Πήρε πραγματική «γεύση» από τη φετινή EuroLeague

Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για το πρώτο τεστ EuroLeague του Παναθηναϊκού κόντρα στην Μακάμπι Τελ Αβίβ, στέκεται στα δύσκολα που του έβαλε ο Γιάννης Σφαιρόπουλος και εξηγεί ότι η ομάδα είναι ακόμα αρκετά ανέτοιμη για το υψηλότερο επίπεδο, με τον χρόνο να πιέζει αρκετά μέχρι το πρώτο τζάμπολ.

Πήρε πραγματική «γεύση» από τη φετινή EuroLeague

Καταρχάς δεν πρέπει να ξεχνάμε κάτι. Το συγκεκριμένο τουρνουά είναι αρκετά ιδιαίτερο για την οικογένεια του Παναθηναϊκού αλλά και κατ' επέκταση για το ευρωπαϊκό μπάσκετ.

Κάθε φορά που αναφέρεται το όνομα του Παύλου Γιαννακόπουλου, η συγκινησιακή φόρτιση εντός των «πράσινων» τειχών (και όχι μόνο) θα είναι μεγάλη. Πολλώ δε μάλλον από εδώ και στο εξής, αφού δίπλα από το λάβαρο του πατριάρχη του Παναθηναϊκού, τοποθετήθηκε και αυτό του αδερφού του, Θανάση. Πλέον, οι δύο άνθρωποι που εκτόξευσαν το «τριφύλλι» με αποτέλεσμα να «χτίσει» την αυτοκρατορία του στην Ευρώπη τα τελευταια 25 χρόνια, θα βλέπουν το δημιούργημά τους από ψηλά, θα χαμογελούν σε κάθε νίκη, ενώ ύστερα από κάθε ήττα θα νευριάζουν, θα συγχύζονται, αλλά στο τέλος της ημέρας θα χτυπούν με στοργή στην πλάτη τον προπονητή και τους παίκτες και θα τους δίνουν κουράγιο για το επόμενο ματς...

Μπορεί στο πρώτο, πραγματικά, δυνατό τεστ που έδωσε ο Παναθηναϊκός ενόψει της νέας σεζόν να πήρε κάτω από τη βάση, αλλά τόσο ο Παύλος, όσο και ο Θανάσης Γιαννακόπουλος θα στήριζαν την αγαπημένη τους ομάδα και θα περίμεναν να την καμαρώσουν με την έναρξη των επίσημων αναμετρήσεων. Άλλωστε είναι πολύ νωρίς ακόμα. Ναι, μπορεί η EuroLeague να ανοίγει την αυλαία της σε λιγότερο από δύο εβδομάδες και το ελληνικό πρωτάθλημα το επόμενο Σαββατοκύριακο με το ντέρμπι με την ΑΕΚ, αλλά μην ξεχνάμε κάτι: Ο Παναθηναϊκός έχει κάνει μόλις δύο προπονήσεις με «γεμάτο» ρόστερ και όπως είναι λογικό υπολείπεται «χημείας», συνεργασιών και κατανομής ρόλων μέσα στις τέσσερις γραμμές του παρκέ.

Διαφορετικό είναι για τον Παναθηναϊκό να παίζει στα φιλικά με άλλο rotation και διαφορετικό να μειώνεται ο χρόνος συμμετοχής σε κάποιους παίκτες από τη στιγμή που ενσωματώθηκαν και οι Καλάθης, Παπαπέτρου και Παπαγιάννης. Αλλιώς είχαν μάθει να προπονούνται έναν μήνα και αλλιώς θα προπονούνται από εδώ και στο εξής. Αυτό σημαίνει ότι χρειάζεται χρόνος. Πολλώ δε μάλλον από τη στιγμή που απουσίαζε ο παίκτης που θα έχει περισσότερη ώρα τη μπάλα στα χέρια του, όντας εκείνος εκείνος που θα παίρνει τις περισσότερες αποφάσεις στο παρκέ.

Στα προηγούμενα ματς η θέση του πλέι μέικερ μοιράζονταν μεταξύ Ράις, Φριντέτ και Παππά αλλά από εδώ και στο εξής ο Νικ Καλάθης θα είναι εκείνος που θα κρατάει τη μπαγκέτα στο χέρι και θα πρέπει να δίνει τον ρυθμό. Και για να τα καταφέρει με επιτυχία θα πρέπει να γνωρίζει καλά το παιχνίδι όλων των συμπαικτών του. Από το πώς θα βγει από τα σκριν ο Φριντέτ για να «εκτελέσει» (φάση που είδαμε στο πρώτο ημίχρονο του αγώνα με τη Μακάμπι), το πώς θα συνεργαστεί με τον Ουάιλι για το pick n roll (που επίσης είδαμε σε δύο φάσεις) μέχρι το πώς θα «κόβει» ο Τζόνσον για να πάρει τη μπάλα πάνω από τη στεφάνη (κάτι που δεν είδαμε στο ΟΑΚΑ).

