Αυτό έλειπε να τα... βάλουμε με τον Καλάθη!

Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για την δεύτερη ήττα του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ στη Μαδρίτη, εξηγεί τους λόγους για τους οποίους έχουν «ψαλιδιστεί» στο ελάχιστο οι ελπίδες της πρόκρισης, ενώ στέκεται στον Νικ Καλάθη και στις κακές βραδιές του κόντρα στη Ρεάλ.

Αυτό έλειπε να τα... βάλουμε με τον Καλάθη!

Η παρουσία του Παναθηναϊκού στην ισπανική πρωτεύουσα ολοκληρώθηκε (;) με δύο ήττες σε ισάριθμα ματς από τη Ρεάλ και εσείς είχατε τη δυνατότητα να ενημερωθείτε από το gazzetta.gr για όλα όσα συνέβαιναν εκεί χάρη στο AKTINA Travel Group που είχε φροντίσει τα πάντα για την αποστολή στη Μαδρίτη. Τι έγινε όμως και στην δεύτερη αναμέτρηση της σειράς των playoffs;

Στην Ελλάδα, σε όλους τους τομείς της καθημερινότητας, πάντα ψάχνουμε αφορμή για... κράξιμο. Ένα εξιλαστήριο θύμα. Ειδικά στην εποχή που διανύουμε με την έξαρση των social media, όπου ο καθένας μπορεί να γράψει το μακρύ και το κοντό του. Και όχι τίποτε άλλο δηλαδή, αλλά για τον λόγο του ότι τα μέσα της κοινωνικής δικτύωσης έχουν τεράστια δύναμη, είναι ικανά να διαμορφώσουν απόψεις και να επηρεάσουν γνώμες.

Αυτό είναι το ένα. Το δεύτερο είναι ότι ξεχνάμε πολύ εύκολα. Ας έχει κάνει κάποιος τα χίλια καλά, όταν υποπέσει σε ένα-δυο λάθη, αμέσως στήνεται στον τοίχο και αρχίζει ο λιθοβολισμός. Καθίστε ρε παιδιά. Τη μία μέρα έτσι και την άλλη... γιουβέτσι; Δεν λέω. Να γίνεται κριτική. Πρέπει να γίνεται. Όχι όμως και ισοπέδωση. Προφανώς και αναφέρομαι στον Νικ Καλάθη. Ε, δεν είναι δυνατόν να υπάρχει αυτό το κοντράστ κάθε φορά που αναφέρεται το όνομά του.

Τη μία μέρα ο MVP της EuroLeague και την άλλη στο... πυρ το εξώτερον; Τη μία μέρα «αξίζει και με το παραπάνω τα λεφτά του» και την άλλη «κοιτάξτε που δίνουμε τα δύο εκατομμύρια». Υπερβολές. Καλώς ή κακώς, ο Παναθηναϊκός έχει «χτιστεί» και θα συνεχίσει να «χτίζεται» γύρω από τον Καλάθη. Είναι εκείνος που κρατάει τα κλειδιά της ομάδας, εκείνος που ηγείται, εκείνος που θα πάρει την ευθύνη, εκείνος ο οποίος θα καθορίζει τις τύχες ενός αγώνα.

Ναι. Στα δύο ματς της Μαδρίτης ήταν τραγικός. Ένας άλλος παίκτης. Και ευθύνεται στο γεγονός ότι ενδεχομένως να μην είχε προετοιμάσει ο ίδιος καλά τον εαυτό του για να αντιμετωπίσει το... μπασκετικό «bullying» των Μαδριλένων. Στο δεύτερο ματς είχε 0/11 σουτ εντός παιδιάς, ενώ αν συνυπολογίσουμε και τις προσπάθειες της πρώτης αναμέτρησης φτάνουμε στα 6/30 ή αν προτιμάτε στα 1/22 στα επτά από τα οκτώ δεκάλεπτα στο «WiZink Center». Μόνο στην τελευταία περίοδο του πρώτου αγώνα είχε ευστοχήσει σε πέντε από τα οκτώ σουτ που πήρε.

Έχει... κολλήσει το πληκτρολόγιο να γράφω ότι «ο Παναθηναϊκός θα ζει και θα πεθαίνει με τον Καλάθη». Άλλες φορές θα «παίρνει ανάσες», κάποιες άλλες θα «κόβεται η αναπνοή». Άλλωστε πώς έφτασε ο Παναθηναϊκός στο σημείο να πάρει την πρόκριση στα playoffs; Κυρίως χάρη στον Νικ Καλάθη. Ξεχάστηκε η ματσάρα του στο Μιλάνο; Ξεχάστηκε το triple double με τη Μπουντούτσνοστ; Ξεχάστηκαν τα «μαγικά» του ώστε να περάσει ο Παναθηναϊκός από τις έδρες της Νταρουσάφακα και της Γκραν Κανάρια; Ή μήπως ξεχάστηκε το τρίποντο στη Μόσχα;

Δηλαδή αν με δύο ματσάρες στο ΟΑΚΑ οδηγήσει τον Παναθηναϊκό στο 2-2 θα γίνει πάλι ο Καλάθαρος; Ή μήπως αν αποκλειστεί σε ενδεχόμενο 5ου αγώνα θα έχουμε πάλι μια από τα ίδια; Εδώ σε ένα (θεωρητικά πάντα) εύκολο ματς δεν έπαιξε ο Καλάθης για να ξεκουραστεί και ο Παναθηναϊκός έχασε στο Περιστέρι. Χωρίς να θέλω να υποτιμήσω ή να μειώσω την προσπάθεια των υπολοίπων παικτών του Παναθηναϊκού (αλίμονο!) και ούτε φυσικά τη νίκη του Περιστερίου.

