Γιάννη, την τούρτα με τα κεράκια!

Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος επιστρέφει στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και ο Βασίλης Σκουντής γυρίζει ακριβώς πέντε χρόνια πίσω και του υπενθυμίζει την κόκκινη επέτειο του…

Γιάννη, την τούρτα με τα κεράκια!

Tο βράδυ της 7ης του περασμένου Φεβρουαρίου στο Γιαντ Ελιάου όπου η Μακάμπι νίκησε τον Ολυμπιακό με 65-64 (χάρη στο καλάθι του Σκότι Γουίλμπεκιν τέσσερα δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη), ο Γιάννης Σφαιρόπουλος ερωτηθείς περί της συναισθηματικής ιδιαιτερότητος εκείνης της αναμέτρησης, είχε απαντήσει πως «τώρα αυτό είναι το σπίτι μου»…

Εάν απαλειφθεί το χρονικό επίρρημα «τώρα», αυτή την ατάκα ο «Coach Bullet» (σύμφωνα με το παρατσούκλι που του προσέδωσε ο Σταύρος Ελληνιάδης, όταν συνευρέθησαν αμφότεροι στο πλάι του Γιόνας Καζλάουσκας) μπορεί να τη χρησιμοποιήσει ανέτως και άνευ παρεξηγήσεως και απόψε…

Απόψε που έχει κιόλας γενέθλια: όχι τα κανονικά του-αυτά τα γιορτάζει στις 21 Μαρτίου), αλλά τα… Ολυμπιακά, καθότι, κατά μία σατανική σύμπτωση, επιστρέφει στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, ακριβώς πέντε χρόνια από την ημέρα που έβαλε το κεφάλι του στο ντορβά, μετά την ήττα από τον …λειψό Παναθηναϊκό στον αγώνα του Κυπέλλου, την εφεξής καλούμενη «ιστορία στο πάρκινγκ του ΣΕΦ», τη βίαιη αποχώρηση του Γιώργου Μπαρτζώκα (10 Οκτωβρίου) και την υπηρεσιακή θητεία του Μίλαν Τόμιτς.

Εκείνος ο γάμος δεν (φάνηκε να) προκύπτει από έρωτα, αλλά από… συνοικέσιο: ο πρώην συνεργάτης του Καζλάουσκας, του Γκέρσον και του Γιαννάκη δεν ήταν η πρώτη επιλογή των Αγγελόπουλων, αλλά η τρίτη και ακόμη πιο κάτω!

Τότε οι Πειραιώτες είχαν δαγκώσει τη λαμαρίνα με τον Σούλη Μαρκόπουλο, που κι ελόγου του επιθυμούσε σφόδρα και διακαώς να κατηφορίσει προς Νέο Φάηρο μεριά και να αξιωθεί ο δόλιος να κοουτσάρει στην Ευρωλίγκα, αλλά έπεσε στο μπλόκο των ΠΑΟκτσήδων και κάθισε στ’ αυγά του στην Πυλαία…

Στο κάδρο βρισκόταν επίσης ο Βενσάν Κολέ, ο οποίος-όπως μου αποκάλυψε λίγο καιρό αργότερα στη Disneyland των Παρισίων (στο περιθώριο της κλήρωσης του Eurobasket 2015)- το φυσάει και δεν κρυώνει, διότι «ήθελα παρά πολύ να κοουτσάρω τον Ολυμπιακό, το έβλεπα ως μια ευκαιρία ζωής, αλλά δυστυχώς δεν με άφησε να φύγω η Στρασμπούρ»…

Μετά τις δυο χυλόπιτες ή έστω τις ατελέσφορες απόπειρες-οι αδελφοί Αγγελόπουλου στράφηκαν στον Σφαιρόπουλο, που, διάβολε, δεν ήταν και τυχάρπαστος ή… πουθενάς!

Εκείνη την εποχή ο «Μελαχρινός» (όπως τον βάφτισε πάλι ο Ελληνιάδης, κατ’ αντιδιαστολήν του συνονόματου, συμπολίτη και προκατόχου του στον Ολυμπιακό, Γιάννη Ιωαννίδη) διήγε μια περίοδο αγρανάπαυσης, μετά την αποχώρηση του από τον Πανιώνιο.

Ο Σφαιρόπουλος που είχε περάσει τέσσερα χρόνια στον Πειραιά, ως assistant coach αποχώρησε το 2008 και στη σόλο καριέρα του έδωσε ένα εξαιρετικό δείγμα γραφής στους πάγκους του Κολοσσού Ρόδου και του Πανιωνίου.

Είτε με το στανιό, λόγω των δυο πρότερων αρνήσεων, είτε διότι διέβλεψαν το κρυμμένο στη Ρόδο και στη Νέα Σμύρνη, τάλαντο του Σφαιρόπουλου, οι Αγγελόπουλοι του έδωσαν το χρίσμα ακριβώς σαν σήμερα, με ένα διετές συμβόλαιο, που έμελλε να εξελιχθεί σε τετράχρονη συνεργασία με το.. αζημίωτο!

