TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • PREMIER LEAGUE
  • STOIXIMAN.GR GREEK BASKET LEAGUE
  • NBA
  • SUPER LEAGUE 2
  • SÜPER LIG
  • BASKETBOL SUPER LIGI
  • A1 VOLLEY MEN
  • TENNIS
  • ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ ΟΠΑΠ -

    vs

    ΗΦΑΙΣΤΟΣ ΛΗΜΝΟΥ -

  • ΕΛΠΙΔΑ ΑΜΠΕΛΟΚΗΠΩΝ -

    vs

    ΠΑΝΑΘΗΝΑΙΚΟΣ -

ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Η ελληνική τραγωδία να επιστρέφεις στη χώρα σου (μέρος 2ο)

Η ελληνική τραγωδία να επιστρέφεις στη χώρα σου (μέρος 2ο)

Η ελληνική τραγωδία να επιστρέφεις στη χώρα σου (μέρος 2ο)

Ο Βασίλης Τσίγκας επέστρεψε από ένα δεκαήμερο στον μαγικό κόσμο του ΝΒΑ, βλέπεις τις εξελίξεις στην Ελλάδα και προσπαθεί να βρει απαντήσεις στην ερώτηση: Για ποιο λόγο να ασχοληθεί το παιδί μου με τη σαπίλα και όχι με την λάμψη;

Έναν πόντο μπορώ να δώσω σε όλους όσους εμπλέκονται με το ελληνικό επαγγελματικό αθλητικό γίγνεσθαι: Καταφέρνουν πάντα να μας εκπλήσσουν! Αρνητικά, βεβαίως, αλλά η αλήθεια είναι ότι η φράση κλισέ «δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει» τείνει να γίνει ο υπέρτιτλος σχεδόν όλων των κειμένων που αφορούν τα όσα εκπληκτικά συμβαίνουν γύρω από το ελληνικό ποδόσφαιρο και μπάσκετ.

Όταν βρίσκεσαι χιλιάδες μίλια μακριά, όλη αυτή η κατάσταση είναι χιουμοριστική. Είναι ασόβαρη, γελοία κατά βάση, αλλά έχει την πλάκα της. Ξυπνάς κάθε πρωί, πιάνεις το κινητό στα χέρια, μπαίνεις στην εφαρμογή του gazzetta κι ενώ περιμένεις να ανοίξει, φαντάζεσαι τι μπορεί να διαβάσεις. Έχουμε πρωτάθλημα; Δεν έχουμε; Έγινε κάποια επίθεση με μολότοφ; Σκοτώθηκε κανένας; Οι αγώνες ξεκίνησαν κανονικά; Τελείωσαν κανονικά; Πραγματικά, δεν έχεις ιδέα…

Δεν ξέρω αν είναι της μοίρας μας γραφτό, αλλά στα τελευταία δύο ταξίδια που κάναμε με τον Αντώνη Καλκαβούρα στο ΝΒΑ, ενώ λείπαμε, πίσω στη γλυκιά πατρίδα διαλυόταν ο επαγγελματικός αθλητικός κόσμος. Ανεβαίναμε στο αεροπλάνο με την πεποίθηση ότι όλα είναι «εντάξει» (όσο εντάξει μπορούν να είναι στην Ελλάδα) και κατεβαίναμε με το ένα παιχνίδι να μην τελειώνει ποτέ, το άλλο να μην ξεκινάει, με την μία ομάδα να μην κατεβαίνει να παίξει, την άλλη να κατεβαίνει, αλλά να μην κατεβαίνει τελικά, με μία σίγουρη υποβιβασμένη, αλλά τελικά να πέφτει άλλη. Με τις εξελίξεις να τρέχουν μεν, αλλά προς τελείως λάθος κατεύθυνση…

Δεν ξέρω τι έχουν στο μυαλό τους οι άνθρωποι που είναι υπεύθυνοι για τις τύχες του ελληνικού επαγγελματικού αθλητισμού. Οι πράξεις τους, όμως, υποδηλώνουν, ότι το τελευταίο που τους νοιάζει, είναι η ανάπτυξή του. Ποσώς τους ενδιαφέρει αν γίνονται ρεζίλι διεθνώς, αν το προϊόν που έχουν στα χέρια τους είναι πλέον ανάξιο προσοχής κι ενφιαφέροντος. Έχουν βάλει στην άκρη το συλλογικό καλό και αναλώνονται σε μία άνευ προηγουμένου προσωπική κόντρα. Οι ομάδες και τα αθλήματα έχουν περάσει μια για πάντα σε τελευταίο πλάνο: πλέον, μπροστά είναι ξεκάθαρα οι ίδιοι. Ο ελληνικός επαγγελματικός αθλητισμός είναι πιο προσωποκρατικός απ’ όσο ήταν ποτέ. Για το εγώ του κάθε ιδιοκτήτη, αυτό μάλλον είναι καλό. Για το εμείς του κάθε αθλήματος, είναι η οριστική καταδίκη του.

