλους. Ο Πορτογάλος είχε ήδη κάνει την επανάστασή του στη Μαδρίτη, όμως δεν κατάφερε να τη διαχειριστεί στη συνέχεια. Οι συνεχείς διαρροές στον Τύπο τον είχε εκνευρίσει τόσο, που κάποια στιγμή έκλεισε τους παίκτες του σε ένα ξενοδοχείο, προκειμένου να ξεκαθαρίσει τα πράγματα. Η συνάντηση είχε γίνει γνωστό σε όλο τον κόσμο σε δευτερόλεπτα...

Ήταν ένας « guerra civil», ένας «εμφύλιος», όπως έγραψαν οι Ισπανοί. Στο τέλος, όλο αυτό επηρέασε και την αγωνιστική εικόνα των παικτών του. Η πίεση μετά από τρία χρόνια στο τιμόνι της Ρεάλ, τον είχε κάνει πολύ καχύποπτο και απότομο. Όλα αυτά δίχασαν και τον κόσμο. Άλλοι ήθελαν να παραμείνει, άλλοι όχι και ήταν εμφανές ότι όλα αυτά αποτελούσαν την αρχή του τέλους. Οι δύο πλευρές συμφώνησαν ότι είναι καλύτερο να συνεχίσουν χωριστά. Στη συνέντευξη τύπου σχετικά με αυτή την απόφαση, ο Φλορεντίνο Πέρεθ τόνισε ότι θα ήθελε να συνεχίσουν. Η πίεση, όμως, τον είχε αλλάξει, τον είχε θολώσει. Ο Μουρίνιο αντιπροσώπευε όλα αυτά, που ήθελαν τόσο οι οπαδοί όσο και η διοίκηση.

Κάρλο Αντσελότι

Το καλοκαίρι του 2013 ο Φλορεντίνο Πέρεθ αποφάσισε να δώσει το χρίσμα στον Κάρλο Αντεσλότι. Ο Ιταλός ήταν προσωπικό του «στοίχημα», καθώς μετά το κακό τέλος της εποχής Μουρίνιο, χρειαζόταν κάποιον να επαναφέρει την αρμονία στα αποδυτήρια. Κάποιον παγκόσμιας κλάσης προπονητή, που θα μπορούσε, εκτός από τις ικανότητές του, να ποντάρει και στην όρεξη των μεγάλων αστεριών των Μερένγκες για τον μεγάλο στόχο: η Decima.

Οι Ισπανοί ήδη τον χαρακτηρίσει «El pacificador», «ο ειρηνοποιός». Η πρώτη του σεζόν ήταν ονειρική. Διότι χρειάστηκε μόλις λίγους μήνες, για να βρει την ισορροπία, να παρουσιάσει τη «νέα» Ρεάλ και να γράψει ιστορία. Έκανε ρεκόρ νικών (22), φτάνοντας κοντά ακόμη και στο ρεκόρ Guinness, ενώ στο τέλος πανηγύρισε την κατάκτηση τόσο του Κυπέλλου όσο και του Champions League. Το κλίμα στα αποδυτήρια αποδείχθηκε το μεγάλο του ατού. Οι Μαδριλένοι έπαιζαν πολύ ωραίο ποδόσφαιρο, όμως η πρώτη σεζόν δεν έμοιαζε με τη δεύτερη.

Ο τελευταίος προπονητής, που έμεινε και την επόμενη σεζόν στην Ρεάλ, χωρίς να έχει κερδίσει κάποιον τίτλο ήταν ο Αλφρέδο Ντι Στέφανο το 1983... Και αυτή τη φορά δε θα άλλαζε κάτι. Κάθε χρονιά στην Ρεάλ δεν μπορεί να κρίνεται από την επιτυχία της προηγούμενης. Ο Αντελότι έμεινε εκτός Κυπέλλου και στο τέλος χρειαζόταν ένα μικρό θαύμα, για να κατακτήσει το πρωτάθλημα. Η μεγάλη του ευκαιρία ήταν και πάλι η κορυφή της Ευρώπης. Ο αποκλεισμός από την Γιουβέντους απογοήτευσε τη Μαδρίτη. Τόσο μεγάλες ήταν οι προσδοκίες, που η Marca την επόμενη μέρα κυκλοφόρησε με τίτλο «το φιάσκο του αιώνα». Κάθε σεζόν χωρίς τίτλο, τείνει να εξελίσσεται σε καλοκαίρι χωρίς προπονητή στο «Μπερναμπέου».

