Τί είναι οι σύνδεσμοι οργανωμένων οπαδών;

Τί είναι οι σύνδεσμοι οργανωμένων οπαδών;

Τί είναι οι σύνδεσμοι οργανωμένων οπαδών;

Ο Χρήστος Κιούσης γράφει με αφορμή τα τελευταία περιστατικά οπαδικής βίας σε δρόμους, συνδέσμους οργανωμένων και κολυμβητήρια.

Διαβάζω τις τελευταίες εβδομάδες τις επιθέσεις εκδίκησης σε γήπεδα, γραφεία συνδέσμων αλλά και «τυφλά» σημεία των πόλεων και συχνά πυκνά μέσα στα κείμενα διαβάζω για οργανωμένους ή συνδεσμίτες, επίσημα αναγνωρισμένους ή ανεπίσημα υπάρχοντες και αναρωτιέμαι: όσο οι οργανωμένοι «αυτορυθμίζονται» το Κράτος θα πετάει χαρταετό; Θα διαβάζει κι εκείνο στις εφημερίδες για το ντου στο Παπαστράτειο, για επιθέσεις σε ΑΜΕΑ, για μαχαιρώματα σε 15χρονους, απόπειρες βιασμού και σωματικές βλάβες με όλο το ιντερνετικό debate να εξελίσσεται απρόσκοπτα;

Θα παρακολουθεί τις ανταλλαγές ύβρεων και το κλείσιμο ραντεβού αλητείας μέσα από τα social media, χωρίς να κάνει τίποτα; Για εμένα και για εσάς αυτοί οι ανώνυμοι χρήστες των social που εκτοξεύουν απειλές είναι ανώνυμοι φυσικά, για τη Δίωξη Ηλεκτρονικού Εγκλήματος όμως όχι. Μήπως μαζί με τις αιφνιδιαστικές επιχειρήσεις σε γραφεία συνδέσμων, ένα ντου σε μερικούς χρήστες του facebook ή του twitter έφερνε καλύτερα αποτελέσματα πρόληψης;

Το πρόσφατο μάντρωμα κάποιων αλλοδαπών 15χρονων (!) που ετοίμαζαν επίθεση σε σύνδεσμο του Ολυμιακού μυρίζει πληροφόρηση έγκαιρη, φυσική ή διαδικτυακή, αλλά όπως κι αν ήρθε αυτή η πληροφόρηση, έδειξε ότι όταν οι Αρχές θέλουν, τότε συνήθως μπορούν. Το ερώτημα που απομένει είναι, γιατί οι Αρχές δεν θέλουν πάντα;

Επειδή αντιλαμβάνομαι ότι από το τίτλο και μόνο του blog, υπάρχουν άνθρωποι που θα με βρίζουν (στανταράκι), επιτρέψτε μου να παραμερίσω λίγο τους έφηβους αναγνώστες και να απευθυνθώ στους συνομηλίκους μου πέριξ των 40-45. Αν είχατε έναν γιο ή μια κόρη στην εφηβεία, θα αισθανόσασταν άνετα αν σας έλεγε, ότι πάει να γραφτεί στο Σύνδεσμο, ότι πάει για καφέ εκεί ή ότι θέλει να πάει μια οργανωμένη εκδρομή για ματς σε άλλη πόλη; Απαντήστε μου ειλικρινά όμως. Τι «μυρωδιά» θα είχε στο μυαλό σας το πούλμαν αυτής της εκδρομής; Τις μαλακίες που κάναμε εμείς μικροί και που κατά τύχη προσπεράσαμε σώοι και αβλαβείς, πόσο εύκολα θα τις «επιτρέπαμε» στα παιδιά μας;

Τί ακριβώς όμως είναι οι σύνδεσμοι οργανωμένων που δέχονται ντου αντιπάλων, ελέγχους της αστυνομίας και ποιος ονομαστικά φέρει την ευθύνη λειτουργίας; Ποιός υπογράφει το μισθωτήριο συμβόλαιο του χώρου;  Είναι αυτός υπεύθυνος για ό,τι βρίσκεται ή διακινείται εκεί; Κάνει και κάποια άλλη δουλειά στη ζωή του ή το ασκεί επαγγελματικά; Ζει από τις συνδρομές ή με τη συνδρομή άλλων; Αν πάει ο πιτσιρικάς γιος μου, τον διώχνει ως ανήλικο ή αναλαμβάνει κάποια ευθύνη απέναντι σε μένα ως γονιό; Στις εκδρομές ανεβαίνουν στα πούλμαν ενήλικοι-υπέυθυνοι του εαυτού τους ή και ανήλικοι και αν ναι, με την ευθύνη τίνος; Τα έσοδα των συνδέσμων ελέγχονται και από ποιους; Τα έξοδα; Γνωρίζω οργανωμένους οπαδούς που ξέρω ακριβώς τι δουλειά κάνουν, ότι δουλεύουν 10-12 ώρες ημερησίως κι από το υστέρημα και την τρέλα τους ακολουθούν παντού την ομάδα αλλά γνωρίζω κι άλλους των οποίων η επαγγελματική ιδιότητα αγνοείται. Αυτοί πως ακριβώς ζουν; Ως επαγγελματίες οργανωμένοι οπαδοί; Χμμ... 

