Και με την Βιλερμπάν οι ίδιοι δεν έπαιζαν;

Ο Αντώνης Καλκαβούρας γράφει για την κεφαλαιώδη ψυχολογική επίδραση της αλλαγής προπονητή στην απόδοση του Ολυμπιακού, που απέναντι στην Βαλένθια, δεν πέτυχε απλά την πρώτη νίκη της σεζόν (89-63), αλλά έπαιξε μπάσκετ αξιώσεων κι άφησε υποσχέσεις για μεγαλύτερη βελτίωση.  

Και με την Βιλερμπάν οι ίδιοι δεν έπαιζαν;

Πριν από το τζάμπολ, όσοι επέλεξαν να πάρουν τον δρόμο για το Στάδιο «Ειρήνης και Φιλίας», πέραν του εντυπωσιακού Cube (ηλεκτρονικός πίνακας προδιαγραφών ΝΒΑ) και της άκρως αποτελεσματικής εφαρμογής του αντικαπνιστικού νόμου, ήταν πεπεισμένοι ότι θα παρακολουθούσαν έναν «τελικό»!

Η «πανωλεθρία» της πρεμιέρας από την Βιλερμπάν και η – με συνοπτικές διαδικασίες – απομάκρυνση του Ντέϊβιντ Μπλατ, έφεραν τον Ολυμπιακό στα πρόθυρα μίας πρωτόγνωρης – για το χρονικό σημείο της σεζόν – κρίσης, που θα μπορούσε να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερες διαστάσεις, αν οι «ερυθρόλευκοι» δεν έβρισκαν τον τρόπο να «λυγίσουν» την Βαλένθια και να γράψουν το πρώτο “W” (από τη νίκη=win) δίπλα στους αγώνες της μοναδικής διοργάνωσης στην οποία συμμετέχουν.

Αυτός ο «τελικός», όμως, κρίθηκε νωρίς και μάλιστα με τόσο πειστικό τρόπο, που οι Πειραιώτες δεν «αγόρασαν» απλά χρόνο, αλλά ταυτόχρονα έπεισαν και πολλούς από τους φίλους τους, που δεν έκαναν τον κόπο να κατηφορίσουν στο ΣΕΦ (λίγο περισσότεροι από 6.000) και βιάστηκαν να τους «ξεγράψουν».

Ο Ολυμπιακός άλλωστε – κι αυτό δεν το απέδειξε απόψε στο Φάληρο με την επιβλητική εμφάνιση (89-63) απέναντι στην κάτοχο του Eurocup – έχει και πολύ βαριά φανέλα και πολύ βαρύ όνομα, ενώ ταυτόχρονα κουβαλάει μεγάλη ιστορία, παράδοση και κληρονομιά. Και όλα αυτά τα απέδειξε με τον πλέον τρανό τρόπο κόντρα στην ομάδα του Πονσαρνάου, που ήρθε στον Πειραιά για να «βυθίσει» ακόμη περισσότερο τους «ερυθρόλευκους» κι έφυγε με μία από τις πιο βαριές ήττες της στην διοργάνωση.

Πως άλλαξε όμως, τόσο εντυπωσιακά η εικόνα των τριών φορές πρωταθλητών Ευρώπης μέσα σε μία εβδομάδα κι ενώ πριν από επτά βράδια, όλα όσα είδαμε στο “Astroballe”, παρέπεμπαν σε μία ομάδα που δεν φαινόταν να έχει αρχή και τέλος;

Όλα όσα έχω δει στα 24 χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά μέσα στα γήπεδα, με έχουν διδάξει ότι η ψυχολογία και ο συνδυασμός leadership και mentoring, αποτελούν το Α και το Ω για την αποτελεσματικότητα στη λειτουργίας μίας ομάδας.

Και στην περίπτωση του Ολυμπιακού, η αποχώρηση του Μπλατ που – δυστυχώς – δεν μπορούσε πλέον να εμπνεύσει και να ηγηθεί, άλλαξε άρδην την ψυχολογία και «επαναφόρτισε» τις μπαταρίες των παικτών, ενώ η προώθηση του έμπειρου  Κεστούτις Κεμζούρα, που εξ’ αρχής διαχειρίστηκε διαφορετικά τους παίκτες σαν άτομα και το ρόστερ σαν σύνολο, έδωσαν σε όλο τον οργανισμό έξτρα κίνητρο.

Τι έκανε λοιπόν ο Λιθουανός τεχνικός κι έκανε την ομάδα του Πειραιά να φαίνεται τόσο διαστημική, ώστε να διασύρει την Βαλένθια με 26 πόντους διαφορά; Εκτός φυσικά από το να φτιάξει την διάθεση των παικτών του… Τίποτε το ιδιαίτερο και το πολύ εξεζητημένο, πλην της ενεργοποίησης του εξαιρετικού Κόνιαρη (ξεκίνησε πεντάδα κι έπαιξε λυσσασμένη άμυνα, ενώ στην πρεμιέρα είχε μείνει εκτός 12άδας) και της εισόδου του Σπανούλη στο βασικό σχήμα.

