Το στοίχημα του Μπλατ και το ρόστερ του Ολυμπιακού

ΣΕΜΙΝΑΡΙΑ ΤΑΧΥΔΑΚΤΥΛΟΥΡΓΟΓΡΑΦΙΑΣ

Το στοίχημα του Μπλατ και το ρόστερ του Ολυμπιακού

Το στοίχημα του Μπλατ και το ρόστερ του Ολυμπιακού

O Mιχάλης Λεάνης γράφει για την πρόκληση του φετινού Ολυμπιακού και την δύσκολη αποστολή του Ντέιβιντ Μπλατ να διδάξει στους παίκτες του ένα νέο τρόπο παιχνιδιού.

Ανεξάρτητα από το πόσο ψηλά θα τερματίσει ο Ολυμπιακός το ζητούμενο είναι να παρουσιαστεί έτοιμος την κατάλληλη στιγμή.

Και η κατάλληλη στιγμή ξέρετε πότε είναι! Την άνοιξη , τότε που θα παιχθεί η υπόθεση πρόκριση.

Σημαντικό το δίχως άλλο οι ερυθρόλευκοι να βρεθούν στην τετράδα αλλά και πάλι αν δεν καταφέρουν να εξαργυρώσουν στο ταμείο της Ευρωλίγκας την επιταγή στο όνομα τους , πάλι θα μιλάμε για δώρο-άδωρο!

Το έχουμε δει το έργο τα τελευταία ,και όχι μόνο χρόνια, το έχουμε δει μάλιστα σε όλες του τις παραλλαγές.

Οπότε η βαθμολογία και η αριθμητική καλά θα κάνουν να περιμένουν. Άλλα προέχουν…

Σκοπός του Μπλάτ είναι να διδάξει στους ερυθρόλευκους ένα νέο τρόπο παιχνιδιού. Γνωρίζει καλά ότι η αποστολή είναι δύσκολη γιατί ο κορμός της ομάδας έχει μεγαλώσει και γαλουχηθεί  με ένα εντελώς διαφορετικό στιλ.

Σκοπός λοιπόν του Μπλάτ είναι το συντομότερο δυνατόν να αποκτήσει η ομάδα του ταυτότητα, συνοχή και διάρκεια.

Το πρώτο σημαντικό βήμα για τον κόουτς είναι η ομάδα να αποκτήσει συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο κι μ’ αυτό να αντιμετωπίζει τους αντιπάλους ανάλογα με τα χαρακτηριστικά τους.

Το συγκεκριμένο αγωνιστικό πλάνο ανάλογα με τα χαρακτηριστικά των αντιπάλων είδε να εφαρμόζεται δυο φορές επιτυχώς-με Χίμκι και Μπασκόνια-  και μια ανεπιτυχώς με Αρμάνι.

Άρα στον τομέα ταυτότητα της ομάδας βήματα έχουν γίνει , όσον αφορά όμως τους τομείς συνοχή και διάρκεια μένουν ακόμα πολλά να γίνουν.

Λογικό γιατί μετράμε μόλις τρείς αναμετρήσεις και μάλιστα σε διαβολοεβδομάδα , με ότι αυτό συνεπάγεται.

Η ταυτότητα είναι το πιο εύκολο κομμάτι σε σύγκριση με τους  δυο άλλους τομείς. Ταυτότητα έχει και η Αρμάνι , έχει και η Μακάμπι αλλά από συνοχή και διάρκεια… άστα να πάνε.  

Μόνο όμως όταν λειτουργήσουν παραγωγικά  και οι τρείς τομείς ο Ολυμπιακός θα είναι σε θέση να επιβάλλει το νέο αγωνιστικό του στιλ ,ανεξάρτητα από τα χαρακτηριστικά στο παιχνίδι κάθε αντιπάλου.

Ταυτότητα , συνοχή και διάρκεια σίγουρα έχουν να κάνουν με την ποιότητα και την ικανότητα των παικτών , που ακόμα δοκιμάζονται, αλλά σ’ αυτό το κομμάτι θα επανέλθω.

Με την Αρμάνι μέτρησε κυρίως ο τρόπος αντιμετώπισης , η προσέγγιση του παιχνιδιού.

Άρα κάτι δεν πήγε καλά με την ταυτότητα της ομάδας , όσο και με την συνοχή.

Για την διάρκεια είναι πολύ νωρίς ακόμα να μιλάμε και η πολυπόθητη διάρκεια προς το παρόν έχει να κάνει με την εφαρμογή του πλάνου σε κάθε δεκάλεπτο.

