Το ελληνικό ποδόσφαιρο θα αποκλειστεί μόνο του από τις διεθνείς διοργανώσεις

Ο Βασίλης Σαμπράκος κοιτάζει το σημερινό σκηνικό του ποδοσφαίρου, το οποίο πείθει ότι δεν χρειάζεται καμία FIFA να αποβάλει την Ελλάδα, αφού αυτή θα το επιτύχει από μόνη της. 

Το ελληνικό ποδόσφαιρο θα αποκλειστεί μόνο του από τις διεθνείς διοργανώσεις

Γινόμαστε καθημερινά πλέον στο ελληνικό ποδόσφαιρο μια ωραία ατμόσφαιρα. Οχι ότι προηγουμένως δεν ήμασταν, αλλά τώρα πια, στη διάρκεια των τελευταίων μηνών, τα βασικά πρόσωπα του ελληνικού ποδοσφαίρου φροντίζουν σε κάθε ευκαιρία, με την ελάχιστη αφορμή, να το φωνάζουν όχι μόνο προς την ελληνική αλλά προς την παγκόσμια κοινωνία του ποδοσφαίρου ότι είμαστε μια ωραία ατμόσφαιρα.

Η ημέρα είναι ιστορική, διότι η Κυβέρνηση δημοσιεύει στην Εφημερίδα της την υπουργική απόφαση διακοπής του Κυπέλλου και η FIFA αποφασίζει για ακόμη μια φορά να ... προειδοποιήσει την Κυβέρνηση ότι αυτή είναι μια ευθεία παρέμβαση στο αυτοδιοίκητο του ποδοσφαίρου, τουλάχιστον όπως εκείνη την αντιλαμβάνεται αυτή την απόφαση, και υπογραμμίζει ότι θα επιβάλλει κυρώσεις στο ελληνικό ποδόσφαιρο, δηλαδή διεθνή αποκλεισμό, αν δεν ακυρωθεί. Την ίδια μέρα ο Παναθηναϊκός πηγαίνει το ελληνικό ποδόσφαιρο στα πολιτικά δικαστήρια, γνωρίζοντας ότι αναλαμβάνει το ρίσκο να δει την ΕΠΟ να κινείται εναντίον του και να του επιβάλλει κυρώσεις για αυτή την ενέργεια. Κι όλα αυτά έρχονται και συμβαίνουν σε μια στιγμή που ο υφυπουργός Αθλητισμού θέλει να δει τους μεγαλομετόχους των μεγάλων ΠΑΕ, αλλά αυτοί δεν θέλουν όλοι να τον δουν ή τουλάχιστον δεν θέλουν να είναι όλοι μαζί, λες και δεν είναι υποχρέωση κάποιου που ηγείται ενός μεγάλου συλλόγου να δείχνει σεβασμό στον υφυπουργό Αθλητισμού που τον προσκαλεί σε συζήτηση για το ποδόσφαιρο και μπορεί να έχει την απαίτηση να κάνει συναντήσεις αλά καρτ.

Στο ελληνικό ποδόσφαιρο ουδείς μπορεί να συνεννοηθεί με κανέναν. Οι τρεις μεγάλοι θέλουν να συμμαχήσουν, αλλά δεν έχουν συμφωνήσει ούτε σε κοινό σχέδιο ούτε σε πρόσωπο. Οι 12 μικρότεροι σύλλογοι θέλουν να συνασπιστούν και να αποσχιστούν από “τους κηδεμόνες μας”, όπως εύστοχα δήλωσε χθες ο Χρήστος Πανόπουλος, αλλά αφενός δεν κατάφεραν να συγκεντρωθούν και οι 12 (πήγαν μόνο οι 9 στο πρώτο ραντεβού) και αφετέρου είναι γενική αίσθηση ότι την κρίσιμη ώρα θα λιγοστέψουν κι άλλο, αφού κάποιοι δεν θα τολμήσουν να φύγουν από τους κηδεμόνες τους.

