To ζωτικό τετράγωνο του Τεν Κάτε

Ο Νίκος Αθανασίου θυμάται μία ανάλυση του Ολλανδού τεχνικού και την συγκρίνει με την διαμόρφωση του ρόστερ στον Παναθηναϊκό.

To ζωτικό τετράγωνο του Τεν Κάτε

Φθινόπωρο του 2008. Ο προπονητής που άλλαξε την μέχρι τότε αμυντική φιλοσοφία του Παναθηναϊκού πάνω στο χορτάρι και επί της ουσίας πιστώνεται σε έναν πολύ μεγάλο βαθμό την κατάκτηση του νταμπλ το 2010, ακόμη και αν δεν ήταν στον πάγκο μέχρι το φινάλε, ο Χενκ Τεν Κάτε, καλεί τους ρεπόρτερ του «τριφυλλιού» στην Παιανία και τους κάνει δωρεάν μαθήματα ποδοσφαίρου επί χάρτου για δύο ώρες. Ο Ολλανδός, λάτρης του επιθετικού ποδοσφαίρου, εξηγούσε το πόσο σημαντικό είναι για κάθε ομάδα το τετράγωνο που δημιουργείται στον άξονα της μεσαίας γραμμής ανάμεσα στα δύο στόπερ και τους δύο κεντρικούς μέσους. Το πόσο ζωτικής σημασίας για την συνολική λειτουργία της ομάδας μέσα στο γήπεδο είναι ο τρόπος που συμπεριφέρονται οι τέσσερις συγκεκριμένοι παίκτες, τα χαρακτηριστικά τους, η ποιότητά τους και τους αποκαλούσε ως την «καρδιά» της ενδεκάδας.

Το πόσο σημαντικό είναι να είσαι πολύ«δυνατός» σε ένα κομβικό κομμάτι του γηπέδου. Έξω από την δική σου περιοχή και στο σημείο όπου ξεκινούν οι επιθέσεις σου.

Πάνω σε αυτό τον άξονα, ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον ανέλυε στην αυτοβιογραφία του την στρατηγική επιλογή που οδήγησε σε τίτλους και βασιζόταν εν αρχή στην δημιουργία ενός σούπερ ποιοτικού-αποδοτικού κεντρικού αμυντικού διδύμου. Δείτε για παράδειγμα τις σεζόν που έφεραν την «μεγάλη» κούπα στο Μάντσεστερ. Το 1999 Μπεργκ-Σταμ και το 2008 Φέρντιναντ-Βίντιτς. Αν δούμε ποιοι... συμπλήρωναν το τετράγωνο, δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε την ισχύ ενός καλού άξονα και το σκεπτικό του Τεν Κάτε αλλά και αρκετών-αν όχι της συντριπτικής πλειοψηφίας- προπονητών. Στην πρώτη περίπτωση Ρόι Κιν-Πολ Σκόουλς και στην δεύτερη Κάρικ-Σκόουλς. Ποδοσφαιριστές του υψηλότερου επιπέδου.

Μετά τις αλλαγές στο ρόστερ και ενόψει του καλοκαιριού, ο Παναθηναϊκός δημιουργεί και έχει την ευκαιρία να δημιουργήσει ένα πολύ δυνατό τετράγωνο, έναν άξονα σούπερ ανταγωνιστικό που θα μπορέσει να κάνει την διαφορά σε Ελλάδα και Ευρώπη. Η δουλειά στα στόπερ έχει γίνει. Μολέντο, Σάντσεθ, Τελάντερ είναι μία «τριπλέτα» που όμοια της δεν είχε το ρόστερ των «πρασίνων» ούτε την εποχή των «παχιών αγελάδων» της πολυμετοχικότητας(Σαριέγκι, Καντέ, Μπιάρσμιρ, Βύντρα).

Το ζητούμενο είναι στην μεσαία γραμμή. Με δεδομένο πως ο Κάρλος Ζέκα λογίζεται αυτή την στιγμή ως ο πιο καθοριστικός μέσος στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού, οι «πράσινοι» χρειάζονται ακόμη δύο σούπερ λύσεις για να αυξήσουν τις βασικές-ποιοτικές επιλογές στο κέντρο. Καταρχήν, έναν αμυντικό μέσο που θα έρθει και θα ανεβάσει επίπεδο την ομάδα άμεσα, όπως ακριβώς έγινε με τον Μολέντο και δεν έγινε με τον Εσιέν. Έναν παίκτη που θα έχει σε ισορροπία ανασταλτικά και δημιουργικά χαρίσματα ή έστω με μικρή κλίση προς το ανασταλτικό κομμάτι, καθώς στο σύγχρονο ποδόσφαιρο και με τις απαιτήσεις που υπάρχουν, το «πακέτο» με αναπτυγμένα μόνο τα αμυντικά χαρακτηριστικά δεν φτάνει για ομάδες επιπέδου Παναθηναϊκού. Και έναν ακόμη μέσο, ο οποίος θα μπορεί να προσθέσει φαντασία, ποιότητα, γκολ, κάθετο παιχνίδι, λύσεις στην δημιουργία, κάτι που έλειψε αρκετά από τον φετινό Παναθηναϊκό, ο οποίος σε αρκετά παιχνίδι δεν πήρε τίποτα από τον άξονά του, είτε αγωνιζόταν με 4-2-3-1 είτε με 4-3-3 είτε με 4-4-2 σε ρόμβο.

Ο Παναθηναϊκός έχει μπροστά του μία μεγάλη ευκαιρία. Σε ένα καλό ρόστερ που με τον καιρό «δένει» και δείχνει πράγματα στο γήπεδο, να προσθέσει σημαντικές μονάδες που θα τον ανεβάσουν. Τα δύο προηγούμενα καλοκαίρια είχε ξανά την ίδια ευκαιρία και την πέταξε από το... παράθυρο. Για αν δούμε αν έμαθε από τα λάθη του...

Υ.Γ1: Από όλο αυτό το φιάσκο με την συνάντηση Κοντονή-μεγάλων, ο μόνος κερδισμένος επικοινωνιακά είναι ο Παναθηναϊκός, καθώς επί της ουσίας δικαιώθηκε για την στάση του «δεν καθόμαστε στο ίδιο τραπέζι με τον άνθρωπο που έχει απαγόρευση ενασχόλησης με το ποδόσφαιρο». Το πιο αστείο της υπόθεσης, πάντως, είναι η ανακοίνωση του υφυπουργείου για την ατζέντα της συζήτησης που δεν έγινε ποτέ. 

«Η συζήτηση που θα αφορούσε την χάραξη κοινών πολιτικών, και όχι εξεύρεση προσώπων για την στελέχωση των αρχών του ποδοσφαίρου -όπως λανθασμένα αναφέρεται- και η οποία θα είχε ως αντικειμενικό στόχο την άμβλυνση των αντιθέσεων και την ακύρωση ενός κλίματος πολέμου, θα ήταν μια πρώτη προσπάθεια και μία καλή αρχή, ώστε να απεγκλωβιστεί το πολύπαθο ελληνικό ποδόσφαιρο από την σημερινή κατάσταση».

Πουθενά το ζήτημα της διαφθοράς, πουθενά η διαιτησία, πουθενά η ΕΠΟ, πουθενά τα πραγματικά προβλήματα. Πάντα τέτοια...

 

Best of internet