Τελειωμένο πρωτάθλημα από την 7η αγωνιστική

Μπορεί να το θεωρήσεις υπερβολή, όμως αλήθεια, δεν είναι. Κάθε μέρα φτάνουμε ακόμα πιο κοντά στο οι αποδόσεις της κατάκτησης του πρωταθλήματος από την Γιουβέντους να είναι ίδιες με εκείνες των Μπάγερν Μονάχου και Παρί Σεν Ζερμέν. «Εντάξει, έφεραν CR7, τι θα γινόταν» θα μου πεις, αλλά χωρίς να παίξουν τρελή μπάλα και με τον Αλέγκρι να γκρινιάζει ύστερα από κάθε ματς, παίρνουν σβηστά τα αποτελέσματα. Σβηστά και είναι ταυτόχρονα πολύ χαλαροί για το CL.

Μερικοί αριθμοί στα γρήγορα. Επειτα από 7 αγωνιστικές η Γιούβε είναι +6 από Νάπολι, +8 από Ιντερ, +9 από Λάτσιο, +10 από Ρόμα, +15 από Μίλαν. Φαίνεται πως πρέπει να δούμε κάτι που θα προκαλέσει πραγματικά σοκ για να μην φτάσει 10 σερί Scudetti. Πολλά χρόνια μπροστά σε όλους τους τομείς, έχει κάνει την Serie A να έχει ενδιαφέρον για οτιδήποτε άλλο πέρα από το ποιος θα είναι στην 1η θέση. Με Νάπολι και Ρόμα στο peak τους να μπορούν μόνο να φτάσουν κοντά, ακόμα και οι ουδέτεροι θα παρακαλούσαν για ισχυρό Μιλάνο, όμως κάτι τέτοιο μοιάζει με θαύμα τη δεδομένη στιγμή.

Την Γιουβέντους πονά η αποτυχία να πάρει το CL, όμως στην Ιταλία, δυστυχώς, καμία δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη.

 

 

Γιώργος Κοντογεώργης

Ο ΟΦΗ πρέπει να κοιτάζει μόνο μπροστά

Στο παιχνίδι με την ΑΕΚ δεν ήταν το φαβορί, παρότι έπαιζε στο γήπεδο του και είχε τεράστιο βαθμολογικό κίνητρο. Η πρωταθλήτρια πέρασε εύκολα από το Γεντί Κουλέ, άφησε τους Κρητικούς  για άλλη μια αγωνιστική στο «μηδέν», ενώ διεύρυνε και το παθητικό του, που έφτασε τα 13 γκολ μετά τη τρίτη συνεχόμενη «τριάρα».

Κακά τα ψέματα, αλλιώς είχαν φανταστεί την επιστροφή τους στα «σαλόνια» στο Ηράκλειο. Με την ίδια «ζεστή» εξέδρα, το ίδιο κίνητρο, αλλά λιγότερες αγωνιστικές δυσκολίες και σε καλύτερη θέση, απ’ αυτή που τους φέρνει ο μόλις ένας βαθμός μετά από πέντε αγωνιστικές, με τέσσερις συνεχόμενες ήττες.

Αυτό δεν σημαίνει πως έχει χαθεί το οτιδήποτε. Μετά από πέντε αγώνες, κανείς δεν υποβιβάστηκε, κανείς δεν καταστράφηκε. Στη συνέχεια όμως, έχοντας βγάλει από το πρόγραμμα αρκετά δύσκολα παιχνίδια, η ομάδα του Νίκου Παπαδόπουλου οφείλει να κοιτάζει μόνο μπροστά.

Ό,τι έγινε έγινε κι άφησαν αυτά που άφησαν. Έχουν προκύψει όμως και χρήσιμα συμπεράσματα, που μπορούν να γίνουν «όπλα». Ο ανταγωνισμός κρατάει αρκετές ομάδες χαμηλά, ώστε να μην κυριαρχήσει το άγχος, ενώ πολλά παιχνίδια που ακολουθούν είναι με ισοϋψείς αντιπάλους (Λαμία, Απόλλων, Λεβαδειακός). Εκεί ο ΟΦΗ θα έχει την ευκαιρία να πάρει τα αποτελέσματα που θα τον βγάλουν στον αφρό και θα του δώσουν την απαραίτητη αισιοδοξία. Είναι η πίστη και η ψυχραιμία που χρειάζεται η ομάδα πρώτα απ’ όλα.

Δημήτρης Ρούσσος

Ο Μακέντα, το κίνητρο και το περιβάλλον

Είναι πολύ νωρίς για να υπάρξει ευθεία κρίση για το πως θα εξελιχθεί η περιπέτεια του Φεντερίκο Μακέντα στον Παναθηναϊκό, παρότι η γκολάρα του απέναντι στον ΠΑΣ προμηνύει ακόμα καλύτερες μέρες. Πρόκειται άλλωστε για ένα παιδί που σε πολύ μικρή ηλικία πήρε το χρίσμα από τον Σερ Άλεξ Φέργκιουσον, έκανε όλον τον ποδοσφαιρικό πλανήτη να ασχολείται μαζί του και όταν η χρυσόσκονη κατακάθισε, έψαξε σε αρκετούς διαφορετικούς προορισμούς τον δικό του σταθμό. Στους περισσότερους δανεικός, δηλαδή με ημερομηνία λήξης και την πίεση να αποδείξει ότι πράγματι είναι το ταλέντο που είχε διαγνώσει ο θρυλικός Σκωτσέζος. 