Και μέσα σε όλο αυτό το περιβάλλον υπάρχει ο Γιώργος Γκιρτζίκης, που δεν έχει επαφή με κανέναν, παρά μόνο με το καθεστώς που τον έχει επιβάλλει ως πρόεδρο της πιο κακόφημης – εντός και εκτός συνόρων – διοίκησης της ΕΠΟ που υπήρξε ποτέ. Και υπάρχει και ο υφυπουργός Αθλητισμού, που θέλει να πείσει ότι επιχειρεί εμπράκτως και δίχως αναστολές να καθαρίσει το ελληνικό ποδόσφαιρο αλλά δεν έχει πείσει ότι έχει το σχέδιο που θα αναγκάσει την ΕΠΟ να αυτοκαθαριστεί και τους επιχειρηματίες να παίξουν 50-50.

Συνοψίζοντας, το σκηνικό είναι περίπου έτσι: ένας υφυπουργός χωρίς σχέδιο και χωρίς συναίνεση του ίδιου του ποδοσφαίρου, προσπαθεί να το καθαρίσει πηγαίνοντας στα ψαχτά και ποντάροντας στην κοινωνική συναίνεση. Ενα καθεστώς που διοικεί το ποδόσφαιρο εργάζεται για να τους πιάσει όλους στον ύπνο και να επανεκλέξει τη δική του διοίκηση. Οι επιχειρηματίες του ποδοσφαίρου είναι χωρισμένοι, παρωχημένοι, και με την εμμονή να εξυπηρετούν το – κατά την στενομυαλιά τους – μικροσυμφέρον τους. Και οι FIFA – UEFA, στην πρώτη φορά που οι διοικήσεις τους είναι τόσο ευάλωτες, όχι απλώς δεν νιώθουν ότι έχουν απέναντί τους ενωμένο το ελληνικό ποδόσφαιρο στην συντριπτική πλειονότητά του αλλά βρίσκουν και το θάρρος να απειλούν, ακριβώς επειδή έχουν την αίσθηση ότι για ακόμη μια φορά θα βρουν απέναντί τους μια κυβέρνηση που θα λυγίσει υπό το βάρος της πίεσης των παικτών του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Την λύση την γνωρίζουν όλοι όσοι έχουν διοικήσει στο ελληνικό επαγγελματικό ποδόσφαιρο: επαγγελματική διαιτησία με έναν πρώην διαιτητή – διευθυντή και ένα κλειστό συμβόλαιο με ρήτρα που δεν θα επιτρέπει σε κανέναν να τον μετατρέψει σε Χιου Ντάλας μόλις αυτός τολμήσει να συμπληρώσει τρεις αγωνιστικές με ορισμούς διαιτητών δίχως πακιστανικά τηλεφωνήματα, επαγγελματική διοίκηση της Λίγκας με έναν διευθυντή που θα έχει ένα αντίστοιχα ισχυρό συμβόλαιο που δεν θα επιτρέπει σε κανέναν ιδιοκτήτη ομάδας να τον ξηλώσει ή να τον θάψει στην πρώτη “στραβή”. Αυτά το επαγγελματικό ποδόσφαιρο μπορεί να τα κάνει δίχως καν να ρωτήσει την ΕΠΟ.

Ακόμη και αν ρίξουν τη σημερινή διοίκηση και εκλέξουν στη θέση της μια αντικαθεστωτική, όλοι αυτοί που σήμερα νομίζουν ότι η αλλαγή διοίκησης στην ΕΠΟ είναι πανάκεια θα βρεθούν σε λίγους μήνες μπροστά στη διαπίστωση ότι τόσο καιρό κυνηγούσαν την ουρά τους. Διότι ακόμη και με άλλη διοίκηση το ποδόσφαιρο θα συνεχίσει να ζει στην “1 ημίχρονο, 2 τελικό” φάση που βρίσκεται εδώ και καιρό. Αν δεν συγκεντρωθούν οι εξουσίες “υπερπροέδρου ΕΠΟ”, “υπερπροέδρου Superleague”, “αρχιδιαιτητή” σε μια ομάδα επαγγελματιών και υψηλά αμειβομένων αδιάφθορων που θα αποκτήσει πρόσβαση στην κυβέρνηση για να βρίσκει άκρη με την Αστυνομία και τη Δικαιοσύνη, το ελληνικό ποδόσφαιρο θα συνεχίζει να ζει στον βούρκο. Και σύντομα θα απομονωθεί μόνο του, χωρίς επιβολή ποινής από την FIFA και την UEFA. Διότι θα φτάσει να βλέπει τις ευρωπαϊκές διοργανώσεις με το κιάλι, τόσο σε επίπεδο συλλόγων όσο και σε αυτό των εθνικών ομάδων.  

Best of internet