Ο Ουζουνίδης διάλεξε να παίξει για την πιο “ωφέλιμη” ήττα

Ο Βασίλης Σαμπράκος γράφει για όσα έδειξαν οι προπονητές Παναθηναϊκού, ΑΕΚ και ΠΑΟΚ στα παιχνίδια του Europa League

Ο Ουζουνίδης διάλεξε να παίξει για την πιο “ωφέλιμη” ήττα

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης έκανε μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και πιθανόν την πιο σοφή επιλογή στο ματς της Πέμπτης με την Μπιλμπάο. Η διαφορά ποιότητας στην ποδοσφαιρική καταγωγή και το ρόστερ των δυο ομάδων δεν άφηνε στον προπονητή του Παναθηναϊκού πολλές επιλογές: να ετοιιμάσει συντηρητικό αγωνιστικό πλάνο για μια “μικρή” ήττα, ή να παίξει τα ρέστα του στο πρώτο μισό του παιχνιδιού με την ελπίδα να αιφνιδιάσει την αντίπαλο του και να δημιουργήσει συνθήκες έκπληξης. Ο Ουζουνίδης έκανε την δεύτερη επιλογή, και επειδή δεν την έκανε τυχοδιωκτικά και άναρχα αλλά με ένα δουλεμένο αγωνιστικό σχέδιο που έμοιαζε με αυτό που ακολούθησε σε αρκετά μεγάλα ματς της προηγούμενης σεζόν, η επιλογή έδειξε αποτελεσματική. Για περίπου 65’ λεπτά ο Παναθηναϊκός του ήταν καλύτερος από την Ισπανίδα αντίπαλό του και κατάφερε να αιφνιδιάσει όχι μόνο την Μπιλμπάο αλλά και τους θεατές στις κερκίδες, οι οποίοι έζησαν μια απροσδόκητη έκπληξη, βγαλμένη από τον παλιό καλό ευρωπαϊκό καιρό του Παναθηναϊκού. Το “μετά” όμως ήταν κάτι που καταλάβαινες από το πρώτο ημίχρονο ότι θα συμβεί, ή τουλάχιστον απορούσες αν θα ήταν δυνατόν για τον Ουζουνίδη τέτοια εποχή να καταφέρει να προλάβει ή να “κρύψει” αυτό που επρόκειτο να συμβεί, το κλατάρισμα μιας ομάδας που έτρεχε ασταμάτητα σε όλο το πρώτο ημίχρονο και στο πρώτο 15’λεπτο του δεύτερου. Αποδείχθηκε ότι ο προπονητής του Παναθηναϊκου δεν ήλπιζε ότι μπορεί να το προλάβει. Οι Πράσινοι πιθανόν να τα βάζουν και λίγο με την τύχη τους, για την ευστοχία των Ισπανών, χάρη στην οποία πέτυχαν περισσότερα γκολ στις μισές τελικές προσπάθειες συγκριτικά με αυτές που έκανε ο Παναθηναϊκός, αλλά όσο επέτρεπαν στην Μπιλμπάο να βγάζει ελεύθερες σέντρες χωρίς καμία πίεση προς τον κάτοχο της μπάλας δεν θα μπορούσαν να ζητούν καλύτερη τύχη απέναντι σε ισπανική ομάδα. Η ήττα ήρθε ως φυσική συνέπεια της κατάρρευσής τους.

Ο Παναθηναϊκός έχασε το ματς, αλλά κέρδισε δύο πράγματα: την πίστη των ποδοσφαιριστών ότι αν συνεχίσουν να δουλεύουν και βελτιώσουν την φυσική κατάστασή τους κατά τη διάρκεια της σεζόν, ώστε να βάλουν μεγαλύτερη διάρκεια στην χθεσινή απόδοση που είχαν μέχρι το 60’, θα έχουν καλά αποτελέσματα, και το χειροκρότημα μιας κερκίδας που έζησε μια καλή ευρωπαϊκή στιγμή για 65’ λεπτά. Για να τα κεφαλαιοποιήσει και τα δυο ο Παναθηναϊκός θα χρειαστεί να βελτιωθεί, αλλά ο δρόμος που βαδίζει με τον Ουζουνίδη μοιάζει καλός.