Ο επαγγελματικός αθλητισμός στην Ελλάδα δεν ήταν ποτέ πεντακάθαρος. Από όλες τις απόψεις. Πάντα υπήρχαν ισχυροί, πάντα υπήρχαν λαμόγια, πάντα υπήρχαν αδικίες. Πάντα γινόντουσαν «ομορφιές», πάντα έπεφτε ξύλο, πάντα πλακωνόντουσαν οι «υπέροχοι λαοί», πάντα ένιωθες τη σαπίλα του. Ο κόσμος, όμως, συνέχιζε απτόητος να ασχολείται μαζί του, γιατί πρακτικά δεν είχε άλλη επιλογή. Έχω ξαναγράψει, ότι η παρακολούθηση του αθλητισμού είναι ένα από τα ομορφότερα μη σημαντικά πράγματα στη ζωή μας. Όταν, λοιπόν, το μοναδικό «προϊόν» που έχεις τη δυνατότητα να δεις, είναι -έστω κι αυτός- ο ελληνικός επαγγελματικός αθλητισμός, τότε αναγκαστικά με αυτόν θα ασχοληθείς, θα πωρωθείς, θα κλάψεις και θα γελάσεις.

Για δεκαετίες, έτσι μεγάλωσαν οι καινούργιες γενιές των οπαδών και των φιλάθλων. Ο μπαμπάς έπαιρνε το πιτσιρίκι από το χέρι, το πήγαινε στο γήπεδο, το γαλουχούσε στις «αξίες» και τα «ιδανικά» της ομάδας κι ευχόταν μην τυχόν από αντίδραση, γίνει οπαδός του «εχθρού». Αυτή η διαδικασία είχε νόημα, γιατί το πιτσιρίκι δεν είχε τη δυνατότητα για επιλογή. Αν ήθελε να δει μπάλα, θα έβλεπε το ελληνικό πρωτάθλημα. Ίντερνετ δεν υπήρχε, η τηλεόραση έδειχνε σκόρπια κάποια γκολ από τα πρωταθλήματα της Αγγλίας και της Ιταλίας και περιμέναμε κάθε τέσσερα χρόνια το Μουντιάλ για να δούμε λίγο ξένο ποδόσφαιρο. Τα ίδια και στο μπάσκετ. Από κανένα περιοδικό να δούμε φωτογραφίες του Τζόρνταν και με το ζόρι κανένα κάρφωμα στην τηλεόραση απ’ το ΝΒΑ.

Ήρθε, όμως, το πλήρωμα του χρόνου και η τεχνολογία για να αλλάξει μια για πάντα αυτό το πρότυπο. Το κάθε πιτσιρίκι στις ημέρες μας δεν χρειάζεται τον μπαμπά για να μάθει τα μυστικά του ποδοσφαίρου και του μπάσκετ. Ένω κινητό θέλει και μια σύνδεση στο ίντερνετ. Για να δει, όχι την ομάδα του μπαμπά στην Ελλάδα, αλλά τι γίνεται σε όλον τον κόσμο.

Και δεν θέλω να σας το χαλάσω, παιδιά, αλλά η σύγκριση είναι αστεία. Κωμική. Η τελευταία εβδομάδα είναι από τις πιο χαρακτηριστικές. Από την μία είχαμε τους καλύτερους ημιτελικούς στην ιστορία του Champions League και τα όργια του Γιάννη Αντετοκούνμπο στα play-offs του ΝΒΑ και απ’ την άλλη τις προετοιμασίας για έναν τελικό Κυπέλλου - φιάσκο, με προσκλήσεις κι ευχολόγια μην πεθάνει κανένας άνθρωπος και το απίστευτο μπάχαλο στο ελληνικό μπάσκετ. Με τους δύο αιώνιους να «σφάζονται» εξωαγωνιστικά, προσφέροντας εικόνες ντροπής και γέλωτος. Α, ήταν και ο Ντόρσεϊ στον αγώνα Πανιώνιου - Χολαργού που ξέχασε πώς καρφώνουν…