Ο Παναθηναϊκός του Γιώργου Δώνη και του Νίκου Νταμπίζα όμως μοιάζει ως μια εξαιρετική ευκαιρία για το come back. Η μεγαλύτερη που του έχει παρουσιαστεί. Του έδωσε τριετές συμβόλαιο, δείχνοντάς του ότι πιστεύει πως σε αυτό το κράμα των ταλαντούχων και όσων έμειναν από πέρυσι για τη μετάβαση στη νέα εποχή, μπορεί να εξελιχθεί σε πρόσωπο κλειδί, εφόσον και ο ίδιος αποδεικνύει κάθε μέρα ότι στα 27 έχει μια ολόκληρη καριέρα μπροστά του. Τα ρεπορτάζ από τις προπονήσεις ήταν άκρως ενθαρρυντικά και παρότι πριν τη σέντρα με τον ΠΑΣ ο Ιταλός δεν έδειχνε έτοιμος να ξεκινήσει, ο Δώνης τον έριξε στη μάχη. Και εκείνος τον δικαίωσε.

Δεν είναι μόνο το αγωνιστικό στιλ που δείχνει ότι ταιριάζει στα χαρακτηριστικά του. Όλη η φρεσκάδα και η υγεία που αποπνέει αγωνιστικά (και μόνο) ο Παναθηναϊκός, μπορούν να λειτουργήσουν καταλυτικά προκειμένου ένας ποδοσφαιριστής με αναμφισβήτητα χαρίσματα, ο οποίος έχει χάσει το δρόμο του, να ξαναβρεί σταδιακά σταθερότητα. Ο ψυχολογικός παράγοντας είναι πολύ σημαντικός.

 Το έχουμε δει κατά καιρούς σε αρκετές ομάδες, οι οποίες μαθαίνουν όχι μόνο να εντοπίζουν τέτοιου είδους παίκτες, αλλά να τους δίνουν ξανά κίνητρο και να τους εξελίσσουν. Οι στιγμές που βγαίνουν από την «πράσινη» οικογένεια δείχνουν ότι ο Δώνης με τον Νταμπίζα είναι εξαιρετικοί στη διαχείριση των αποδυτηρίων και στο χτίσιμο της ψυχολογίας, η οποία φυσικά πατά και στα αποτελέσματα. Και από εκεί και πέρα είναι στο χέρι του Μακέντα και του κάθε Μακέντα...

Θάνος Σαρρής

Οι ομάδες της EuroLeague που... δεν γίνεται να πάνε χειρότερα

Φυσιολογικά ερωτήματα που χρήζουν απάντησης πριν από το τζάμπολ της νέας EuroLeague: Η Μπαρτσελόνα θα θυμήσει κάτι από τα... παλιά; Η Μακάμπι θα επανέλθει; Η Εφές και Αρμάνι θα φτάσουν στο σημείο να διεκδικήσουν την πρόκριση στα playoffs; Ή πιο ανθρώπινα, «θα πάψει η regular season στην EuroLeague να είναι αδιάφορη για τις μισές ομάδες στα τελευταία παιχνίδια»;

 Η αναφορά στις παραπάνω ομάδες διόλου τυχαία είναι καθώς με το νέο σύστημα διεξαγωγής (30 αγωνιστικές, όλοι εναντίον όλων), δεν έχουν καταφέρει να παρουσιάσουν κάτι ελκυστικό. Είναι χαρακτηριστικό πως η Μπαρτσελόνα έχει ρεκόρ 23-37 την τελευταία διετία ενώ η Εφές και η Αρμάνι τερμάτισαν στις τελευταίες θέσεις πέρσι και πρόπερσι, με ρεκόρ 7-23 και 8-22 αντίστοιχα! Φέτος, λοιπόν, η Εφές προχώρησε σε 9 μετεγγραφές, περισσότερες από οποιαδήποτε άλλη ομάδα της EuroLeague και ο Εργκίν Αταμάν καλείται να διαχειριστεί ένα ποιοτικό ρόστερ με νέους παίκτες όπως ο Λάρκιν, ο Μπομπουά και ο Τζέιμς Άντερσον.

 Η Μακάμπι επιμένει... αμερικανικά, έχοντας στο ρόστερ τις 8 παίκτες από της ΗΠΑ, η Μπαρτσελόνα θέλει να κάνει το restart χωρίς τον εμβληματικό αρχηγό της και ο Μάικ Τζέιμς αποδεικνύει ότι μπορεί να κάνει τη διαφορά στην Αρμάνι, συνθέτοντας ένα σπουδαίο δίδυμο με τον Νέμανια Νέντοβιτς κι έχοντας το κίνητρο να αποδείξει ότι μπορεί να κουβαλήσει μια ομάδα στις πλάτες του. Οι ομάδες, λοιπόν, που μέχρι πρότινος είχαν τον ρόλο κομπάρσου, έχουν τις δυνατότητες και την προοπτική να κάνουν καλύτερη πορεία σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια, ανεβάζοντας τον ανταγωνισμό στην κορυφαία διοργάνωση της Ευρώπης.

Γιάννης Σταυρουλάκης

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