Ο αδελφός του οποίου, Θανάσης!

Ο αδελφός του οποίου, Θανάσης!

Η Εθνική ξαποσταίνει πριν από το «no after tomorrow game» με την Κροατία και ο Βασίλης Σκουντής βρήκε τον Θανάση, που έψαχνε κάποτε εναγωνίως ο Ζαμπέτας και τον συστήνει στην πιάτσα!

Ο αδελφός του οποίου, Θανάσης!

Έχουν περάσει καμιά εικοσιπενταριά χρόνια από εκείνη την ημέρα που ανάμεσα στα διάφορα «κτυπήματα» τα οποία κοσμούσαν το ούτως ή άλλως πλούσιο πρωτοσέλιδο του «Φωτός των Σπορ», υπήρχε κι ένα με τη φωτογραφία του Φάνη Χριστοδούλου και την εξής λεζάντα: «Ο Φάνης Χριστοδούλου, ο αδελφός του οποίου Χρήστος οδήγησε χθες τον Πανιώνιο στη νίκη»!

Δεν θυμάμαι ούτε πότε ακριβώς συνέβη αυτό το περιστατικό, ούτε ποιος ήταν ο αντίπαλος του Πανιωνίου, αλλά με τη λογική του (μοναδικού και απαράμιλλου στη δωρική εκφορά των νοημάτων στους τίτλους της εφημερίδας) Θόδωρου Νικολαϊδη, θα μπορούσα κι εγώ σήμερα να βάλω μια φωτογραφία του Γιάννη Αντετοκούνμπο και να γράψω από κάτω την εξής πρόταση: «Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο, ο αδελφός του οποίου Θανάσης οδήγησε την Εθνική στη νίκη επί του Μεξικού»!

Παίξε νόμιμα από Κινητό και Τάμπλετ στη Vistabet!

Απλώς, σε σχέση με την παλιά υπόθεση των Χριστοδουλαίων, η τωρινή με τους Adetokunbros έχει ένα πλεονέκτημα: υπάρχουν, διάβολε, πολλές διαθέσιμες φωτογραφίες του Θανάση, ενώ τότε ο κύριος Θόδωρος δεν είχε βρει καμιά της προκοπής για τον Χρήστο και γι’ αυτό κότσαρε τον Φάνη! Πενία (τεχνολογική εκείνη την εποχή) τέχνας κατεργάζεται, που έλεγαν και οι αρχαίοι Ελληνες! Παρεμπιπτόντως ο «Χρου Χρου» έλεγε τότε πως «εάν ήταν δυνατόν να φτιαχτεί ένας παίκτης με το ταλέντο του Φάνη και το δικό μου μυαλό, αυτός θα γινόταν ο καλύτερος στον κόσμο»: προφανώς αυτή η κουβέντα ενείχε στοιχεία υπερβολής, αλλά μου κάνει για να τεκμηριώσω το προφανές στην προκειμένη περίπτωση…

Εάν φτιαχνόταν ένας παίκτης με το ταλέντο του Γιάννη και με το πάθος του Θανάση, θα τα έσπαγε, που λέει και ο ελληνικός νεολογισμός! Τα έσπασε πάντως αυτός ο ντουμπλ φας παίκτης χθες κόντρα στους Μεξικάνους και Θεού θέλοντος και …Μπογκντάνοβιτς επιτρέποντος  μπορεί να διαπράξει το ίδιο και αύριο το βράδυ…

Ε, εάν δώσει ο Μεγαλοδύναμος να τη σκαπουλάρουμε με τους Κροάτες, ύστερα μπορούμε να βάλουμε στην εξίσωση τους Μπελινέληδες και τους Γκαλινάρηδες! Το καλύτερο μου το είπε πριν από λίγη ώρα ο μάνατζερ της Εθνικής ομάδας, ο Κώστας Κότσης, που ανοίξαμε τη σχετική κουβέντα: «Κοίτα, τα πράγματα είναι απλά» μου έκανε τον πρόλογο και προχώρησε στην ουσία: «Συστηνόταν ως ο αδελφός του Γιάννη και τώρα έγινε ο Θανάσης»! Καλό! Πολύ καλό! «Έγραψε» ο Κότσης! Προηγουμένως βεβαίως είχε «γράψει» ο ίδιος ο Θανάσης που όρμησε θυελλωδώς πάνω στους Ιρανούς και στους Μεξικάνους και τους έκανε να βλέπουν πεταλούδες!

