MVP: Τρεις λέξεις που κάποτε σημάδεψαν ένα παιδί!

MVP: Τρεις λέξεις που κάποτε σημάδεψαν ένα παιδί!

MVP: Τρεις λέξεις που κάποτε σημάδεψαν ένα παιδί!

Ο Αντώνης Καλκαβούρας γυρίζει τον χρόνο πίσω στο φθινόπωρο του 2012 και θυμάται εικόνες και στιγμές από τις πρώτες φορές που συναναστράφηκε το «χρυσό» παιδί του παγκοσμίου μπάσκετ, που τυχαίνει να είναι Έλληνας!

Η ιστορία μας αρχίζει κάπου στα τέλη του Σεπτέμβρη εκείνης της χρονιάς, όταν ο Γιάννης Αντετοκούνμπο έμπαινε στην τελευταία του χρονιά σαν έφηβος, αλλά ήταν ήδη βασικό στέλεχος και της ανδρικής ομάδας του Φιλαθλητικού, που διεκδικούσε την άνοδό της στην Α1 Κατηγορία.

Ως τότε, το συγκεκριμένο όνομα το είχα ακούσει περισσότερο από τον αδελφό του Θανάση, που ως μεγαλύτερος, έπαιρνε μέρος στις προπονήσεις του κλιμακίου της Εθνικής εφήβων, αλλά δεν μπορούσε να παίξει σε επίσημα παιχνίδια γιατί πολύ απλά δεν είχε χαρτιά.

Μιλώντας, λοιπόν, κάποια στιγμή με τους εκπροσώπους του, τον Γιώργο Πάνου (που ήταν πιο κοντά στον Γιάννη) αλλά και τον επικεφαλής του γραφείου της Octagon στην Ευρώπη, Γιώργο Δημητρόπουλο, με κάλεσαν σε έναν φιλικό αγώνα για να δω ένα παιδί που «άξιζε τον κόπο».

Προσέξτε, δεν μου είχαν πει ούτε χαρακτηριστικά, ούτε ύψος, ούτε τίποτε. Μόνο ότι έχει πολλά προσόντα και αξίζει της προσοχής! Με την πρώτη ευκαιρία πήγα στο κλειστό του Ζωγράφου και από 'κείνο το βράδυ, άρχισε ένα πανέμορφο μπασκετικό «παραμύθι», που από την αρχή φαινόταν ότι ανήκε στην κατηγορία του «απίστευτου κι όμως αληθινού»!

Ο 17χρονος Γιάννης ήταν τότε ένα ψιλόλιγνο παιδί, με ύψος 2,05 γεμάτα και έπαιζε με άνεση σε όλες τις θέσεις. Το κυριότερο, όμως, ήταν ότι από τότε είχε στο βλέμμα του μία σπάνια αυτοπεποίθηση, ένα σπινθηροβόλο βλέμμα και μία γλυκιά σκληράδα και κοιτούσε τον αντίπαλο λες και του έλεγε «σε σέβομαι, αλλά δεν υπάρχει περίπτωση να μην σε νικήσω»!

Βλέποντας τον, εκείνο το φθινοπωρινό βράδυ και προσπαθώντας να συγκρατήσω αλλά και να μετριάσω την έκπληξή μου, είπα μέσα μου αλλά και στους Γιώργηδες, ότι αυτό το παιδί έχει τη δυνατότητα να γίνει όχι απλά το next big thing του ελληνικού μπάσκετ, αλλά πραγματικά ένας NBA superstar. Δεν σας κρύβω ότι μιλώντας με τον εαυτό μου, τον αποκάλεσα "νέο Μάτζικ" αλλά μπροστά στον κίνδυνο να θεωρηθώ ιερόσυλος από τους ατζέντηδές του, δεν θυμάμαι να τόλμησα να το ξεστομίσω...

Έκτοτε, λοιπόν, ζητούσα συνεχώς από τον Γιώργο να με ενημερώνει για τους αγώνες του και όποτε έβρισκα ευκαιρία πήγαινα και τον έβλεπα. Είτε ήταν αγώνας της Α2, είτε του εφηβικού πρωταθλήματος της ΕΣΚΑ. Μετά από τις πρώτες 3-4 φορές, χωρίς να του έχω μιλήσει, νόμιζα ότι τον ξέρω και έπιανα τον εαυτό μου να χαζεύει τις κινήσεις του και να προσπαθώ να τον φανταστώ στο ΝΒΑ!  Που λέτε, λοιπόν, δεν πέρασαν καλά-καλά δύο μήνες και ξαφνικά ενημερώνομαι ότι ο Γιαννάκης θα υπογράψει στην Σαραγόσα...

Με την αλλαγή του χρόνου (2013), ο μικρός Αντετοκούνμπο άρχισε να γίνεται γνωστός,! Τόσο που βρέθηκα να παίρνω συνέντευξη από τον τότε gm των Νάγκετς και υπεύθυνο ανάπτυξης της Εθνικής Νιγηρίας, Μασάϊ Ουζίρι (ναι τον σημερινό πρόεδρο των πρωταθλητών του ΝΒΑ, Τορόντο Ράπτορς) και τον gm των Σέλτικς και παλαίμαχο NBAer, Ντάνι Έϊντζ, που ήταν από τους πιο γνωστούς executives που ταξίδεψαν στην Αθήνα για να τον δουν...

