Ανακωχή, το μόνο πιθανό επίτευγμα του Κοντονή

Ο Βασίλης Σαμπράκος καταγράφει τα τελευταία δεδομένα και τα σενάρια ενόψει της συνάντησης του υφυπουργού Αθλητισμού με τους τέσσερις “μεγάλους”, που θα γίνει πιθανότατα την Τετάρτη. 

Ανακωχή, το μόνο πιθανό επίτευγμα του Κοντονή

Εγιναν, συνέβησαν τα προβλεπόμενα στο ντέρμπι. Ο Σταύρος Κοντονής παρακολούθησε πάνω κάτω όσα περίμενε, ενόψει της συνάντησης που θα έχει με τους μεγαλομέτοχους των μεγάλων ΠΑΕ εντός της εβδομάδας, πιθανότατα την Τετάρτη. Ο Βαγγέλης Μαρινάκης και ο Δημήτρης Μελισσανίδης είδαν πάνω κάτω όσα περίμεναν να δουν, με σχετική ανακούφιση, δεδομένου ότι για ακόμη μια φορά θα επιχειρήσουν να πείσουν τον υφυπουργό Αθλητισμού ότι δεν έχει νόημα η ματαίωση του Κυπέλλου. Ο Γιάννης Αλαφούζος και ο Ιβάν Σαββίδης είδαν πάνω κάτω όσα περίμεναν να δουν, αν και αυτοί θα ήθελαν, προκειμένου να μείνουν ευχαριστημένοι ότι απέκτησαν ακόμη περισσότερα επιχειρήματα, μια 100-0 διαιτησία που θα τους έδινε ακόμη ένα επιχείρημα για να τεκμηριώσουν τον ισχυρισμό ότι δεν έχει νόημα η συνέχιση του πρωταθλήματος. Και τώρα; Τι πρόκειται να συμβεί, τι πρόκειται να βγάλει αυτή η συνάντηση;

Η γενική αίσθηση που προκύπτει από το σχετικό ρεπορτάζ οδηγεί στην εκτίμηση ότι στην πλειονότητά τους οι συμμετέχοντες σε αυτή τη σύσκεψη πηγαίνουν στο τραπέζι του υφυπουργείου Αθλητισμού με διάθεση “να πέσουν οι τόνοι”. Επιτέλους υπάρχει ένα κοινό συμφέρον, ή πιο σωστά μια επικρατούσα αντίληψη περί κοινού συμφέροντος. Εστω και αν αυτό συμβαίνει μόνο επειδή “τα πράγματα έφτασαν ως εδώ” και επικρατεί η ανησυχία ότι το επόμενο επεισόδιο, αν δεν πέσουν οι τόνοι, θα έχει πραγματικές πιστολιές, είναι παρήγορο που πλέον υπάρχει μια βάση για συζήτηση, δηλαδή το “όπα, ως εδώ”. Αρκεί αυτό; Σε καμιά περίπτωση, για λόγους που θα εξηγήσω παρακάτω. Κυρίως όμως, αν κανείς κοιτάξει τη γενική εικόνα, αυτή η διάθεση “να ηρεμήσουμε” δεν αρκεί επειδή δεν δημιουργεί πραγματική διάθεση σε όλους για την αρχή της λύσης των βασικών προβλημάτων, δηλαδή για την διαμόρφωση περιβάλλοντος “50-50” στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. 

 

Ο Κοντονής “κάνει μάνα”

Το τραπέζι ανήκει στον υφυπουργό Αθλητισμού και το παιχνίδι θα κυλήσει στο εξής απολύτως επηρεασμένο από τη δική του στάση. Για πρώτη φορά ο κυβερνητικός παράγοντας του Αθλητισμού έχει πείσει τους πάντες, και είμαι βέβαιος για αυτό, ότι έχει το ελεύθερο από τον Αλέξη Τσίπρα να πράξει ότι καταλαβαίνει. Εχει γίνει πλέον συνείδηση σε όλους τους παίκτες του ποδοσφαίρου ότι μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει αναποτελεσματικά μια σειρά από πολύ πιο σοβαρά, ζωτικής σημασίας για την Ελλάδα ζητήματα γυρεύει με μανία να πιαστεί από οποιοδήποτε σωσίβιο της προσφερθεί αυτή την εποχή με στόχο να δημιουργεί μια αίσθηση στην κοινωνία ότι υπάρχει, λειτουργεί, επεμβαίνει, επιβάλλει τον νόμο. Είναι πλέον πολύ απλό το ζήτημα για τον Κοντονή: ή θα έχει να πεί ότι το καθάρισε το ποδόσφαιρο, ή θα έχει να πει ότι το σταμάτησε, το έκλεισε, το τίναξε στον αέρα. Μονά ζυγά θα βγει κερδισμένη η κυβέρνησή του. Χαμένη παραμένει μόνο όσο συνεχίζεται ο ξεπεσμός του ελληνικού ποδοσφαίρου. Κι αυτό το έχουν κατανοήσει όλοι. Αυτός είναι και ο μόνος λόγος που μπορεί να βρει ένας οπτιμιστής παρατηρητής των τεκταινόμενων για να αισιοδοξεί. 