Και πράσινες, και κόκκινες και κίτρινες (πεταλούδες), που έλεγε η Βουγιουκλάκη στην κωμωδία «Το ξύλο βγήκε από τον παράδεισο», για να τύχει της ανεπιτήδευτης συμπαθείας του Χρήστου Τσαγανέα: «Και κίτρινες; Παιδάκι μου»! Και πράσινες, και κόκκινες, και κίτρινες και… μαύρες βεβαίως βεβαίως! Μιας και το ΄φερε η κουβέντα στις μαύρες πεταλούδες (από τις καρπαζιές του Θανάση στην μπάλα), το μόνο που μένει είναι να επιβεβαιωθεί και η προφητεία του Γιάννη, ο οποίος πρόπερσι στο Καρπενήσι, όταν τον ρώτησα ποια είναι η φαντασίωση του με την Εθνική ομάδα είχε δώσει μια συναρπαστική απάντηση…

«Να χάνουμε, λέει, με έναν πόντο, να γίνει ένα άστοχο σουτ και τότε ένα μαύρο χέρι να σπρώξει την μπάλα στο καλάθι»! Μου αρέσει κι εμένα αυτό το σενάριο, άλλωστε σε μια παρεμφερή φάση ένα (όχι μαύρο, αλλά άσπρο) χέρι είχε σπρώξει την μπάλα στο καλάθι των Γάλλων πριν από είκοσι τρία χρόνια και από το Μόναχο μας έστειλε σούμπιτους στο Τορόντο: ήταν το χέρι του (παρόντος εδώ στο Τορίνο) Παναγιώτη Φασούλα, στη διεκδίκηση με τον Φελίς Κουρτινάρ, μετά την άστοχη βολή του Παταβούκα! Χθες «ο αδελφός του οποίου» έβαλε σε ενέργεια πολλές φορές αυτό το μαύρο χέρι και συνέβαλε τα μέγιστα στην απόδραση της Εθνικής από τη φυλακή στην οποία επιδίωξε να τη χώσουν οι Μεξικάνοι: για να βάλω άλλη μια γλαφυρή πινελιά, άλλοι είχαν τα ονόματα των επαναστατών (τύπου Εμιλιάνο Ζαπάτα και Πάντσο Βίγια) κι άλλος είχε τη χάρη!

Ο Θανάσης! Όχι, πλέον, ο «ποιος Θανάσης» (του Βέγγου), ούτε ο Θανάσης που παίζει με… βύσμα στην Εθνική, επειδή τάχα ο Γιάννης έθεσε βέτο «ή και οι δυο ή κανείς μας»! Ακόμη και σε αυτή την περίπτωση, πάντως, εάν δηλαδή τρούπωσε στη δωδεκάδα, όχι επειδή έμεινε στα πιτς ο Παπανικολάου, αλλά επειδή το απαίτησε ο αδερφός του, εγώ επικαλούμαι τον στίχο του Πρόδρομου Τσαουσάκη, που κολλάει γάντι στην περίσταση… Γεια σου μάγκα μου Θανάση, σεβνταλή μου και γιαβάση! Αυτά βεβαίως τα ξέρει πολύ καλύτερα ο Φώτης Κατσικάρης, όχι μονάχα ως προπονητής και καθ’ ύλην αρμόδιος για τις επιλογές και τους ρόλους στην ομάδα, αλλά και υπό την ιδιότητα του εγγονού του σπουδαίου ρεμπέτη Πάνου Μιχαλόπουλου!