Η ταυτότητα πήγε στράφι γιατί ο Ολυμπιακός, από ένα σημείο και μετά,  έπαθε …Αρμάνι!

Οπότε εδώ υπεισέρχεται και ο παράγων συνοχή και πάει λέγοντας…

Έπαθε… Αρμάνι γιατί άφησε του Ιταλούς (Ιταλοί σχήμα λόγου) να εκδηλώνουν τις επιθέσεις τους στα 8 με 10 δευτερόλεπτα.

Δεν τους έβαλε δύσκολα στην άμυνα. Και δύσκολα σημαίνει να βάλεις την Αρμάνι να σκεφτεί και να προβληματιστεί.

Πράμα που η Αρμάνι δεν επρόκειτο να κάνει γιατί η ορθή σκέψη απουσιάζει από την φιλοσοφία της.

Μια φορά σε όλο το παιχνίδι και συγκεκριμένα στις αρχές της τρίτης περιόδου,  οι Ιταλοί γύρισαν την μπάλα με υπομονή και πάλι την λύση την βρήκαν με μακρινό σουτ του Μίτσοφ, για να μην μείνει η μπάλα στα χέρια του!

Η αλήθεια είναι πως με 2/13 τρίποντα, με 9/18 βολές , 14 λάθη και μια τσάντα γεμάτη με χαμένα layup ρετιρέ με θέα δεν αγοράζεις. Ούτε καν πρώτο όροφο. Στο υπόγειο σου μένει να καταλήξεις….  

Η συνοχή είναι αυτή που προσδίδει σε μια ομάδα καθαρό μυαλό και αυτοσυγκέντρωση. Η συνοχή είναι αυτή που σου προσφέρει ηρεμία ώστε να προσπεράσεις  τις αδυναμίες μιας βραδιάς.

Την έλλειψη μακρινού σουτ,ή την κακοδαιμονία των βολών. Δεν χάνουν όλες οι ομάδες επειδή δεν έβαλαν βολές ή δεν μπήκαν τα τρίποντα.

Ο Ολυμπιακός δεν λειτούργησε σαν ομάδα σε άμυνα και επίθεση. Δεν διάβασε αδυναμίες,  παρόλο που η Αρμάνι το επέτρεψε, δεν πήγε στο ένας με έναν, δεν πόσταρε.

Συνεπώς δεν είναι η ήττα που μ’ ανησυχεί ,αλλά η εικόνα της ήττα που μοιραία έχει να κάνει με την απόδοση κάποιων παικτών.

Ότι  η συνοχή έχει να κάνει με την ποιότητα αλλά και με την δυνατότητα αφομοίωσης των παικτών μια ομάδας , αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί.

Όπως κανείς δεν αμφισβητεί ότι ο φετινός Ολυμπιακός για να αποκτήσει την απαιτούμενη συνοχή θα πρέπει να πάρει πολλά από πολλούς.

Παρόλο που είναι νωρίς να το πούμε ,και να βγάλουμε συμπεράσματα , θα πρέπει να συμφωνήσουμε ότι αυτό το  «πολλά από πολλούς» θα πρέπει να συνοδεύεται και με διάρκεια!

 Όχι πολλά από πολλούς σε κάποιες αναμετρήσεις και μετά ένα-δυο  παιχνίδια ρεπό και πάει λέγοντας.

Αυτή είναι η πρόκληση στον φετινό Ολυμπιακό. Αν η ομάδα ως σύνολο καταφέρει από την μια να εμπεδώσει το γρήγορο στο μυαλό και στο σώμα μπάσκετ του Μπλάτ και από την άλλη –σύμφωνα με τις ιδιαιτερότητες της διοργάνωσης- αν η απόδοση του συνόλου  θα έχει διάρκεια και συνοχή με τους συγκεκριμένους παίκτες στο ρόστερ.

Αν  όμως το σύνολο ή μέρος του συνόλου εμπεδώσει μόνο την ταυτότητα του πλάνου τότε ,για να αποκτήσει η ομάδα συνοχή και διάρκεια, ο Μπλάτ θα πρέπει να πάρει αποφάσεις ανάλογες του μπάσκετ που θέλει να εφαρμόσει. Γρήγορες και αποφασιστικές! Και αυτές οι αποφάσεις θα έχουν να κάνουν με τους παίκτες!   

Best of internet