 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα

Το ρεπορτάζ θέλει όλους τους “μεγάλους” να πηγαίνουν με διάθεση να δείξουν στον Κοντονή ότι έχουν πραγματική διάθεση να ρίξουν τους τόνους. Συνεπώς είναι πιθανό να του γίνουν προτάσεις, δηλαδή μικρές “θυσίες”. Να κλείσουν κάποια από τα κατά παραγγελία φανατισμένα και φανατικά media, να τραβήξουν πίσω, δηλαδή μακριά από τα φώτα, στελέχη που έχουν προκαλέσει, που έχουν ανεβάσει τους τόνους, που έχουν φανατική συμπεριφορά. Και ενδεχομένως να δεσμευτούν, για όποιο νόημα θα έχει αυτή η δέσμευση, ότι στο εξής δεν θα προκαλούν με τον λόγο τους και τη δημόσια συμπεριφορά τους, ότι δεν θα δυναμιτίζουν το κλίμα, ότι θα κάνουν πράξεις προκειμένου να ολοκληρωθεί ήσυχα η σεζόν. Λύνεται έτσι κάποιο από τα σοβαρά προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου; Προφανώς όχι. Πάμε λοιπόν παρακάτω. 

Ας κάνουμε την υπόθεση ότι ο Κοντονής ξέρει τι πρέπει να κάνει, ότι έχει συνειδητοποιήσει το ιστορικό μέγεθος της ευκαιρίας που γεννά αυτή η συγκυρία, ότι έχει εκπονήσει σχέδιο. Ας υποθέσουμε λοιπόν ότι έχει καταλάβει ότι η λύση περνά μέσα από μια νέα θέση εργασίας που πρέπει να δημιουργηθεί στο ελληνικό ποδόσφαιρο προκειμένου αυτό να λειτουργήσει, πάνω κάτω, όπως το ιταλικό: να δημιουργηθεί η θέση ενός εκτελεστικού διευθυντή του ποδοσφαίρου, που θα έχει αρμοδιότητες υπερπροέδρου της ΕΠΟ (δηλαδή να μην “πέφτει” από το διοικητικό συμβούλιο ή την Εκτελεστική Επιτροπή), υπερπροέδρου της Superleague (προκειμένου να μην έχει την ανάγκη να περνάει από συνεδρίαση δ.σ. κάθε σοβαρή απόφαση που λαμβάνει και επιθυμεί να εκτελέσει) και το προνόμιο της πρόσβασης στα κυβερνητικά υπουργεία (Δικαιοσύνης, Δημόσιας Τάξης, Αθλητισμού) προκειμένου να είναι on line με τις Αρχές και να ξεπερνά στον βαθμό που είναι αυτό εφικτό στην Ελλάδα του 2016 όλα τα τεχνητά εμπόδια που δημιουργεί η γραφειοκρατία και η διαφθορά. 

Ακόμη και αν τα έχει συλλάβει και εμπεδώσει όλα τα παραπάνω ως αρχή της λύσης του προβλήματος ο Κοντονής, πώς θα βγάλει άκρη με τους τέσσερις “μεγάλους”, με την ΕΠΟ και με τις UEFA - FIFA; Και, προκειμένου να ολοκληρώσω τον συλλογισμό μου, ακόμη και αν έχει τον τρόπο να τους αναγκάσει όλους να αποδεχθούν το νέο καθεστώς, ποιο είναι το πρόσωπο που μπορεί να πείσει, βάσει βιογραφικού, ότι έχει κότσια, ακεραιότητα, ικανότητες και εμπειρία για να διοικήσει το ποδόσφαιρο από λευκή κόλλα;

 