Βέβαια δεν θεωρώ ότι ο Παναθηναϊκός θα έχει πρόβλημα στην επίθεση. Έχει παίκτες με επιθετικό ταλέντο που μπορούν να σκοράρουν και να κάνουν την διαφορά. Ακόμη και αν ο Τζίμι Φριντέτ μοιάζει εγκλωβισμένος από τα συνεχόμενα double teams και τα δυναμικά hedge out των αντίπαλων ψηλών, μπορεί να πάρει τη μπάλα κάποιος άλλος και να σκοράρει. Οι 71 πόντοι που σημείωσε ο Παναθηναϊκός απέναντι στην Μακάμπι σε καμία περίπτωση δεν είναι πολλοί αλλά δεν πρέπει να παραλείπουμε και την έλλειψη χημείας που υπάρχει στην ομάδα. Άλλες συνεργασίες θα βλέπουμε ύστερα από μερικές εβδομάδες και άλλες συνεργασίες βλέπουμε (ή δεν βλέπουμε) τώρα. Ξαναλέω. Επιθετικά ο Παναθηναϊκός θα τον βρει τον δρόμο του γιατί έχει και το βάθος και το ταλέντο. Τα σουτ θα μπουν. Και αν πέρυσι έβλεπε κάποιος 34% στα τρίποντα (9/26) σε ματς προετοιμασίας και ανησυχούσε, πλέον γνωρίζει ότι αυτό το ποσοστό θα βελτιωθεί και θα σταθεροποιηθεί σε έναν καλό βαθμό.

Αντίθετα, εκεί που δείχνει να έχει σοβαρό πρόβλημα ο Παναθηναϊκός είναι αφενός στην ομαδική και στην ατομική άμυνα, όπως επίσης και στη γραμμή των ψηλών. Η Μακάμπι έβαλε για τα... καλά τον Παναθηναϊκό και τον Αργύρη Πεδουλάκη σε πολλές σκέψεις όσον αφορά τις συνεργασίες στην άμυνα και τον τρόπο με τον οποίο γίνονται οι «αλλαγές» αφού κατάφερε να ευστοχήσει σε 33 από τις 63 προσπάθειες σε σουτ εντός παιδιάς, πήρε 42 πόντους από το ζωγραφιστό (21/32 είχε μέσα από τη ρακέτα), είχε 10 πόντους από δεύτερη προσπάθεια (όπερ και σημαίνει από επιθετικά ριμπάουντ) ενώ με την προσήλωση που έδειξαν οι παίκτες του Γιάννη Σφαιρόπουλου στην άμυνα, πήρε και 15 πόντους στο transition και δη ύστερα από κλεψίματα.

Αυτό έδειξε μεταξύ άλλων και έλλειψη συγκέντρωσης, ενδεχομένως και κούρασης από τον Καλάθη, ο οποίος υπέπεσε σε πέντε λάθη (αν δεν κάνω λάθος και τα πέντε ήταν ύστερα από πάσα σε αντίπαλο με αποτέλεσμα να τρέξει η Μακάμπι στο ανοικτό γήπεδο και να βρει εύκολους πόντους). Γενικά ο Παναθηναϊκός έδινε την αίσθηση ότι... αλλού πάταγε και αλλού βρισκόταν στο παρκέ. Δεν υπήρχε καμία αμυντική συνοχή, οι «πράσινοι» έχαναν τους παίκτες τους, οι περιστροφές ήταν κάκιστες με αποτέλεσμα η Μακάμπι να φτάσει σε μια πολύ εύκολη φιλική νίκη αφού στην ουσία ουδέποτε απειλήθηκε από τους νταμπλούχους Ελλάδας.

Ξαναλέω όμως. Ακόμα είναι νωρίς από τη στιγμή που η ομάδα δεν έχει δουλέψει ακόμα στο σύνολο ώστε να βρει αυτοματισμούς και στις δύο πλευρές του παρκέ. Βέβαια το μεγαλύτερο πρόβλημα εστιάζεται και φέτος στη γραμμή των ψηλών. Κάτι που δεν αποτελεί... είδηση απέναντι στην Μακάμπι, αφού και στο τουρνουά της Πάτρας ο Παναθηναϊκός έδειξε αδύναμος μέσα στη ρακέτα. Μετα τα 21 επιθετικά ριμπάουντ του Προμηθέα, ήρθαν να προστεθούν και τα 11 επιθετικά της Μακάμπι Τελ Αβίβ η οποία μάζεψε 20 περισσότερα «σκουπίδια» από την ελληνική ομάδα. Αν μη τι άλλο αυτό είναι κάτι που πρέπει να υπογραμμιστεί και να μπει και ένας μεγάλος αστερίσκος ενόψει της συνέχειας και δη της έναρξης των επίσημων ματς.

