Σαν να κέρδιζε σήμερα ο Παναθηναϊκός την Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νόου

Ο Τάσος Νικολογιάννης γράφει για το μεγαλύτερο διπλό που πέτυχε ελληνική ομάδα στην Ευρώπη , δηλαδή το 0-1 του Παναθηναϊκού επί του Αγιαξ πριν από 20 χρόνια.

Σαν να κέρδιζε σήμερα ο Παναθηναϊκός την Μπαρτσελόνα στο Καμπ Νόου

Aυτό, που πέτυχε ο Παναθηναϊκός πριν από 20 χρόνια ήταν μοναδικό , ανεπανάληπτο και δεν θα έχει επόμενο .Και είναι η κορυφαία στιγμή για όλες τις Ελληνικές ομάδες το διπλό στο Αμστερνταμ επί του Αγιαξ στις 3 Απριλίου 1996. Για το τσάμπιονς λιγκ, που τότε ήταν στις πρώτες του χρονιές με τη νέα του μορφή, αλλά ο Παναθηναϊκός είχε περάσει από την φάση των ομίλων και στη συνέχεια στα νοκ-αουτ παιχνίδια, όπου έπεσε στην …Μπαρτσελόνα του 1996. Αυτό ήταν ο Αγιαξ τότε. Όπως είναι η σημερινή Μπαρτσελόνα.

Τέτοιο ποδόσφαιρο έπαιζε , τέτοια διαφορά είχε από τις άλλες ομάδες.  Φανταστείτε δηλαδή σήμερα , όχι μόνο ο Παναθηναϊκός, αλλά οποιαδήποτε ελληνική ομάδα να έπαιζε στο Καμπ Νόου ημιτελικό τσάμπιονς λιγκ και να κέρδιζε 1-0 την Μπαρτσελόνα  στο πρώτο παιχνίδι με την ρεβάνς να είναι στην Ελλάδα. Αυτό σήμερα δεν γίνεται , μόνο στα όνειρα γίνεται . Ε πριν 20 χρόνια το έκανε ο Παναθηναϊκός του Ρότσα και των παιδιών του. Του Βαζέχα, του Δώνη, του Αποστολάκη, του Βάντσικ, του Ουζουνίδη και των άλλων παιδιών, που έγραψαν ιστορία με χρυσά γράμματα. Και ότι γράφει στην ιστορία δεν ξεγράφει. Φυσικά η μεγάλη νίκη δεν συνοδεύτηκε με πρόκριση στον τελικό, αλλά και από μόνη της είναι η μεγαλύτερη νίκη που έχει πετύχει στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου ελληνική ομάδα στα κύπελλα Ευρώπης.

Διότι ήταν επί εκείνου του Αγιαξ. Και την κορυφαία στιγμή του ελληνικού ποδοσφαίρου πάλι ο Παναθηναϊκός την έχει πετύχει το 1971. Όταν έφθασε στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών Ευρώπης στο Ουέμπλει και έχασε τότε από τον Αγιαξ πάλι. Επίσης σήμερα μοιάζει με όνειρο άπιαστο ελληνική ομάδα να φθάσει στον τελικό της κορυφαίας ευρωπαϊκής διασυλλογικής διοργάνωσης. Αλλά ας μείνουμε στην ημέρα αυτή.

Οσα χρόνια και να περάσουν θα αισθάνονται ευλογημένοι αυτοί, που έπαιξαν στο Αμστερνταμ, αλλά και εμείς  που ζήσαμε από κοντά αυτή την τεράστια νίκη. Η κούρσα του Δώνη και το πλασέ του Βαζέχα είναι ακόμα στις μνήμες μας λες και το ζήσαμε χθες. Και είναι αυτές οι στιγμές, που λες ότι «ευχαριστώ τον Θεό , που έγινα Παναθηναϊκός». Διότι αυτές οι στιγμές , όσο και άσχημα να είναι σήμερα τα πράγματα δεν σβήνουν. Είπαμε η ιστορία δεν ξεγράφει….

Best of internet