Αυτή είναι η νέα… πραγματικότητα!

Ο Αντώνης Καλκαβούρας επιχειρεί να εξηγήσει γιατί ο Ολυμπιακός δεν έχει πλέον τη δυναμική και την ποιότητα να κερδίζει ούτε στο ΣΕΦ, όταν δεν παίζει καλά και πιστεύει ότι το ρόστερ του χρειάζεται άμεσα τουλάχιστον δύο ποιοτικές προσθήκες για να έχει αξιοπρεπή πορεία στην Euroleague.

Αυτή είναι η νέα… πραγματικότητα!

Υπό άλλες συνθήκες και σε άλλες εποχές, ένα τέτοιο ματς σαν το αποψινό, με έναν αντίπαλο χωρίς παραστάσεις στην διοργάνωση και με μεγάλη απειρία, οι «ερυθρόλευκοι» είχαν μάθει να το κερδίζουν – και το είχαν αποδείξει πολλάκις άλλωστε – ακόμη και με τόσο κακή εμφάνιση όσο κόντρα στην Ζενίτ. Δηλαδή έφταναν μερικά «μεγάλα» σουτ, όπως αυτά του Παπανικολάου και του Πάντερ (αλλά και τα 2/2 του Κόνιαρη νωρίτερα), για να στείλουν το ματς στην παράταση (όπως και το έκαναν) και να το πάρουν, με επαγγελματικό τρόπο, στο έξτρα πεντάλεπτο.

Αυτό το σενάριο, όμως, ανήκει πλέον στο παρελθόν για τον Ολυμπιακό (και για τον Παναθηναϊκό αν και δεν είναι αυτός το θέμα του κειμένου που διαβάζετε), όχι μόνο γιατί όλες οι ομάδες της εφετινής Euroleague μπορούν να κερδίσουν οποιονδήποτε και οπουδήποτε (στην καλή τους βραδιά πάντα), αλλά κυρίως γιατί και οι ίδιοι οι Πειραιώτες δεν θυμίζουν σε τίποτε την κραταιά ομάδα που μέχρι το 2017, ανήκε στην «ελίτ» του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Πολλώ δε μάλλον σε ένα βράδυ που σε 45 λεπτά αγώνα δεν έφτασαν ούτε τους 70 πόντους και σούταραν με 35,8% εντός πεδιάς (24/67 σουτ), σε ένα βράδυ που είχαν περισσότερα λάθη από ασίστ (16-13) και δεν είχαν καθόλου δημιουργία, παρά μόνο κάκιστες, αψυχολόγητες και ανορθόδοξες επιλογές.

Σε ένα βράδυ που ο Κεμζούρα επέμεινε να πορεύεται με τον Σπανούλη και τον Πρίντεζη (συνολικά είχαν 14π. με 4/15 σουτ), ενώ και οι δύο ήταν φανερό ότι δεν μπορούσαν (ο Πλάθα τους αντιμετώπισε μαεστρικά) και παρ’ ότι με δύο «σκοτωμένα» τρίποντα, η ομάδα του ανέτρεψε μία διαφορά 6 πόντων στα τελευταία 45 δευτερόλεπτα και πήγε στην παράταση, έχοντας το απόλυτο momentum, απέναντι σε έναν αντίπαλο που αποδείχτηκε καλύτερος του αναμενόμενου, αλλά στην κανονική διάρκεια είχε χάσει έναν δικό τους ματς…

Κοινώς, η νέα πραγματικότητα στην Euroleague του 2019 αφορά στο ό,τι πληρώνεις παίρνεις! Και η αλήθεια είναι ότι μετά από τρεις αγωνιστικές στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση της Ευρώπης, οι «ερυθρόλευκοι» δεν έχουν πλέον την ποιότητα, το βάθος, τα προσόντα αλλά και τα νιάτα όχι για να πρωταγωνιστήσουν στην διοργάνωση, αλλά απλά για να είναι ανταγωνιστικοί.

Αν δεν αλλάξουν άμεσα κάποιους παίκτες (ο Μπόλντουιν για παράδειγμα, έτσι όπως τον έχουμε δει, μοιάζει περισσότερο με ρολίστα, παρά με ξένο που κόστισε κοντά στις 800.000 δολάρια) και πολύ δύσκολα θα μπορέσουν να είναι ανταγωνιστικοί. Όχι μέχρι το τέλος του μαραθωνίου των 34 αγωνιστικών, αλλά ούτε καν μέχρι τα μέσα του 1ου γύρου.

Σε αυτό το επίπεδο, καμία ομάδα δεν έχει την πολυτέλεια να στηρίζεται σε τρεις αλλοδαπούς που τελειώνουν ένα θεωρητικά βατό ματς χωρίς καλάθι εντός πεδιάς (Μπόλντουιν, Τσέρι και Κουζμίνσκας είχαν μαζί 1π. με 0/7 σουτ) και να παίρνει συνολικά από τους ξένους της (πλην του Μιλουτίνοφ) λιγότερους από 26 πόντους!

Ειδικότερα στην περίπτωση του εφετινού Ολυμπιακού, που και πολύ άσχημα σχεδιασμένος είναι και μοιάζει να μην έχει πολλές δυνατότητες. Στις βραδιές που ο Σπανούλης, ο Πρίντεζης, ο Μίλου και Παπανικολάου θα είναι καλά και μοιραία θα παρασύρουν και τους υπόλοιπους, οι «ερυθρόλευκοι» θα είναι από αξιοπρεπείς (απέναντι σε καλύτερους αντιπάλους) και ανταγωνιστικοί (κόντρα στις πιο μέτριες ομάδες), μέχρι και απολαυστικοί (κόντρα στις πιο αδύναμες της διοργάνωσης).

Σε βραδιές σαν τις αποψινές, τότε απλά το εύρος της ήττας θα εξαρτάται από τον αντίπαλο. Εκτός κι αν σύντομα, αλλάξουν τουλάχιστον δύο με τρεις παίκτες. Ή ακόμη και ο προπονητής. Όχι ότι ο Κεμζούρα φταίει σε τίποτε… Απλά και αυτός, φάνηκε, δεν έχει τα «αυγά» για να δοκιμάσει και μία διαφορετική κατεύθυνση. Ειδικά όταν όλες οι παλιές καλές «συνταγές» δεν πιάνουν…

Υγ.1: Χωρίς τον Μιλουτίνοφ, τον Παπανικολάου και τον Κόνιαρη, ο Ολυμπιακός θα έχανε +20 πόντους από την Ζενίτ.

Υγ.2: Η προσθήκη του Αγιόν (έπαιξε λίγο με την Άλμπα λόγω τραυματισμού και καθόλου με την Μπάρτσα) σε συνδυασμό με την μεγάλη εμπειρία του Πλάθα, μεταμόρφωσε πλήρως τους Ρώσους, που χάρη στον Μεξικανό αλλά και τους Πονίτκα και Χόλινς, έδειξαν ποιοτικά στοιχεία και μόλις «πατήσουν» καλά στην διοργάνωση, θα κάνουν ζημιές.