Μέχρι στιγμής, στα πρώτα δυο ματς, η παρουσία του (ενός εκ των έξι πρωτάρηδων αυτής της ομάδας) Θανάση Αντετοκούνμπο δικαιώνει απολύτως την παρουσία του, χώρια που είναι και πολλά υποσχόμενη για το μέλλον, δεδομένου ότι σε δέκα ημέρες από σήμερα θα κλείσει τα είκοσι τέσσερα χρόνια του. Τι κάνει πέρα από τα προφανή και οφθαλμοφανή (της στατιστικής) ο Θανάσης στην Εθνική; Θα έλεγα πως αποτελεί το ξυπνητήρι της τόσο όταν παίζει, όσο και όταν κάθεται ή μάλλον όταν στέκεται όρθιος και περιμένει με λαχτάρα το νεύμα του Κατσικάρη για να μπουκάρει! Τόση είναι η κάψα του να παίξει, που νομίζω ότι καμιά ώρα θα μπει πριν την ώρα του και θα φάμε τεχνική ποινή, επειδή θα μας βρουν υπεράριθμους εντός παιδιάς! Δεν υπερβάλλω, άλλωστε κάνει τέτοια σπριντ όταν καλείται να παίξει  που θα τα ζήλευε και ο Μπολτ!

Ξυπνητήρι κανονικό είναι ο Θανασάκης. Ένα αλάρμ που βαράει διαρκώς, είτε μέσα στο γήπεδο, είτε στον πάγκο, όπου συνεγείρει τους πάντες με τις ενθουσιώδεις φωνές και τις χειρονομίες του… Πλάκα πλάκα αυτό εάν δεν είναι σημαντικότερο, είναι εξίσου σημαντικό με το να παίζει κάποιος δυνατά μέσα στο γήπεδο και μάλιστα στα αυτιά μου ηχούν ακόμα οι φωνές των συχωρεμένων Θόδωρου Μπαλφούσια και Γιάννη Γερονικόλα προς τον Ανδρίτσο, το 1988 στο Προολυμπιακό Τουρνουά του Ρότερνταμ… «Παίζει κι ο πάγκος, Λιβέρη. Παίζει κι οι πάγκος»! Εάν μετά από είκοσι έξι χρόνια, διανοηθεί κάποιος από την εξέδρα του «PalaOlympico» να φωνάξει «παίζει κι ο πάγκος Θανάση», τότε προφανώς θα έχει απευθυνθεί σε λάθος άνθρωπο!

Τι τύπος παίκτη είναι ο Θανάσης; Τον θεωρώ περισσότερο αθλητή, παρά παίκτη και θα το χόντραινα ακόμη περισσότερο, συμπληρώνοντας ότι δεν παίζει ακόμα το νοούμενο ως κανονικό μπάσκετ! Προτιμώ όμως έναν τέτοιον από κάποιον άλλον (και στο λόγο της τιμής μου το γράφω γενικόλογα, χωρίς να υπονοώ οποιονδήποτε από τους παρόντες) που έχει συσσωρευμένο ταλέντο και μπασκετοσύνη, αλλά είναι μη μου άπτου, soft και όπως έλεγε ο συχωρεμένος ο Φαίδων Ματθαίου, «παίζει αδερφίστικο μπάσκετ»! Δεν ξέρω εάν με τον Θανάση πας στο Ρίο ντε Τζανέιρο, σίγουρα πάντως (για να επικαλεστώ την εγκωμιαστική ατάκα του Κέβιν Ντουράντ, όταν πρωτόπαιξε κόντρα στον Γιάννη), τον παίρνεις μαζί σου και πας στον πόλεμο!