Στην πορεία, κορυφωνόταν και η υπόθεση του ελληνικού διαβατηρίου, που πέρασε από μύρια κύματα, αλλά βγήκε και όταν πλέον το παρέλαβε στα χέρια του, έφτασε η ώρα να τον επισκεφτώ στο σπιτικό του στου Ζωγράφου, για την πρώτη τηλεοπτική συνέντευξη της ζωής του (για λογαριασμό του MEGA). Ήταν η πρώτη φορά που τον έζησα από κοντά στο φιλόξενο διαμέρισμά της οικογένειάς του, 10 λεπτά περπάτημα από το γήπεδο.

Με όλη την φαμίλια παραταγμένη, είχαν την ευκαιρία να συνομιλήσω για πρώτη φορά με την γλυκύτατη Βέρα και τον συμπαθέστατο Τσαρλς (να 'ναι καλά εκεί που είναι), που από την πρώτη στιγμή μου έκανε εντύπωση για την έμφαση που έδινε στην παιδεία των παιδιών του. Ήταν εκεί κι ο Θανάσης - πιο ξεψαρωμένος απ' όλους, παρήγγειλε σουβλάκια για βραδινό - και φυσικά οι πιτσιρικάδες Κώστας και Άλεξ που έπαιζαν ασταμάτητα NBA 2K στο playstation.

Πάνω απ' όλα, όμως, είχα την ευκαιρία να μιλήσω αρκετά με τον Γιάννη (και off camera) και να καταλάβω από τι πραγματικά είναι φτιαγμένο αυτό το χαμογελαστό παιδί, που μόλις μπαίνει στο γήπεδο γίνεται... αγρίμι! Ο περισσότερος κόσμος πλέον γνωρίζει το περίφημο video με το "My name is Giannis Antetokounmpo and I wanna be an NBA player!"...

Αυτό που δεν γνωρίζει και θέλω να το μοιραστώ μαζί σας είναι «το βλέπω τον Διαμαντίδη να τα κάνει όλα και να παίρνει το MVP και τρελαίνομαι!». Ούτε το «βλέπω τον Σπανούλη να είναι τόσο συγκεντρωμένος στη νίκη και να δουλεύει τόσο σκληρά για να ξεχωρίζει με ύψος 1,90 και κάτι, και βρίσκω τρομερό κίνητρο!»... Καθώς επίσης και το «θέλω να γίνω μία μέρα ο καλύτερος σ' αυτό που μ' αρέσει και αγαπώ και να κερδίσω τον σεβασμό!».

Αυτά, μέσες άκρες, μου είχε πει στις αρχές Ιουνίου του 2013, ο μετέπειτα "Greek Freak" του ΝΒΑ. Ψάξτε καλά αυτές τις τρεις προτάσεις και θα βρείτε όλα τα συστατικά της ανώτατης διάκρισης που πέτυχε ποτέ Έλληνας μπασκετμπολίστας! MVP: Most (ο πιο) Valuable (πολύτιμος) Player (παίκτης), σημαίνει επιτυχία, σημαίνει σεβασμός, σημαίνει χαρά του παιχνιδιού... Όλες αυτές οι αξίες ήταν βαθιά ριζωμένες μέσα του, από τα πρότυπα που απέκτησε μεγαλώνοντας. Γι' αυτό και αυτό το τρόπαιο δεν ήταν απλά κάτι.. Ήταν η ζωή του ολόκληρη, που εκείνη την ώρα, ίσως και να περνούσε από μπροστά του. Γι' αυτό ενδεχομένως και να λύγισε...

Δεν ξέρω πόσοι από μας «βούρκωσαν» βλέποντας τον να παραλαμβάνει το αγαλματίδιο του MVP τα ξημερώματα στο Λος Άντζελες, αυτό που ξέρω είναι ότι ο λόγος του ήταν αυθεντικός και η συνολική εμφάνισή του έβγαλαν πολύ Ελλάδα. Από τον Παρθενώνα στο εσωτερικό του σακακιού του, μέχρι τις αναφορές του σε όσους τον πίστεψαν...

Πάμε για τα επόμενα Γιάννη... Αυτό για το οποίο ανυπομονώ, εγώ προσωπικά πλέον,  δεν είναι να σε δω πάση θυσία να οδηγείς την Εθνική ομάδα σε μία διάκριση... Όσο το να σε δω με τη γαλανόλευκη, να παίζεις, να γουστάρεις, να προσπαθείς, να σκίζεσαι για την εκπροσώπηση της πατρίδας σου. Αυτό αρκεί! Τα υπόλοιπα θα έρθουν...

Υγ.: Για το τέλος σας αφήνω μία φωτογραφία που τραβήχτηκε στις 2 Ιουλίου του 2014, σε ένα καφέ στη Γλυφάδα και καταδεικνύει τις υπερφυσικές παλάμες του Γιάννη...