Ας βάλω λοιπόν στην κουβέντα και τους πιο πιτσιρικάδες τώρα. Πιθανώς να σκέφτεστε, «μα ποιος φλώρος γράφει αυτά τα πράγματα, εγώ ζω κι αναπνέω για τον Θρύλο, τον Δικέφαλο, το Τριφύλλι, την Αρειανάρα κ.ο.κ.» Πρώτα απ’ όλα βρείτε κάτι άλλο να ζείτε και να αναπνέετε για αυτό, προσωπική μου άποψη. Δεύτερον προστατέψτε και σεβαστείτε τον εαυτό σας στο γήπεδο, μην γίνεστε υποχείρια έμμισθων οργανωμένων, που το έχουν κάνει επάγγελμα και ζουν από το να σας ανεβάζουν στα κάγκελα. Αυτοί πληρώνονται, εσείς τους πληρώνετε. Τρίτον μην κάνετε την χάρη σε καμιά κυβέρνηση να σας στέλνει απροστάτευτους στην αρένα και να γίνεστε εκεί μπουλούκι, για να μη σας βρίσκει μπουλούκι στην κοινωνία και στις πλατείες, να διεκδικείτε πράγματα που δικαιούστε. Αν πάθετε κάτι στην αρένα, θα είστε απλά «χουλιγκάνια αληταράδες», που πηγαίνατε γυρεύοντας χωρίς όνομα κι αυτό πολύ βολεύει διοικήσεις και υπουργεία. 

Πρόσφατα βρέθηκα στην παρουσίαση του βιβλίου του Θάνου Σαρρή «Η μπάλα στην κερκίδα» και άκουσα πολιτικοποιημένους και κοινωνικά ευαίσθητους ανθρώπους, να μιλούν για την ανάγκη της λαικής συμμετοχής, της οπαδικής βάσης στις ποδοσφαιρικές ομάδες, ώστε να προστατευτούν αυτές από τον κάθε επιτήδειο επιχειρηματία ως αθλητικές – κοινωνικές οντότητες. Αναφέρθηκαν τα παραδείγματα τέτοιων λαικών βάσεων σε εξωτερικό και Ελλάδα. Στη Λέσχη Φίλων Άρη όμως για παράδειγμα,  οι άνθρωποι που συμμετείχαν είχαν ονοματεπώνυμο, ΑΦΜ, διευθύνσεις, τηλέφωνα. Συνεισέφεραν χρήματα, χρόνο, σκέψη για την αγαπημένη τους ομάδα. Βγήκαν από τη λογική του ανεξέλεγκτου μπουλουκιού, έκαναν οργανωμένες συνελεύσεις και ψήφιζαν. Αυτό για μένα είναι κίνημα οργανωμένων οπαδών-πολιτών με αρχή, μέση και τέλος.

Οι συμμορίες ανωνύμων με κασκόλ και full face που κάνουν ντου έξω από αποδυτήρια, σε διερχόμενα αυτοκίνητα, σε καφετέριες κι άνανδρες επιθέσεις σε μεμονωμένα άτομα που πάνε γήπεδο, είναι απλά εγκληματίες που πρέπει να «μαζέψουμε» από δρόμους και γήπεδα. Είναι αρκετές φορές θύλακες του «υπέροχου κόσμου» στο πέταλο, που κρεμάει συγκεκριμένα πανό απειλών ή ανδραγαθημάτων, για τα οποία διοικήσεις και αστυνομία πετάνε χαρταετό και με ευθύνη όλων μας (παίζει μεγάλη δημοσιογραφική ευθύνη εδώ)  αποκρύπτονται ξεκάθαρα εγκληματικές συμπεριφορές.

Όταν ο Ντέμης υπήρξε ο μόνος Πρόεδρος ΠΑΕ που υπέδειξε συγκεκριμένα πρόσωπα, για να ονομαστικοποιηθούν οι ευθύνες και να μην την πληρώσει όλη η ΑΕΚ, έγινε ο εχθρός των οπαδών, ο ρουφιάνος των Αρχών κι έμεινε απροστάτευτος να τον κυνηγούν ακόμα και στα τηλεοπτικά studio της Nova οι δήθεν ανώνυμοι οπαδοί. Στην πραγματικότητα ήταν ο μόνος που πραγματικά προσπάθησε να τερματίσει την οπαδική βία στη δική του κερκίδα αναλαμβάνοντας αυτό που όλοι οι φοβούνται, το προσωπικό κόστος.

Εγώ πάλι ως πατέρας θα αισθανόμουν χίλιες φορές περισσότερο ασφαλής, αν διοικούσαν τις ομάδες Ντέμηδες και τότε ναι, μπορεί να πήγαινα ξανά με τον γιο μου γήπεδο να παρακολουθήσουμε έναν αγώνα ή ακόμα και να συμμετείχαμε στη λαική βάση της ομάδας μας επώνυμα και περήφανα.

Τους χορηγούς και κηδεμόνες του κατά φαντασίαν ακηδεμόνευτου οπαδικού κινήματος αναζητείστε τους σε μισθοδοσίες οργανωμένων, σε δικαστικές αίθουσες με «δωρεάν» συνηγόρους, σε πύρινους τίτλους στα πρωτοσέλιδα  και φυσικά στους δρόμους, όπου οι χρωματιστοί στρατοί επιστρέφουν την ευεργεσία πράττοντας το καθήκον τους.  Πόσοι από σας θα θέλατε τα παιδιά σας μέλη αυτών των στρατών;

Best of internet