 

Αυτά που έκανε στο Βέλγιο η ΑΕΚ έχουν πολύ μεγάλη αξία, αφενός λόγω θετικού αποτελέσματος εκτός έδρας, χάρη στο οποίο η Ενωση μπορεί να νιώθει ικανή να επιστρέψει στην φάση των ομίλων μιας ευρωπαϊκής διοργάνωσης και αφετέρου λόγω της εικόνας που είχε η ομάδα του Μανόλο Χιμένεθ στο πρώτο ημίχρονο αλλά και στο μακρύ διάστημα, αυτό το περίπου 35'λεπτο που αναγκάστηκε να παίξει με αριθμητικό μειονέκτημα εξαιτίας της κουταμάρας του Λιβάγια. Το γεγονός ότι η ΑΕΚ έκανε ίδιο αριθμό τελικών προσπαθειών με την Μπριζ και περίπου ίσο αριθμό επιθέσεων πιστοποιεί την ποιότητα της εμφάνισης που έκανε στο Βέλγιο. Το “ξάφνιασμα” που προκάλεσε στην Μπριζ στο πρώτο διάστημα του παιχνιδιού, το αποτελεσματικό σχέδιο τόσο στην φάση άμυνας όσο και στη φάση κατοχής της μπάλας, η τακτική προσήλωση της πλειοψηφίας των ποδοσφαιριστών και το πάθος που έβγαλαν στο τελευταίο ημίωρο προκειμένου να διαχειριστούν την πίεση που δέχθηκαν όταν έμειναν δέκα στο τερέν είναι καλά χτυπήματα στην πλάτη του Χιμένεθ. Η δουλειά όμως δεν έγινε, η αποστολή δεν έχει ολοκληρωθεί και η ρεβάνς φαντάζει πιο απαιτητική. Εχει μεγάλο ενδιαφέρον ο τρόπος που θα επιλέξει ο Μανόλο να χειριστεί τακτικά το παιχνίδι της ερχόμενης Πέμπτης. Και πλέον, με τις προσδοκίες να είναι πολύ υψηλές, ο Χιμένεθ πρέπει να βρει τον δρόμο για να προετοιμάσει τον εαυτό του και την ομάδα του ψυχοπνευματικά προκειμένου να μη λυγίσουν από την πίεση που θα δημιουργήσει η πρεμούρα των ΑΕΚτσήδων να ξαναδούν την αγαπημένη τους ομάδα σε ευρωπαϊκό ταξίδι.

 

Σε μια πρώτη, ρηχή ανάγνωση αυτό που έκανε το βράδυ της Πέμπτης ο ΠΑΟΚ δεν ήταν κάτι παραπάνω από το αυτονόητο. Στην πραγματικότητα όμως η δουλειά ήταν δύσκολη και έγινε δυσκολότερη, δηλαδή την έκαναν δυσκολότερη ο Λέοβατς και ο Ρέι με το 0-1. Ναι, οι περισσότεροι παίκτες του ΠΑΟΚ ήταν “περσινοί” και συνεπώς η δουλειά έμοιαζε εύκολη απέναντι σε μια μεσαία σουηδική ομάδα, αλλά το 0-1 στο 21' την έκανε μια παραπάνω από δύσκολη δουλειά για έναν προπονητή που δεν είχε συμπληρώσει καλά καλά ούτε εβδομάδα στον ΠΑΟΚ. Οσο καλά και αν ήταν προετοιμασμένος ο Ραζβαν Λουτσέσκου για να αναλάβει τον ΠΑΟΚ επειδή γνώριζε από την άνοιξη ότι υπάρχει τέτοια πιθανότητα, το ποδόσφαιρο δεν είναι playstation και δεν κρίνεται στον πίνακα της θεωρίας. Η ανάπτυξη του ΠΑΟΚ, με τις σέντρες, ήταν μονότονη, αλλά ο προπονητής δεν θα μπορούσε να κάνει κάτι παραπάνω από το να βάλει τις αρχές, προκειμένου να μη δεχθεί κόντρα επιθέσεις, στο παιχνίδι της ομάδας του και να ποντάρει στην ατομική ποιότητα και στις συνεργασίες ανάμεσα σε ποδοσφαιριστές που έπαιζαν και πέρσι μαζί για να βρει το γκολ. Ο Λουτσέσκου διαχειρίστηκε πολύ ψύχραιμα ένα ματς που του στράβωσε πολύ στην πρώτη του φορά στην Τούμπα. Προσπάθησε να επηρεάσει το παιχνίδι της ομάδας του με τις αλλαγές του, κράτησε την ομάδα του στην επίθεση ζητώντας τρίτο γκολ, και το έκανε δίχως να παίρνει αλόγιστα ρίσκα. Ναι, απέναντι ήταν μια μέτρια ομάδα, αλλά συζητάμε για ένα ματς στις 17 Αυγούστου και με προπονητή που έχει προσληφθεί στις 11 Αυγούστου, για ένα ματς που “στράβωσε” στο 21'ο λεπτό. Συνεπώς ο βαθμός που παίρνει ο Λουτσέσκου είναι υψηλός.

Best of internet