«Η αναγκαστική "αποχή" από την Εθνική, είναι στέρηση της περηφάνιας!»

«Η αναγκαστική "αποχή" από την Εθνική, είναι στέρηση της περηφάνιας!»

 «Η αναγκαστική "αποχή" από την Εθνική, είναι στέρηση της περηφάνιας!»

Λίγες ώρες πριν το κρίσιμο αποψινό (21.15) ματς των Σέρβων με την Ελλάδα, ο τραυματίας, Νεμάνια Νέντοβιτς, εξωτερικεύει στο gazzetta.gr τα συναισθήματά του για την δύσκολη κατάσταση και μιλάει για την Αρμάνι, την μοναδική ομάδα που έπαιξε στο ΝΒΑ (Ουόριορς) αλλά και την βραδιά του ντραφτ με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο.

Από την ηλικία των 17 ετών και για 4 χρόνια (2008-2012), ήταν επαγγελματίας φορώντας τη φανέλα του Ερυθρού Αστέρα και αυτή η προϋπηρεσία τον βοήθησε να διαχειριστεί την ξενιτιά της Λιθουανίας (τη σεζόν 2012-13 έπαιξε στην Λιέτουβος Ρίτας), καθώς και την μεγάλη απόφαση να μετακομίσει στην Καλιφόρνια (2013), για λογαριασμό των Γκόλντεν Στέϊτ Ουόριορς.

Ο λόγος για τον Νεμάνια Νέντοβιτς, που μετά από μάι τετραετία στην Ισπανία, από φέτος είναι ο βασικός point-guard της Αρμάνι Μιλάνου και μαζί με τον Μάϊκ Τζέϊμς, αποτελούν το δίδυμο στο οποίο οι Μιλανέζοι στηρίζουν τον στόχο της επιστροφής στα playoffs της Euroleague.

O 27χρονος διεθνής Σέρβος άσος, που είναι τραυματίας, θα είναι ένα από τους μεγάλους απόντες της αποψινής (21.15) ελληνοσερβικής μονομαχίας στο Βελιγράδι, σε ένα ματς που ισοδυναμεί με τελικό για τον Σάσα Τζόρτζεβιτς και τους παίκτες του, καθώς σε περίπτωση ήττας και νίκης του Ισραήλ στην Τυφλίδα, η δευτεραθλήτρια Ευρώπης θα μπει σε περιπέτειες.

Μπορεί τώρα να είσαι τραυματίας και σε φάση αποθεραπείας, αλλά πέρυσι για παράδειγμα το βίωσες. Πόσο δύσκολο θα είναι να δεις την Δευτέρα (σ.σ.: απόψε) από την τηλεόραση το ματς Σερβίας-Ελλάδας και να μην μπορείς να παίξεις;

«Για όλους εμάς που μεγαλώσαμε και ονειρευτήκαμε να γίνουμε μπασκετμπολίστες, μέσα από τις επιτυχίες της Εθνικής μας ομάδας, είναι πολύ δύσκολο γιατί στην Σερβία, η συμμετοχή στο αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα είναι θέμα περηφάνιας! Γι' αυτό και λαμβάνουμε πολύ σοβαρά τις διεθνείς υποχρεώσεις μας! Το να μην μπορούμε να βοηθήσουμε την χώρα μας να προκριθεί στο Παγκόσμιο είναι δύσκολο να το καταπιεί κανείς! Είναι μία περίεργη κατάσταση που σίγουρα δεν κάνει καλό στο άθλημα, αλλά δεν μπορούμε να κάνουμε κάτι άλλο. Πρέπει να την αποδεχθούμε και να προσαρμοστούμε και την πιο δύσκολη δουλειά την έχουν οι προπονητές που ποτέ δεν ξέρουν ποιους θα έχουν στην διάθεσή τους.»

Να υποθέσουμε ότι το γεγονός ότι η Σερβία δεν έχει εξασφαλίσει ακόμη την πρόκρισή της, το κάνει ακόμη πιο δύσκολο;

«Δεν θέλω να το σκέφτομαι καθόλου, γιατί χαλιέμαι ακόμη περισσότερο. Θέλω να ελπίζω ότι θα βρούμε τις δύο νίκες που χρειαζόμαστε και θα σφραγίσουμε το εισιτήριό μας. Δεν είμαστε και στα όρια του αποκλεισμού! Αλλά το γεγονός ότι επιστρατεύτηκαν τρεις παίκτες της Euroleague (σ.σ.: Γιόβιτς, Λούτσιτς και Μίτσιτς) για το ματς με την Ελλάδα, από τη μία δείχνει τη σοβαρότητα της κατάστασης και από την άλλη, μας κάνει να αισθανόμαστε μεγαλύτερη ασφάλεια για το ματς με την Ελλάδα. Ξέρουμε τι μπορούμε να κάνουμε και ελπίζω ότι η Τρίτη (σ.σ.: αύριο) θα είναι μία καλύτερη μέρα...»

Να πάμε λίγο στην Αρμάνι. Μετά από τέσσερα χρόνια στην Ισπανία (Μάλαγα και Βαλένθια), τι σε έκανε να μετακομίσει στο Μιλάνο;

«Ένας από τους λόγους για τους οποίους επέλεξα να έρθω στο Μιλάνο, είναι οι προσδοκίες να πετύχει η ομάδα κάτι καλό φέτος, μετά από αρκετά χρόνια χωρίς διάκριση στην Ευρώπη! Πέρυσι έγινε ένα βήμα με την κατάκτηση του πρωταθλήματος, φέτος αρχίσαμε καλά κατακτώντας και το Supercup, οπότε ο στόχος είναι να τα πάρουμε όλα στην Ιταλία και να πάμε όσο πιο ψηλά γίνεται στην Euroleague. Δεν θα είναι εύκολο, αλλά δεν θα πρέπει να κοιτάμε τίποτε λιγότερο από την 8η θέση και τα playoffs!»

