Το πρόβλημα της Μπάρτσα δεν είναι η φυγή του Νέιμαρ...

Ο Μιχάλης Τσόχος γράφει για την ομάδα που εδώ και μία τριετία πορεύεται με αυτόματο πιλότο, πετάει δεκάδες εκατομμύρια σε αμφιβόλου αξίας παίκτες και δεν βγάζει ούτε έναν παίκτη από τις ακαδημίες.

Το πρόβλημα της Μπάρτσα δεν είναι η φυγή του Νέιμαρ...

Η άποψη μου για τον προηγούμενο προπονητή της Μπάρτσα είναι έτσι κι' αλλιώς κακή. Ανεξάρτητα από τους τίτλους, στους οποίους ο Λουίς Ενρίκε μπορεί να κριθεί επιτυχημένος, σε όλα τα υπόλοιπα απέτυχε, όπως απέτυχε παταγωδώς και η νυν διοίκηση της Μπάρτσα. Εδώ και τρία χρόνια το καμάρι της Καταλωνίας δεν κάνει σχεδόν τίποτα σωστά και κυρίως δεν εξελίσσεται αγωνιστικά.

Η προσέγγιση “κύκλος είναι και γυρίζει και είναι λογικό η Μπαρτσελόνα να βρεθεί στα κάτω της και η Ρεάλ στα πάνω της...”, είναι μία προσέγγιση μεταφυσική και δεν με καλύπτει. Οντως η Ρεάλ είναι στα πάνω της και η Μπαρτσελόνα στα κάτω της, αλλά όχι γιατί γύρισε ο κύκλος, αλλά γιατί η Μπαρτσελόνα... φρόντισε τα τελευταία χρόνια να τα κάνει σχεδόν όλα λάθος. Και την μία χρονιά η... φόρα από την υπερομάδα που είχε φτιάξει έκρυψε τα λάθη, την δεύτερη όμως όχι και την τρίτη που ξεκινά φέτος τα πράγματα μοιάζουν ακόμη πιο ζόρικα.

Και το “ζόρικα” δεν προέκυψε όπως πολλοί νομίζουν ξαφνικά ένα ωραίο πρωί επειδή έφυγε ο Νεϊμάρ. Δεν είναι αυτό το μεγάλο πρόβλημα της Μπαρτσελόνα. Το μεγάλο της πρόβλημα έχει προηγηθεί πολύ πριν την φυγή του Νεϊμάρ.

Με τις... αναθυμιάσεις από την υπερομάδα του Πεπ πορεύθηκε η Μπαρτσελόνα την τελευταία τριετία και απόδειξη είναι ότι και σήμερα οι καλύτεροι παίκτες της, τα σημεία αναφοράς αυτής της ομάδας είναι οι παίκτες που έπαιζαν στην Μπάρτσα επί εποχής Πεπ. Με μοναδική εξαίρεση τον Λουίς Σουάρες, η μεταγραφή του οποίου τράβηξε το... κάρο της Μπαρτσελόνα για λίγο καιρό. Αυτή είναι και η μοναδική μεταγραφή της Μπαρτσελόνα τα τρία τελευταία χρόνια, η οποία είναι επιπέδου Μπαρτσελόνα. Ολες οι υπόλοιπες άλλες λιγότερο και άλλες περισσότερο κρίνονται αποτυχημένες. Και δεν ήταν λίγες και δεν ήταν φθηνές...

Από τον Αλέιξ Βιδάλ, τον Ζερεμί Ματιέ, τον Τόμας Βερμάελεν και τον Λούκας Ντιν (όλοι αμυντικοί και χοντρικά ένα κόστισε ένα 20άρικο η κάθε μία) μέχρι τον Αρντά Τουράν, τον Πάκο Αλκάθερ, τον Αντρε Γκόμες, τον Σίλεσεν, η Μπαρτσελόνα έχει ξοδέψει σχεδόν 300 εκατ. ευρώ για να πάρει παίκτες που δεν μπορούν όχι να κάνουν την διαφορά, αλλά καλά καλά ούτε να ανταποκριθούν στο ρόλο του rotation. Ακόμη και αυτοί που παίζουν όμως, όπως για παράδειγμα ο Ουμτιτί ή ο Τερ Στέγκεν την διαφορά δεν την έκαναν, απλώς έχουν μία θέση στην βασική ενδεκάδα γιατί δεν γίνεται διαφορετικά.

Οταν την τελευταία 3ετία έχεις κάνει πάνω από 15 μεταγραφές παικτών που κόστιζαν από 15 εκατ. ευρώ ως 75 εκατ. ευρώ η κάθε μία και η μοναδική που λες “αυτή μάλιστα είναι μεταγραφή Μπαρτσελόνα”, είναι ο Σουάρες, τότε υπάρχει πολύ σημαντικό πρόβλημα. Οταν μάλιστα στο ίδιο διάστημα δεν έχεις καθιερώσει στην ομάδα κανέναν παίκτη από τις περίφημες ακαδημίες με εξαίρεση ίσως τον Σέρζι Ρομπέρτο, τότε κινδυνεύεις να χάσεις και την ταυτότητα σου ως club.