Πας στον πόλεμο και εκτός του ότι θα σκιάζονται οι οχτροί σου, θα διασκεδάσεις κιόλας, διότι ο τύπος είναι μορτάκος, πλακαζής και μια κινητή διαφήμιση της Colgate! Το ότι είναι τέτοιος το κατάλαβα στις 19 του περασμένου Απριλίου όταν ήρθε μαζί με τον Γιάννη στο στούντιο του OTE TV (ως προσκεκλημένοι στο PickN’ Roll) και ενώ ο αδερφός του ήταν πολύ μαζεμένος, ελόγου του αποδείχτηκε σκέτο περιβόλι! Μη ορρωδώντας προ ουδενός, μου πήρε τη θέση του παρουσιαστή, είπε νεράκι την εισαγωγή και μάλιστα το «αγαπητοί μπασκετικοί ομοϊδεάτες» που συνηθίζω να λέω στον πρόλογο και άρχισε να κάνει συνέντευξη με τον αδερφό του, ενώ η εκπομπή έπαιζε ζωντανή!  

Όταν μπήκα γελώντας στο στούντιο για να αποκατασταθεί η τάξη, του είπα «πόσο απατεώνας μπορεί να είσαι» και μετά από τρεις μήνες, τον κόβω τόσο εκπαιδευμένο στις… μιμήσεις, ώστε δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να κάνει τον κασκαντέρ στα γυρίσματα όλων των επικίνδυνων σκηνών της Εθνικής: ακόμη και εκείνων στις οποίες θα… κωλώσει ο Γιάννης, που εκτός από πολύ πιο κλειστός χαρακτήρας είναι και ο παίκτης τον οποίο εξ ορισμού θα σημαδέψουν αύριο ο Πέτροβιτς και (εάν όλα πάνε καλά με τους Κροάτες) μεθαύριο ο Μεσίνα. Ε, και όταν ολοκληρώθηκε η εκπομπή, δική του πάλι ήταν η ιδέα να με σηκώσουν στα χέρια και να με βάλουν να καρφώσω την μπάλα στην μπασκέτα που υπάρχει στο στούντιο!

Α, για να μην το ξεχάσω: εκείνο το βράδυ εκτυλίχθηκε και άλλη μια σκηνή και διημείφθη ένας διάλογος που αποδεικνύει πόσο δεμένα και αγαπημένα είναι τα δυο αδέρφια: στην είσοδο του στούντιο του OTE TV υπάρχει μια γιγαντοαφίσα του Γιάννη με τη φανέλα των Μπακς και όταν του ζητήσαμε να βάλει πάνω της την υπογραφή του, τότε ο «Greek Freak» γύρισε και μας αποσβόλωσε! «Όχι τώρα. Θα τη βάλω όταν με το καλό ξανάρθουμε εδώ και εκτός από τη δική μου υπάρχει και μια τέτοια αφίσα του Θανάση»! Ουπς! Αίφνης, λοιπόν, ο εσφαλμένως θεωρούμενος ως κολαούζος του Γιάννη παίζει τον δικό του ρόλο και δεν είναι βεβαίως το πρώτο όνομα στη μαρκίζα, αλλά ούτε και να περνιέται για no name κομπάρσος!

Τόσο στην προπόνηση, όσο και στους αγώνες, ο Θανάσης δίνει τον καλύτερο εαυτό του. «Είναι ο ορισμός της σκληρής δουλειάς και της προσπάθειας» τον περιγράφει ο Θανάσης Σκουρτόπουλος. Και εξηγεί: «Έχει εντυπωσιακά αθλητικά προσόντα, βγάζει μεγάλη ενέργεια, παίζει με δύναμη και ακολουθεί πιστά τις οδηγίες και το πλάνο. Μπορεί να υστερεί σε τεχνικές αρετές, σε μπασκετικό ταλέντο και σε εξοικείωση με το οργανωμένο μπάσκετ, αλλά είναι δουλευταράς, έχει επίγνωση του ρόλου του, αλλά και αυτογνωσία, ώστε να μην πηγαίνει σε τραβηγμένες ενέργειες». Δίκιο έχει ο συνονόματος του, συνεργάτης του Κατσικάρη, απλώς καμιά φορά μπορεί να βρεθεί με την μπάλα στα χέρια, να είναι εντελώς ελεύθερος στη γωνία και να υποκύψει στον πειρασμό να σουτάρει τρίποντο, όπως συνέβη τρεις φορές στον αγώνα με το Ιράν.