Πάμε και στη γενική εικόνα του Παναθηναϊκού στο δεύτερο παιχνίδι. Όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων (αν και μέσα μου έλεγα ότι θα μπορούσε ο να πάει ξανά το ματς στο ίδιο σημείο) ο Παναθηναϊκός είχε χάσει μια τεράστια ευκαιρία στην πρώτη αναμέτρηση των playoffs. Εκεί που πήγε το ματς, έπρεπε (αν και δεν μου αρέσει να χρησιμοποιώ τη λέξη «πρέπει» σε ματς τέτοιου επιπέδου) να το κερδίσει. Δεν το κέρδισε, πίστεψε ότι μπορούσε να το κάνει στο δεύτερο παιχνίδι και τώρα... τρέχει και δεν φτάνει. Για την ακρίβεια, πολύ δύσκολα θα φτάσει.

Βάσει εικόνας παικτών και του κλίματος που εισέπρατα μέσα από την ομάδα, είχα πιστέψει ακράδαντα ότι ο Παναθηναϊκός θα έφευγε από τη Μαδρίτη με μια νίκη. Πλέον τα πράγματα είναι πάρα πολύ δύσκολα. Αυτό που χρειάζεται την Μεγάλη Τρίτη στο ΟΑΚΑ δεν είναι μόνο η νίκη, αλλά και μια καλή και πειστική εμφάνιση που θα εκτοξεύσει και πάλι την ψυχολογία στα ύψη. Άλλωστε χάρη στην καλή ψυχολογία μπόρεσε να κάνει το δυνατό finish στην regular season και να πάρει το εισιτήριο των playoffs. Να πάει σε 5ο ματς η σειρά; Δύσκολο, αλλά όχι και απίθανο. Δύσκολο γιατί όπως φαίνεται η Ρεάλ δεν ταιριάζει καθόλου στον Παναθηναϊκό.

Κάτι που λέγαμε και γράφαμε συνέχεια και κάτι το οποίο αποδεικνύεται από τις επτά σερί νίκες που έχουν οι Μαδριλένοι στα μεταξύ τους παιχνίδια. Ε, δεν μπορεί να είναι τυχαίο. Ο Λάσο μπόρεσε να «χαλάσει» το μυαλό του Καλάθη εναλλάσσοντας τρεις παίκτες πάνω του (Τέιλορ, Κοζέρ, Καμπάσο), μπόρεσε να σταματήσει την ελληνική δημιουργία και να φέρει την πλήρη αναστάτωση στην «πράσινη» επίθεση. Αυτό φάνηκε και από το τρίποντο που επιχείρησε ο -κατά τ' άλλα τιμιότατος- Βουγιούκας, το οποίο ήταν το πρώτο στην καριέρα του (!) στην EuroLeague ύστερα από 138 παιχνίδια. Τι σημαίνει; Κόλλαγε ολόκληρη η επίθεση και αντί να μείνει η μπάλα στα χέρια του Βουγιούκα στο τρίποντο, προτίμησε να σουτάρει ανενόχλητος.

Εν κατακλείδι, ο Παναθηναϊκός οφείλει να επιστρέψει στη μάχη της διεκδίκησης της πρόκρισης. Τουλάχιστον να την διεκδικήσει παίζοντας το μπάσκετ που ξέρει και το μπάσκετ που έδειξε ότι μπορεί να παίξει στο ΟΑΚΑ τον τελευταίο ενάμιση μήνα. Και ας τη χάσει. Όμως ας την διεκδικήσει. Άλλωστε μην ξεχνάτε κάτι. Η επιτυχία από την αποτυχία ή η αποθέωση από την ισοπέδωση απέχουν ελάχιστα. Όμως ο Παναθηναϊκός, έτσι όπως κατάφερε να γυρίσει τον διακόπτη και από «τελειωμένος» που ήταν να φτάσει στο σημείο να «παίζει» τη πρόκριση στο Final 4, για μένα είναι πετυχημένος. Και ας αποκλειστεί με 3-0.

ΥΓ1: Ο Καμπάσο είναι ο ορισμός του παίκτη που θέλουν ΟΛΟΙ οι προπονητές! Ο παίκτης που θα ρίξει το κορμί του στη φωτιά και θα ρισκάρει και τραυματισμό για μια χαμένη μπάλα ή για να ένα ριμπάουντ πάνω από παίκτες που είναι 30 πόντοι ψηλότεροι από εκείνον. Ταιριάζει απόλυτα στο PHD του Ρικ Πιτίνο. Passion, Hunger and Drive!

ΥΓ2: Ό,τι και αν γίνει στο ΟΑΚΑ την Μεγάλη Τρίτη ή την Μεγάλη Πέμπτη, αυτή η ομάδα αξίζει και με το παραπάνω το πιο δυνατό χειροκρότημα. Έτσι όπως κύλησε η χρονιά έχει κάνει ευρωπαϊκή υπέρβαση.

ΥΓ3: Άψογη η διαιτησία στο Game 2. Από τις καλύτερες της φετινής EuroLeague