ΕΠΙΛΕΞΕ ΘΕΜΑ ΚΑΙ ΔΙΑΒΑΣΕ ΤΟΝ ΣΧΟΛΙΑΣΜΟ

Γιατί στο τέλος αυτό που μένει είναι η θλίψη

«Καθόταν εκεί σιωπηλός, βλέποντας την αγάπη τους να τελειώνει». Η φράση αυτή του Προυστ ταιριάζει γάντι στην θητεία του Αρσέν Βενγκέρ στην Άρσεναλ. Όταν την σεζόν 2003-04 η ομάδα του κατακτούσε αήττητη το πρωτάθλημα το μέλλον για τους gunners φαινόταν λαμπρό. Και όμως αυτή η ηλιόλουστη ημέρα με το ρεκόρ μετατράπηκε σε μια γκρίζα και κρύα προοπτική για το μέλλον του συλλόγου. 

Η θητεία του Αρσέν Βενγκέρ στην Άρσεναλ μόνο αποτυχημένη δεν μπορεί να χαρακτηριστεί, αλλά εδώ και καιρό για τους απανταχού οπαδούς της ομάδας, υπήρχε αυτό που λέμε έρωτας με ημερομηνία λήξης. Με το χρόνο να αφήνει τα σημάδια του και τον Βενγκέρ κολλημένο στις δόξες του παρελθόντος του, η Άρσεναλ έδειχνε εγκλωβισμένη στο απίστευτο Εγώ του προπονητή της, που αδυνατούσε να ακολουθήσει τις επιταγές της εκάστοτε εποχής

Έτσι, ενώ η είσοδος κεφαλαίων (Αμπράμοβιτς στην Τσέλσι, Κατάρ στην Μάντσεστερ Σίτι) συντέλεσε στην ανάδειξη νέων δυνάμεων στην ποδοσφαιρική Αγγλία, ο Βενγκέρ αδυνατούσε να ακολουθήσει με αποτέλεσμα κάθε χρόνο οι «κανονιέρηδες» να έχουν πτωτική πορεία και σταδιακή ταύτιση με την μετριότητα. Η αγάπη είχε λήξει και η μία πλευρά το είχε καταλάβει καιρό τώρα (οπαδοί), και αυτό που απέμενε ήταν να το συνειδητοποιήσει και η άλλη πλευρά (Βενγκέρ).

Έστω και αργά η συνειδητοποίηση ήρθε και πριν το όνομα του Βενγκέρ αρχίζει να φθίνει για τα καλά, το βελούδινο διαζύγιο ήρθε, ένα διαζύγιο που μπορεί να ανανεώσει για τα καλά και τους δύο. 

Θοδωρής Βασίλης

Το τέλος μιας εποχής

Έγινε σύνθημα, έγινε πανό, υπήρξαν αποδοκιμασίες. Πολλές φορές δίκαια, αφού ο χρόνος έμοιαζε να τρέχει και οι «κανονιέρηδες» άσθμαιναν.

Η ιστορία όμως έγραψε 22 χρόνια στο κορυφαίο επίπεδο και αυτό είναι τόσο σπάνιο, όσο και προς εξαφάνιση. Ο Αρσέν Βενγκέρ σηματοδότησε μια ολόκληρη εποχή, αυτή του προπονητή-μάνατζερ, που αποφάσιζε για μεταγραφές, εξορθολόγιζε προϋπολογισμούς, σχεδίαζε τακτικές και γνωμοδοτούσε ως και για αρχιτεκτονικά ζητήματα κατά την κατασκευή του Emirates. Έγινε ο «άνθρωπος-Άρσεναλ», δημιούργησε ξεχωριστή στατιστική ιστορία και μετέτρεψε μια μέτρια και βαρετή ομάδα σε ένα σύγχρονο σύνολο, με επιτυχίες και διακρίσεις.

Αν η Άρσεναλ ήταν μέρος, αυτός θα ήταν το τοπόσημό της για 22 χρόνια, όπως ο Πύργος του Άιφελ για το Παρίσι ή το Άγαλμα της Ελευθερίας για τη Νέα Υόρκη. Ο Βενγκέρ υπήρξε ένας ακόμα Φέργκιουσον, δίχως το φλέγμα και το ύφος του νικητή που χαρακτήρισε τον Σκωτσέζο. Όλα αυτά τελειώνουν με την αποχώρησή του, μαζί με μια εποχή που ήθελε τους προπονητές ταυτόσημους με έναν σύλλογο, παρόντες σε κρίσιμες στιγμές της ιστορίας της, συνδετικούς κρίκους μεταξύ του παρελθόντος και του μέλλοντος.

Το 1996 ο Βενγκέρ ήταν αυτό ακριβώς, ένας προπονητής από το μέλλον. Αν σήμερα υπάρχουν τέτοιοι, δεν θα δουλέψουν ποτέ όπως εκείνος, υπό τις ίδιες συνθήκες και με την ίδια πίστωση χρόνου. Οι σύλλογοι μπαίνουν στη νέα εποχή, με τους προπονητές και τους παίκτες να αποτελούν αναλώσιμα υλικά και τα μόνα που να τις ενώνουν με τα πρωτόλεια της ιστορίας τους να είναι τα χρώματα και τα γήπεδα. Ο Βενγκέρ έφυγε από την Άρσεναλ και μαζί του ο άνθρωπος σταματά να ταυτίζεται στον ίδιο βαθμό με την ομάδα. Αυτό, παρά την αμφισβήτηση που δέχθηκε, είναι αποκαρδιωτικό.

Δημήτρης Ρούσσος

ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΜΕΡΑ ΕΠΟΜΕΝΗ ΜΕΡΑ