Ε ίντα να κάμομε εδά, που ένα από αυτά κατέληξε (εάν θυμάμαι καλά) σε airball ή σε κάτι τέτοιο. Ο Θανάσης που πιάνει την μπάλα από το κοτσάνι είναι, όχι ο ταχυδακτυλουργός Στεφ Κάρι! Πέρα από τα αθλητικά προσόντα και το work ethic του που κυμαίνεται σε πολύ υψηλά επίπεδα, ο για ένα φεγγάρι παίκτης των Νικς, έχει επίσης μεγάλη καψούρα για το μπάσκετ και ξέρει τι μπορεί να κάνει και τι πρέπει να αποφεύγει… Εάν σώνει και καλά θα έπρεπε να του βάλει κάποιος μια ταμπέλα, νομίζω ότι του ταιριάζει αυτή που θα γράφει «λίμπερο»!  Τι σημαίνει αυτό; Ένας παίκτης με ελεύθερο ρόλο κυρίως στην άμυνα ο οποίος είναι πρόθυμος να κάνει οποιαδήποτε βρώμικη χαμαλοδουλειά και στις δυο ρακέτες και συν τοις άλλοις να πιστώνεται τα τόσο σημαντικά και πολυπόθητα για κάθε ομάδα «hustle statistics». Η προσήλωση του στην άμυνα, η διάθεση του να πιέσει τον προσωπικό αντίπαλο, αλλά και να δώσει βοήθειες , η ικανότητα του στα deflections τον καθιστούν ένα καλολαδωμένο και χρήσιμο εργαλείο στα μετόπισθεν, αλλά δεν περιορίζεται εκεί: σε πείσμα της υστέρησης του σε τεχνική κατάρτιση και  της αδυναμίας του στο σουτ μπορεί να σκοράρει από κοντά και με επιθετικά ριμπάουντ και επίσης να σπρώξει την ομάδα στον  αιφνιδιασμό.

Σύμφωνοι, η στατιστική δεν λέει πάντοτε την αλήθεια, ωστόσο χθες το παλικάρι σε 15 λεπτά και 41 δευτερόλεπτα έβαλε 12 πόντους με 4/4 δίποντα και 4/6 βολές, δεν σούταρε κανένα τρίποντο και επίσης «έγραψε» δυο επιθετικά ριμπάουντ, μια τάπα και πέντε κερδισμένα φάουλ. Ε όλα αυτά δεν είναι ούτε λίγα, ούτε ευκαταφρόνητα πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που το ματς για ένα ολόκληρο ημίχρονο είχε πάρει στραβό δρόμο…Αυτή τη στιγμή ο Θανάσης είναι άστεγος σε συλλογικό επίπεδο και επειδή έχει τη λόξα του ΝΒΑ, λαχταρά να επιστρέψει εκεί, όχι βεβαίως με δεκαήμερο συμβόλαιο, αλλά με μια πιο βιώσιμη προοπτική. Προφανώς μετά από δυο χρόνια στο NBDL, χρειάζεται ένα πιο οργανωμένο και συντεταγμένο μπασκετικό περιβάλλον, που θα του επιτρέψει να καλύψει τις αδυναμίες του. Εάν δεν του προσφερθεί μια δουλειά στο ΝΒΑ, αυτές τις συνθήκες θα του τις διασφαλίσει μια ομάδα στην Ευρώπη, ώστε να αναπτύξει τις δυνατότητες του και από…ατραξιόν να γίνει κανονικός παίκτης!

Στην παρούσα φάση ο Θανάσης ρεφάρει τις φωναχτές ελλείψεις του με το πάθος, την αυτοθυσία, την ενέργεια και τον αλτρουισμό. Ξέρει ότι δεν ούτε είναι ούτε θα γίνει ο Γιάννης, αλλά (για να μην παρεκκλίνω από το πνεύμα του προλόγου μου) δεν είναι δα και «ο Γιάννης, ο αδελφός του οποίου Θανάσης…».

Best of internet