Πολλή κουβέντα έχει γίνει γύρω από τον Μάϊκ Τζέϊμς και τον τρόπο παιχνιδιού του. Είναι δύσκολος συμπαίκτης;

«Καθόλου! Ίσα-ίσα που είναι πολύ εύκολο, γιατί είναι ένας εκπληκτικός παίκτης, που πέρα από την ικανότητά του να σκοράρει, είναι και εξαιρετικός πασέρ και γνωρίζει πως να αξιοποιήσει τους συμπαίκτες του. Εννοείται ότι το μεγάλο του πλεονέκτημα είναι το ένας εναντίον ενός, οπότε έχει απ' όλους μας την ελευθερία να είναι αυτή η πρώτη του επιλογή. Νομίζω ότι η συνύπαρξή μας, έως τώρα, είναι αρκετά αποδοτική, και ελπίζω να συνεχίσουμε έτσι.»

Να σε γυρίσω λίγα χρόνια πίσω στο καλοκαίρι του 2013, όταν οι Ουόριορς με προπονητή τον Μαρκ Τζάκσον, σε επέλεξαν στο νο30 του ντραφτ. Έπαιξες έναν χρόνο στο Όκλαντ και βίωσες σε έναν βαθμό την "προετοιμασία" για τη τελευταία μεγάλη "αυτοκρατορία" του ΝΒΑ. Περίμενες τη δημιουργία μίας τόσο κυριαρχικής ομάδας;

«Όχι, δεν μπορούσα τότε να φανταστώ ότι θα είχαν τέτοια εξέλιξη, αλλά δεν έχω πέσει και από τα σύννεφα γιατί όταν ήμουν εκεί, οι Ουόριορς ήταν μία ομάδα των 50 νικών και υπήρχαν πολλές ενδείξεις ότι όλος ο οργανισμός ετοιμαζόταν για μία μεγάλη εκτόξευση! Με την έλευση του Στιβ Κερ, όλα άρχισαν να παίρνουν τον δρόμο τους και πλέον το Γκόλντεν Στέϊτ είναι ο "βασιλιάς" που όλοι κυνηγούν να εκθρονίσουν... Δεν μπορώ να πω, λοιπόν, ότι εξεπλάγην! Είμαι χαρούμενος γι' αυτούς και απολαμβάνω να τους βλέπω...»

Ζώντας έναν χρόνο τον Στεφ και τον Κλέϊ τι ήταν αυτό που τους έκανε τόσο ξεχωριστούς; Και να μην ξεχάσουμε και τον Ντρέϊμοντ Γκριν και τον Αντρέ Ιγκουοντάλα, που ήταν κι αυτοί τότε στην ομάδα...

«Όλος ο κορμός δηλαδή! Αυτοί που είναι ακόμη οι πιο σημαντικοί παίκτες της ομάδας και την οδήγησαν στον πρώτο τίτλο! Στην πορεία, βέβαια, ήρθε και ο Ντουράντ και ο πήχης χάθηκε από το οπτικό πεδίο! Θα σου πω τι μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση... Το ΝΒΑ είναι κυρίως business! Δεν υπάρχει πολύ συναίσθημα στον τρόπο με τον οποίο λειτουργούν και χτίζονται οι οργανισμοί... Η διαφορά με τους Ουόριορς είναι ότι φέρονται στους παίκτες σαν... παιδιά τους και τους κάνουν να νιώθουν μέλη μίας μεγάλης οικογένειας! Γι' αυτό και οι παίκτες είναι πολύ πιστοί σε μία λίγκα που οι μετακινήσεις είναι πολύ συχνές και έχουν να κάνουν με τα χρήματα! Δεν είναι τυχαίο ότι όλοι αυτοί οι παίκτες που ανέφερες, άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο, έχουν κάνει οικονομικές και μπασκετικές θυσίες. Έχουν δεχθεί να παίζουν με λιγότερα χρήματα από την πραγματική τους αξία και έχουν θυσιάσει το μπασκετικό τους εγώ σε στατιστικά και σε χρόνο συμμετοχής, μόνο και μόνο για να παίζουν μαζί!»

Επελέγης στο ίδιο ντραφτ (2013) με τον Γιάννη Αντετοκούνμπο. Τον θυμάσαι καθόλου τότε; Να υποθέσω ότι δεν περίμενες τέτοια εξέλιξη;

«Δεν τον έχω γνωρίσει ποτέ, όπως τον αδελφό τον Θανάση, αλλά θυμάμαι ότι τότε ήταν το μεγάλο ερωτηματικό του ντραφτ. Ήταν ένα μακρύ και αδύνατο παιδί με αθλητικές ικανότητες, τον οποίο όλοι ανέφεραν ως... μυστήριο, γιατί κανείς δεν ήξερε τι πραγματικά μπορούσε να κάνει στο ΝΒΑ. Η ειρωνεία είναι ότι τώρα είναι μέσα στους 4-5 καλύτερους παίκτες του κόσμου! Τι να πεις κανείς; Συνδυασμός ταλέντου, σκληρής δουλειάς, προσόντων και πνευματικής ισορροπίας.»

Best of internet