Τα σημερινά πιτσιρίκια, όμως, δεν θα περιμένουν τα περιοδικά και την τηλεόραση για να βιώσουν τις συγκινήσεις που μπορεί να προσφέρει ο πραγματικός επαγγελματικός αθλητισμός. Τα ζουν την ώρα που γίνονται. Τα βλέπουν στις οθόνες των κινητών τους. Τα σημερινά πιτσιρίκια μεγαλώνουν με τα ανδραγαθήματα του Greek Freak και τις μυθικές ανατροπές στο ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Αντιλαμβάνονται, ότι αυτά που εμείς ονομάζουμε ποδόσφαιρο και μπάσκετ, δεν είναι παρά ντροπιαστικές καρικατούρες του πραγματικού ποδοσφαίρου και του πραγματικού μπάσκετ.

Αυτοί που κρατούν τις τύχες του ελληνικού επαγγελματικού αθλητισμού, ζουν πολλές δεκαετίες πίσω. Τότε, που εκ του ασφαλούς γνώριζαν πως ό,τι κι αν κάνουν, οι πελάτες των προϊόντων τους θα είναι εκεί, γιατί δεν είχαν άλλη επιλογή. Πλέον, όμως, έχουν. Όχι απλά πολλές επιλογές, αλλά όλες. Κι αυτό που νομοτελειακά θα συμβεί στην Ελλάδα, είναι ότι θα ξεμείνουμε από πελάτες. Ποιος λογικός άνθρωπος θα θέλει να αγοράσει αυτό που «πουλούν» οι κάθε λογής «υπεύθυνοι» στη χώρα μας; Την ώρα, που στο εξωτερικό συμβαίνουν θαύματα;

Τα σημερινά πιτσιρίκια στην Ελλάδα, τα 12χρονα και τα 14χρονα, δεν είναι Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ κλπ. Δεν τα απασχολούν οι Φορτούνηδες, οι Μάνταλοι, οι Σπανούληδες, οι Καλάθηδες κλπ. Δεν μαλώνουν αν έχει δίκιο ο Γιαννακόπουλος ή οι Αγγελόπουλοι στις εξωαγωνιστικές τους κόντρες. Τα σημερινά πιτσιρίκια, οι αυριανοί πελάτες, τσακώνονται αν είναι Μέσι ή Ρονάλντο. Απολαμβάνουν έναν Έλληνα στο ΝΒΑ να οδεύει προς τους τελικούς. Μαγεύονται από τη Λίβερπουλ και την Τότεναμ, που μέσα σε δύο ημέρες προσέφεραν όσες πραγματικές ποδοσφαιρικές συγκινήσεις έχουμε ζήσει στην Ελλάδα τα τελευταία δέκα χρόνια.

Αν νομίζουμε ότι ο ελληνικός επαγγελματικός αθλητισμός μαραζώνει σήμερα, τότε δεν αντιλαμβανόμαστε τι θα ακολουθήσει τα επόμενα χρόνια. Τότε, που θα απευθυνόμαστε σε μια χούφτα ανθρώπων. Δεν ξέρω αν προλαβαίνουμε να αλλάξουμε ρότα. Αυτό που ξέρω, είναι ότι επέστρεψα σήμερα από το Μιλγουόκι, όπου είδα με τα μάτια μου την οικονομική ανάπτυξη που μπορεί να προσφέρει ο αθλητισμός σε μια ολόκληρη πόλη, με ένα καινούργιο στάδιο και ολόκληρα καινούργια οικοδομικά τετράγωνα που ξεπήδησαν κι αύριο πρέπει να πάω στο μεγαλύτερο στάδιο της χώρας για να καλύψω έναν τελικό Κυπέλλου, που θα γίνει χωρίς θεατές γιατί είμαστε ανίκανοι να προεξοφλήσουμε ότι δεν θα πεθάνει κάποιος ή δεν θα γκρεμιστεί το μισό γήπεδο από τις μολότοφ, τα δακρυγόνα και τις μάχες σώμα με σώμα.

Δεν έχω κάνει ακόμα παιδιά, όμως η μία απορία που έχω στο κεφάλι μου, όταν γίνει κι αυτό είναι η εξής: Για ποιο λόγο να ασχοληθεί το παιδί μου με τη σαπίλα και όχι με την λάμψη; Και γι’ αυτό, πραγματικά φοβάμαι ότι δεν θα έχω απάντηση σε λίγα χρόνια…

Υ.Γ.: Εδώ μπορείτε να διαβάσετε το... πρώτο μέρος των σκέψεών μου, μετά την τελευταία επίσκεψή μας στο ΝΒΑ...