Ο Τζέικομπ Ουάιλι δεν έχει την εμπειρία, αλλά ούτε και το ύψος για να σπρώξει και να βάλει το κορμί του απέναντι σε παίκτες όπως είναι ο Χάντερ και ο Μπλακ. Και αν μη τι άλλο η EuroLeague έχει μπόλικους ψηλούς που μπορούν να εκμεταλλευτούν τις αδυναμίες των αντιπάλων τους. Από την άλλη, ο Παπαγιάννης μοιάζει να είναι λίγο εκτός ρυθμού και να μην έχει μπόλικη φρεσκάδα μετά το Παγκόσμιο της Κίνας, ενώ ο Μπέντιλ τώρα αρχίζει να μπουσουλάει στην EuroLeague. Ο Μήτογλου χρησιμοποιήθηκε και από τον Πεδουλάκη στη θέση του σέντερ στο δεύτερο ημίχρονο του αγώνα με τη Μακάμπι, ενώ ο Ντεσόν Τόμας θα είναι σταθερή αξία, αλλά σίγουρα θα υπάρχουν και βραδιές που θα έχει αμυντικά προβλήματα.

Ο Ράις μέχρι στιγμής αποτελεί την «σταθερά» των «πρασίνων» στην επίθεση και να αποτελεί τον πλέον αξιόπιστο παίκτη της ομάδας, σε αντίθεση με τον Ουέσλι Τζόνσον, ο οποίος είναι ακόμα έξω από τα νερά του. Παρόλα αυτά η αξία του είναι αδιαμφισβήτη και μόλις αρχίσει να καταλαβαίνει τις ευρωπαϊκές άμυνες (σ.σ. κάτι που ισχύει και για τον Φριντέτ) θα βρει τους χώρους και θα γίνει απειλητικός και στην επίθεση. Άλλωστε όπως είπα, περιμένει και εκείνος να μάθει το παιχνίδι του Καλάθη. Αντίθετα, αμυντικά θα αποτελεί ακρογωνιαίο λίθο του Παναθηναϊκού. Τυχαίο που μόλις ανέβασε την αμυντική του προσπάθεια το «τριφύλλι» ανέβηκε συνολικά και στην άμυνα στο δεύτερο μισό του αγώνα;

Παρόλα αυτά, επιμένω. Ακόμα είναι νωρίς για το οτιδήποτε. Η εικόνα στα φιλικά, οι νίκες και οι ήττες δεν έχουν καμία απολύτως σημασία. Οι προπονητές βλέπουν, σημειώνουν και κοιτούν τι μπορούν να βελτιώσουν και να το κάνουν καλύτερα στην επόμενη προπόνηση. Το αν «πετάει» μια ομάδα στα φιλικά ή αν «σέρνεται» δεν πρέπει να απασχολεί κανέναν εκτός ομάδας. Το τεχνικό team και οι ίδιοι οι παίκτες γνωρίζουν. Ξεχνάει κανείς ότι στο περσινό «Παύλος Γιαννακόπουλος» ο Παναθηναϊκός έμοιαζε ομάδα Final 4 και όταν ξεκίνησαν τα επίσημα έφτασε στο σημείο να «βυθιστεί» στη βαθμολογία με τη μία ήττα να διαδέχεται την άλλη;

Υπομονή λοιπόν...

ΥΓ: Με τον Παναθηναϊκό να μην είναι ιδιαίτερα καλός στην επίθεση έχοντας 71 πόντους, ο Καλάθης πρόλαβε να μοιράσει 11 ασίστ σε 23 λεπτά. Που... να πάρει και μπροστά.

ΥΓ2: Μπράβο στον Γιάννη Σφαιρόπουλο. Φτιάχνει κάτι πολύ καλό στην Μακάμπι. Πειθαρχημένη και σοβαρή ομάδα. Και έπαιζε και χωρίς τρεις παίκτες (Κάσπι, Έισι, Καλοϊάρο)

ΥΓ3: Ρε Ντόρσεϊ, γιατί δεν ήρθες στην Εθνική; Πόσο διαφορετικά θα μπορούσαν να ήταν τα πράγματα με τον Ντόρσεϊ στην Κίνα, ε; Από τα «what if» που θα μας... τρώνε!

ΥΓ4: «Δίψα» των φίλων του Παναθηναϊκού για κάτι καλό φέτος. Σχεδόν γεμάτο ΟΑΚΑ και ακόμα δεν ξεκίνησαν τα επίσημα.

ΥΓ5: Και κάτι τελευταίο τώρα που το θυμήθηκα. Πολύς λόγος έγινε για καταστροφή του πρωταθλήματος μετά την φυγή του Ολυμπιακού και την απόφαση να πέσει η ομάδα κατηγορία. Ότι χωρίς τους «ερυθρόλευκους» η Basket League θα χάσει την αίγλη της και ότι δεν πρόκειται να ασχοληθεί κανείς. Οτι δεν θα υπάρχουν χορηγοί, έσοδα, τηλεοπτικά κ.ο.κ. Και όμως υπάρχουν όλα. Και νέος ισχυρός χορηγός και το ίδιο τηλεοπτικό συμβόλαιο, έχοντας γίνει πράξη αυτά που είχε ζητήσει η επιτροπή που είχε συσταθεί στο Δ.Σ. του ΕΣΑΚΕ. Μήπως στον Ολυμπιακό στόχευαν στην πλήρη διάλυση και απαξίωση του πρωταθλήματος, αλλά στην πορεία έγιναν τα ακριβώς αντίθετα; Κοντολογίς, η ζωή στην Basket League συνεχίζεται και θα συνεχιστεί κανονικά...