Μαρτίνι από τον τόπο σου

Σας έχει λείψει και το ξέρω. Αλλά ποιοι είμαστε εμείς οι θνητοί, που θα τολμήσουμε να πούμε στον Θεό να εμφανιστεί όποτε εμείς το θελήσουμε;

Θα πάρεις ποτέ τηλέφωνο τον Χριστό να του πεις, γεια σου Χριστέ, Μάκαρος εδώ, ξηγήσου μια εμφάνιση τσίλικια γιατί έχω ένα πάρτι εδώ και έχω υποσχεθεί υπερπαραγωγή; Καλά, στην δικιά μου περίπτωση μπορεί, καθώς έχω μια ιδιαίτερη σχέση με τον Χριστό και τις παίζουμε τις σφαλιάρες μας, αλλά σε κάθε περίπτωση νομίζω ότι αντιλαμβάνεστε. Αφού λοιπόν δεν ξηγιέσαι έτσι στον Χριστό, που να το κάνεις στον Μπερμπάτη; Τον Μητσάρα. Τον αρχιμάστορα τακουνιών και ώπα σινανάι ποδοσφαιρικών σκηνικών.

Να όμως που εμφανίζεται κι εμείς εδώ, οι πρωτομάστορες και πρωτομαθητάδες της εκκλησίας του Μπερμπατισμού, αισθανόμεθα ευλογημένοι και δικαιωμένοι ολίγον τι. Διότι φίλες και φίλοι, νομίζετε ότι είναι εύκολο να είσαι πιστός του Μπερμπατισμού; Χα. Γέλασα. Δεν πήγα να πω κάτι και σταμάτησα. Τύπου «Χάρης Κατσιμίχας». Χαλασμός κυρίου στα ΙΚΕΑ. Χαλιμούρδας κόβει και πάλι. Χατζιμπέγκιτς Φαρούκ διατάξτε. Εννοώ Χα, όπως χα χα χα χα. Ποτέ χι, όπως λέμε χι χι χι, διότι αυτό είναι λίγο κουνιστό και εμείς αυτά δεν τα θέλουμε εδώ. Είναι δύσκολο λοιπόν, διότι δεν ησυχάζεις. Αλλά ποτέ. Σέρνεται με την Λίβερπουλ; Σε ωραίους θεούς πιστεύεις σου λένε. Και δεν μπορείς να πεις και τίποτα, όχι και τίποτε άλλο. Κατεβάζεις κεφάλι και άμα λάχει, δώνεις και την πλάτη σου γυμνή να φας καμιά ξώφαλτση με το καμουτσίκι να πούμε. Πάρτα μωρή άρρωστη και τέτοια. Και υπομένεις και περιμένεις και άλλες επιτυχίες του Κυριαζή.

Ώσπου ξυπνάς ένα ωραίο πρωί, όχι σήμερα, σήμερα ξύπνησα μεσημέρι και ήταν λες και με είχε χτυπήσει τραίνο από πίσω, σε φάση δεν το περίμενα άρα διπλή η ζημιά και ο Μπερμπάτης με μια ΤΕΤΟΙΑ πόζα σου θυμίζει γιατί τον προσκυνάς και περιμένεις το φως του, ώστε να περπατήσεις στους σκοτεινούς δρόμους της ζωής, χωρίς φόβο και πάθος, εκτός αν δεις κανέναν γκομενάκι καλό και βρεις και μια μερίδα πάθος, έτσι για να λες. Η φωτό μιλάει βέβαια. Πάει πέρα από το Ένα ουίσκι, με λίγο πάγο και κόκα κόλα του Φλορινιώτη και σου λέει ένα Μαρτίνι με λίγο πούρο και τίγκα πόζα. Και συγκινείσαι τόσο πολύ που σου κόβεται ο χιαστός. Να μα τον Μπερμπάτη μου κόπηκε ο χιαστός. Μπερμπατομάρτυρας ρε παιδί μου πως το λένε. Να βλέπεις τον Μητσάρα και να παθαίνεις θλάσεις βαριάς μορφής. Τραύματα στην βουβωνική χώρα. Εξαρθρώσεις. Σπασίματα. Πιστεύω σε σένα Μπέρμπα και το αποδεικνύω από τα τραύματα μου. Μιλάμε για θυσία και πόνο όχι μαλακίες. Και να νιώθεις ότι πίσω από ΑΥΤΟ το γυαλί, τα μάτια του μεγάλου ηγέτη σε κοιτούν με αγάπη, υποσχόμενα τα μεγαλεία της αιωνιότητας. Και να νιώθεις ότι από ΑΥΤΟ το άσπρο υποκάμισο ποτίζεσαι, τρέφεσαι. Από την αγνή την ασπρίλα του, την ασπρίγια του ακόμη ακόμη, την ευλογημένη καθαρότητά του, που δεν θέλει λουλάκια και τέτοια, είναι έτσι από μόνο του.

Σας ομιλώ και τρέμω. Κοιτώ την φωτογραφία και αδειάζω από λόγια, αλλά νιώθω λαμπρά, όπως μετά από ένα θηριώδες κατούρημα, που αδειάζεις μεν, αισθάνεσαι νέος άνθρωπας δε. Μόνο εμείς, οι πιστοί της εκκλησίας του Μπερμπατισμού μπορούμε να νιώσουμε έτσι. Το έχουμε διεκδικήσει και ο Μητσάρας μας, μας το δώνει απλόχερα. Έτσι ξηγιέσαι καλό Σουκού ρε Μητσάρα. Έτσι. Έη-φάκεν-μεν.

Εξώφυλλο ημέρας: Το Goal τον έχει φάτσα κάρτα. Τον μίστερ Κόζωνας. Και ερωτώ εγώ να μου πει κάποιος. Μα τι μαλακίες είναι αυτές; Δεν έχουμε μάτια να δούμε δηλαδής; Αυτός είναι ο Παπουτσάκης του Εργοτέλη. Αίσχος. Φασισμός. Προδοσία. Ακούστε το Έλληνες. Μας δουλεύουν. ΕΙΝΑΙ Ο ΠΑΠΟΥΤΣΑΚΗΣ.