Κανένα από τα ταλέντα της Μασία τα τελευταία χρόνια δεν έμεινε ή δεν εξελίχθηκε από την Μπάρτσα. Από τον Τιάγκο, μέχρι τον Ντεουλοφέου που φέτος επέστρεψε με μεταγραφή η Μπάρτσα έχασε το δρόμο της, με τα ταλέντα της. Παίκτης όπως ο Ντένις Σουάρεθ, ο Ραφίνια, ο Μουνίρ, ή πιο πίσω ο Μπάρτρα δεν εξελίχθηκαν και δεν είχαν την απαιτούμενη στήριξη από την Μπάρτσα. Και επειδή εύκολα θα πει κάποιος “ποιός Μπάρτρα;” η απάντηση είναι εξίσου εύκολη. Ακόμη κι' αν ο Μπάρτρα δεν μπορούσε να κάνει την διαφορά στην Μπαρτσελόνα το να πωλείται με 7 εκατ. ευρώ στην Ντόρτμουντ για να αποκτηθεί με 20 εκατ. ευρώ ο Ματιέ ή ο Βερμάελεν (το ίδιο καλοκαίρι έγιναν αυτές οι τρεις κινήσεις), είναι τουλάχιστον ανέκδοτο.

Και προφανώς δεν θα βγάζει κάθε χρόνο η Μασία Μέσι, αλλά να μην μπορεί η Μπαρτσελόνα να αναδείξει έναν παίκτη την τελευταία πενταετία από τις ακαδημίες της για να είναι στο ροτέισον των 13-14 παικτών και να πρέπει το 2017 να καμαρώνει ότι από τις ακαδημίες της έχει βγει ο Μέσι και ο Ινιέστα είναι αστείο.

Και όπως φαίνεται δεν υπάρχει διάθεση και για επιστροφή στον... δρόμο των ακαδημιών. Στην Μπαρτσελόνα εδώ και μήνες μιλούν με τα καλύτερα λόγια για έναν 19χρονο κεντρικό χαφ τον Κάρλες Αλένια, στον οποίο μάλιστα πρόσφατα προσέφεραν ένα καλό συμβόλαιο με τεράστια ρήτρα αποχώρησης. Ο μικρός παίζει κυρίως στον άξονα και η Μπαρτσελόνα για την θέση αυτή ενώ είχε τους Μπουσκέτς, Ράκιτιτς, Αντρέ Γκόμες, Ινιέστα, Ραφίνια, Ντένις Σουάρεθ, προχώρησε στην απόκτηση του Παουλίνιο και είναι έτοιμη να αποκτήσει και τον Σερί από τη Νις. Κοινώς ο μικρός, μάλλον δεν θα παίζει ποτέ και η πολιτική της απόκτησης... μέτριων παικτών (βλέπε Παουλίνιο) συνεχίζεται.

Τα τελευταία τρία χαμένα χρόνια της Μπαρτσελόνα, δεν της αφαίρεσαν, βεβαίως τα πάντα, ώστε να στέκει η καταστροφολογία που έχει στηθεί γύρω της. Η μεταγραφή του Ντεμπελέ (δεν βάζω στην κουβέντα τα ποσά που θα δαπανηθούν για αυτόν γιατί πλέον δεν έχει νόημα), αν ολοκληρωθεί είναι μία όντως καλή προσθήκη. Ο Κουτίνιο είναι σαφώς πιο έτοιμος παίκτης, αλλά καλύτερος αντί Νέιμάρ είναι ο Ντεμπελέ. Ο Βαλβέρδε είναι ένας προπονητής που ξέρει να φέρνει την ηρεμία στα αποδυτήρια, έστω και αν αυτό εδώ το project είναι τεράστιο για το μέγεθός του. Αν έχει ένα μεγάλο προτέρημα ο Ερνέστο είναι ότι δεν χάνει την ψυχραιμία του ποτέ και ξέρει να φέρνει την ηρεμία στα αποδυτήρια.

Η Μπαρτσελόνα με Μέσι, Σουάρες, Ντεμπελέ είναι μία ομάδα που μπορεί να διεκδικήσει πρωτάθλημα και Τσάμπιονς Λιγκ, έστω κι' αν έχει κάνει βήματα πίσω. Δεν είναι φαβορί ούτε για το ένα, ούτε για το άλλο, αλλά πριν σκεφτεί αν μπορεί να πάρει φέτος το πρωτάθλημα ή το Τσάμπιονς Λιγκ, προέχει να σκεφτεί τι κάνει λάθος εδώ και μία τριετία και πώς θα το διορθώσει. Αν αποδώσει μία τυχόν δεύτερη συνεχόμενη κακή χρονιά στην φυγή του Νέιμαρ, τότε πολύ απλά θα πάει ακόμη πιο πίσω σε σχέση με τους ανταγωνιστές της, διότι πολύ απλά αντί να βλέπει το δάσος, θα κοιτάζει το δέντρο...

Best of internet