Εννοώ ότι σε αυτή την περίοδο ο Ολυμπιακός πέτυχε το repeat στο ελληνικό πρωτάθλημα και έπαιξε σε δυο τελικούς της Euroleague, στη Μαδρίτη και στην Κωνσταντινούπολη, αλλά έπεσε στην περίπτωση: απέναντι του βρέθηκαν οι οικοδέσποινες των Final 4 και μάλιστα οι μεν (Ρεάλ Μαδρίτης) λαχτάραγαν τον τίτλο επί είκοσι χρόνια και προέρχονταν από δυο χαμένους τελικούς, οι δε (Φενέρμπαχτσε) δεν είχαν αξιωθεί να κατακτήσουν ποτέ τον τίτλο.

Ο γιος του συχωρεμένου χαφ του Απόλλωνα Καλαμαριάς και του Ολυμπιακού, Σάββα Σφαιρόπουλου δεν έγινε οδοντίατρος, όπως τον προόριζε ο πατέρας του, αλλά εξ απαλών ονύχων προπονητής, μάλιστα τα ρεκόρ στα πρωτόλεια του με τις ομάδες μίνι και παίδων προκαλούσαν ίλιγγο εκείνη την εποχή.

Εκπαιδεύθηκε ως assistant coach στον ΠΑΟΚ, στον Ολυμπιακό και στην Εθνική ομάδα, επέδωσε τα διαπιστευτήρια του ως head coach στον Κολοσσό και στον Πανιώνιο και όταν του έταξε το γάντι ο Ολυμπιακός, το έπιασε στον αέρα «σαν έτοιμος από καιρό, σαν θαρραλέος», κατά πώς το γράφει και ο Κωνσταντίνος Καβάφης…

Ήταν, σαν σήμερα, 1η Νοεμβρίου του 2014, ημέρα Σάββατο που ο Σφαιρόπουλος ανέλαβε την τεχνική ηγεσία του Ολυμπιακού. Μεσημεράκι, θυμάμαι ότι βρισκόμουν σε ένα παιδικό πάρτι γενεθλίων στο Μουσείο Γουλανδρή όταν ανακοινώθηκε η πρόσληψη του και άρχισε να γράφεται η ιστορία στην οποία απόψε προστίθεται ένα καινούργιο επεισόδιο…

Την επόμενη ημέρα, Κυριακή, 2 Νοεμβρίου, οι αδελφοί Αγγελόπουλου τον πήραν α λα μπρατσέτα, πήγαν στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας και τον παρουσίασαν ενώπιον των παικτών, ζητώντας «να τον στηρίξουμε όλοι για να πετύχουμε τους στόχους μας».

Πριν από εκείνη την πρώτη προπόνηση, ο Γιώργος Αγγελόπουλος επισήμανε πως «πρέπει να σταματήσουμε να κοιτάμε πίσω, αλλά οφείλουμε να μαθαίνουμε από τα λάθη μας», ενώ ο Παναγιώτης φρόντισε να… μαρτυρήσει στους παίκτες ότι «ο καινούργιος προπονητής μας είναι υπέρμαχος της σκληρής δουλειάς και της πειθαρχίας».

Ο Σφαιρόπουλος ως συνήθως ήταν λιγομίλητος. Αν και Μακεδών, πάντοτε ομιλεί ως Λάκων! Προτιμά τα έργα από τα λόγια, ακόμη κι όταν αυτά φαίνονται ολίγον τι ξύλινα! Απεχθάνεται τη φλυαρία, δεν το παίζει λόγιος, δεν παριστάνει τον φιλόσοφο, αλλά είναι ένας άνθρωπος που αφήνει να ομιλούν αντ’ αυτού η δουλειά και τα αποτελέσματα του…

Εκείνο το απόγευμα, φορώντας την κόκκινη φόρμα με το σήμα του Ολυμπιακού στο στήθος, δεν είπε μεγάλα λόγια, ούτε έταξε λαγούς με πετραχήλια. Ευχαρίστησε τη διοίκηση για την εμπιστοσύνη της, ζήτησε από τους παίκτες σκληρή δουλειά και αφοσίωση και ύστερα σήκωσε τα μανίκια και έδωσε το σύνθημα μιας καινούργιας αρχής, που σηματοδοτήθηκε αμ έπος αμ’ έργον: τη Δευτέρα, 3 Νοεμβρίου στο ΟΑΚΑ με αντίπαλο την ΑΕΚ και στο καπάκι στο Βελιγράδι κόντρα στον Ερυθρό Αστέρα…

Ακριβώς πέντε χρόνια αργότερα ο Σφαιρόπουλος επιστρέφει ως αντίπαλος στο προηγούμενο σπιτικό του και μένει να αποδειχθεί, προϊούσης της βραδιάς, εάν τα κεράκια που θα σβήσει γι’ αυτή την επέτειο, θα είναι κόκκινα ή κίτρινα…