Το πιθανότερο σενάριο

Επειδή όλο το παραπάνω μπορεί να συμβεί μόνο σε σενάριο κινηματογράφου ή σε ένα από τα επόμενα μυθιστορήματα που έχω σκοπό να γράψω, ας δούμε την πιο πιθανή κατάληξη της αληθινής ελληνικής ιστορίας: θα υπάρξει μια ανακωχή. Και ενδεχομένως, στο πλαίσιο αυτής, να πειστεί ο Κοντονής να επιτρέψει την ολοκλήρωση του Κυπέλλου με τον όρο στον τελικό, εφόσον προκριθεί η ΑΕΚ, να βρίσκονται μόνο μαθητές δημοτικού σχολείου. Στην καλύτερη περίπτωση λοιπόν το επίτευγμα θα είναι μια συμφωνία για την ολοκλήρωση της αγωνιστικής περιόδου δίχως αίμα. Ακόμη και αυτό πάντως σήμερα δεν φαντάζει εξαιρετικά πιθανό, διότι οι τρεις εκ των τεσσάρων που θα πάνε να καθίσουν στο τραπέζι με τον Κοντονή δέχονται ήδη πολύ μεγάλη πίεση και έντονη κριτική από την κοινωνία των οπαδών των συλλόγων επειδή πηγαίνουν να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι με τον τέταρτο. Και αυτοί οι τρεις, με πρώτο τον Σαββίδη, πηγαίνουν με διάθεση να προειδοποιήσουν ότι θα κάνουν οτιδήποτε περνά απ’ τα χέρια τους προκειμένου να μην αρχίσει η επόμενη σεζόν με το ίδιο καθεστώς. Πηγαίνουν να προειδοποιήσουν ότι δεν αποκλείεται να ξεκινήσουν το επόμενο πρωτάθλημα με τις δεύτερες ομάδες των συλλόγων τους, μόνο και μόνο προκειμένου να γλιτώσουν την ποινή υποβιβασμού που θα τους επιβαλλόταν στην περίπτωση που δεν κατέβαιναν στο πρωτάθλημα. 

 

Ο Κοντονής έχει μια πολύ δύσκολη και εξόχως απαιτητική υπόθεση να διαχειριστεί. Διότι θα καθίσει σε ένα τραπέζι στο οποίο οι παίκτες κάνουν ότι μπορούν προκειμένου να παίζεται στο εξής το παιχνίδι με την δική τους τράπουλα. Οι μεν κάνουν τα πάντα για να ρίξουν τον σημερινό γκρουπιέρη και τους συνεργάτες του, ο δε κάνει τα πάντα για να κρατήσει τους ίδιους στις θέσεις ευθύνης του ποδοσφαίρου. Ο Υπουργός θα αποκτήσει ελπίδα να λύσει το πρόβλημα και να γράψει το όνομά του στην Ιστορία μόνο αν αντιληφθεί ότι η λύση περνά μέσα από την προσπάθεια να επιβάλλει εκείνος, ως εκφραστής της κοινής γνώμης, τα πρόσωπα και το καθεστώς που θα υπηρετεί την “50-50” ανάγκη στο επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Πώς μπορεί να το κάνει αυτό; Οσοι διαβάζετε συχνά τα σημειώματά μου μάλλον έχετε εμπεδώσει την αντίληψή μου: ο σημερινός υπηρεσιακός γενικός γραμματέας της UEFA έχει φτάσει να σκέφτεται την μεταγραφή στην FIFA παρ’όλο που θα ήθελε πολύ να συνεχίσει την καριέρα του στην Ευρωπαϊκή Συνομοσπονδία ως ο ισχυρός μάνατζερ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Γιατί φτάνει να σκέφτεται τη μεταγραφή; Επειδή φοβάται την ελληνική πίεση. Αυτή που μόνο μια κυβέρνηση μπορεί να ασκήσει. Αυτή που είναι πιθανό να αποδειχθεί αρκετή για να λύσει τουλάχιστον το πρόβλημα της ΕΠΟ και να διώξει από το ποδόσφαιρο την πιο κακόφημη διοίκηση της σύγχρονης εποχής. Αν ο Κοντονής αρχίσει να αντιλαμβάνεται το μέγεθος της δύναμης που του έχει δώσει η σημερινή συγκυρία στο ελληνικό, το ευρωπαϊκό και το παγκόσμιο ποδόσφαιρο, η αρχή της λύσης είναι κοντά. Εστω κι αν δεν ξέρει ποιον να εμπιστευθεί προκειμένου να τον προτείνει ως τον ιδανικό διοικητή του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου της νέας εποχής. 

Best of internet