Όλα τα υπόλοιπα (η ταχύτητα, η έκρηξη, το transition game, η συγκέντρωση στα ριμπάουντ, οι ορθολογιστικές επιλογές και φυσικά η αμυντική προσήλωση) ήταν απόρροια της επιθυμίας των παικτών να δείξουν ποιοι είναι και φυσικά του ελεύθερου μπάσκετ, που ενθάρρυνε να παιχτεί ο υπηρεσιακός προπονητής της ομάδας.

Με τους τρεις (Σπανούλης, Πρίντεζης και Μιλουτίνοφ) από τους τέσσερις «σωματοφύλακες» (συν τον Παπανικολάου) να ξεκινούν στην πεντάδα και να βρίσκονται με κλειστά μάτια (πέτυχαν τους 9 από τους 11 πρώτους πόντους), ο Ολυμπιακός έβγαλε τρομερούς αυτοματισμούς και χωρίς καμία υπερβολή «καθάρισε» το ματς από το πρώτο πεντάλεπτο. Το 11-0 στο 2’09”, έγινε 31-22 στη λήξη της 1ης περιόδου κι αυτό το +9, ήταν η μικρότερη διαφορά (η μεγαλύτερη άγγιξε τους 33 πόντους) που «σημειώθηκε» στα τριάντα λεπτά που ακολούθησαν.

Αλλά μήπως, οι ίδιοι παίκτες δεν ήταν εκείνοι που διασύρθηκαν από την Βιλερμπάν; Στο “Astroballe” δεν έπαιξαν ο Σπανούλης, ο Μιλουτίνοφ, ο Πρίντεζης, ο Παπανικολάου και τα υπόλοιπα παιδιά, που για την πλειοψηφία των «προπονητών της εξέδρας», ήταν μέχρι πριν από λίγες ώρες «άχρηστοι» και «τελειωμένοι»; Ακριβώς αυτοί δηλαδή, που διέλυσαν την Βαλένθια, η οποία σε τελική ανάλυση, είναι σε ανώτερο επίπεδο από την πρωταθλήτρια Γαλλίας…

Οι τέσσερις προαναφερθέντες θα είναι και φέτος οι παίκτες που θα κάνουν το «μεγαλύτερο κουπί». Κι αν κρίνουμε απ’ όσα είδαμε, ο «Μίλου» (17π. & 14ρ.) δύσκολα θα έχει αντίπαλο στα μέτρα του, ενώ όταν ο “V-Span” (17π. & 6ασ. με 3/6 τριπ.) και ο “Πριντ” (13π., 3ρ. & 3ασ. με 4/6 σουτ) έχουν τέτοια απόδοση, τότε στην έδρα του, ο Ολυμπιακός θα μπορεί να κοιτάξει κάθε αντίπαλο στα μάτια.

Αν κέρδισε κάτι παραπάνω απόψε η ομάδα του Πειραιά, πέρα από την ηρεμία που της χάρισε το πρώτο ροζ φύλλο αγώνα στην Euroleague, είναι πρώτον η τόνωση της αυτοπεποίθησης των παικτών και η εμπιστοσύνη των φιλάθλων και δεύτερον το «ξύπνημα» του Παπανικολάου και του Κουζμίνσκας.

Ο “Παπ” (12π. & 5κλ. με 3/3 τριπ. σε 24’) φάνηκε για πρώτη φορά μετά από καιρό να απολαμβάνει το μπάσκετ με την ψυχή του, ενώ ο νεοαποκτηθείς Λιθουανός forward (13π. & 4ρ. με 5/7 σουτ σε 14’) κατέθεσε τα πρώτα διαπιστευτήρια της καριέρας που «κουβαλάει» κι έδειξε ξανανιωμένος υπό την καθοδήγηση ενός συμπατριώτη του στην άκρη του πάγκου.

Υγ.1: Με άλλα τρία-τέσσερα τέτοια ματς, ο Σπανούλης θα γίνει νωρίτερα του αναμενόμενου πρώτος σκόρερ όλων των εποχών στην Euroleague (πασέρ είναι ήδη) και αν συνεχίσει και του χρόνου (έχω αρχίσει και πιστεύω τον Ζήση για τους τίτλους τέλους στα 43!), τότε θα περάσουν πολλά χρόνια για να χάσει την πρωτιά σε πόντους και ασίστ.

Υγ.2: Ενδεικτικό του πόσο εύκολα νίκησε ο Ολυμπιακός, είναι ότι στην ανάπαυλα ο Μιλουτίνοφ πήγε στα αποδυτήρια με τα μισά ριμπάουντ (9) της ομάδας του (18), όσα δηλαδή είχε μαζέψει όλη η Βαλένθια.

.