«Θα ήθελα να μείνω, όμως ξέρω πώς λειτουργούν τα πράγματα στο ποδόσφαιρο. Ο σύλλογος έχει το δικαίωμα να αλλάζει τον προπονητή, σε περίπτωση που δεν είναι ευχαριστημένος μαζί του», είχε πει ο Ιταλός, που έβλεπε ότι ο Φλορεντίνο Πέρεθ ήταν έτοιμος να πάρει το ρίσκο και να διακόψει μαζί του τη συνεργασία. Παρότι έμοιαζε η «ασφαλής επιλογή. «Έχουμε παίξει θεαματικό ποδόσφαιρο, έχουμε κάνει το ρεκόρ με τις 22 νίκες, όμως θέλουμε όλο και περισσότερα. Τίποτα δεν είναι αρκετό εδώ. Αυτός είναι ο κανόνας, που σηματοδοτεί την ιστορία της Ρεάλ», θα πει ο πρόεδρος της Ρεάλ, την ημέρα που ανακοίνωνε το διαζύγιο.

Στην πρώτη του σεζόν, οι μερένγκες είχαν μείνει στη 2η θέση στο -3 από την Ατλέτικο, έχοντας πετύχει 104 γκολ, ενώ στη δεύτερη στο -2 από την Μπαρτσελόνα, έχοντας 118 γκολ. Στο τέλος, το ρίσκο δεν απέδωσε, κυρίως γιατί δεν ήταν έτοιμη η διάδοχη κατάσταση. Στο τέλος, η εποχή του Ιταλού μένει στην ιστορία, καθώς συνδέθηκε τόσο με καλό ποδόσφαιρο όσο και με η Decima.

Ράφα Μπενίτεθ

Οι φήμες ήθελαν τον Πέρεθ να τον έχει προσεγγίσει χωρίς επιτυχία και στο παρελθόν. Τελικά, ο Ισπανός απέτυχε πιο γρήγορα από ότι θα πίστευε και ο πιο απαισιόδοξος οπαδός της Ρεάλ. Ο Πέρεθ δεν άργησε να αντιληφθεί το λάθος του, όμως αποφάσισε να του δώσει χρόνο, μήπως και αντιστραφεί η κατάσταση. Τα ρεπορτάζ ήθελαν τον πρόεδρο της Ρεάλ να προσπαθεί να πείσει τον Ζινεντίν Ζιντάν να αναλάβει, όμως ο Γάλλος δεν ένιωθε έτοιμος και έτσι στράφηκε στον Μπεντίτεθ. Λίγους μήνες αργότερα, ο πρώτος αντικατέστησε τον δεύτερο. Μένει να δούμε αν ο Ζιντάν θα σπάσει και την «κατάρα», μένοντας στον πάγκο χωρίς να κατακτήσει τίτλο...

Όλοι οι προπονητές της Ρεάλ που προσλήφθηκαν μετά το 2000

  Από Μέχρι
Κάρλος Κεϊρόζ 25/06/2003 24/05/2004
Χοσέ Αντόνιο Καμάτσο 25/05/2004 20/09/2004
Μαριάνο Γκαρθία Ρεμόν 20/07/2004 30/12/2004
Βαλντερέι Λουξεμπούργκο 30/12/2004 04/12/2005
Χουάν Ραμόν Λόπεθ Κάρο 04/12/2005 01/06/2006
Φάμπιο Καπέλο 05/07/2006 28/06/2007
Μπερντ Σούστερ 09/07/2007 09/12/2008
Χουάντε Ράμος 09/12/2008 01/06/2009
Μανουέλ Πελεγκρίνι 02/06/2009 26/05/2010
Ζοσέ Μουρίνιο 28/05/2010 01/06/2013
Κάρλο Αντσελότι 25/06/2013 25/05/2015
Ράφα Μπενίτεθ 03/06/2015 04/01/2016
Ζινεντίν Ζιντάν 04/01/2016 -

 

Best of internet