Να μην γίνει σαν το… γεφύρι της Άρτας εκτός ΟΑΚΑ

Ο Γιώργος Κούβαρης γράφει για την σχετικά εύκολη νίκη του Παναθηναϊκού ΟΠΑΠ απέναντι στην Χίμκι, στέκεται στις πιθανότητες πρόκρισης στα playoffs και εξηγεί ότι για να συμβεί αυτό και να πάρει την πρόκριση, είναι αναγκαίο να μην… γκρεμίσει στα επόμενα εκτός έδρας τα όσα με κόπο «χτίζει» στο κλειστό του ΟΑΚΑ.

Να μην γίνει σαν το… γεφύρι της Άρτας εκτός ΟΑΚΑ

Η αλήθεια είναι ότι είχαμε πολύ καιρό να δούμε total basketball από τον Παναθηναϊκό. Έστω και για ένα ημίχρονο. Για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους, ούτε και οι ίδιοι οι παίκτες δεν πίστευαν τα όσα έκαναν στο παρκέ του ΟΑΚΑ κατά τη διάρκεια του πρώτου ημιχρόνου. Θέλετε οι απουσίες της Χίμκι και το γεγονός ότι φάνηκε να παίζει χωρίς κίνητρο; Σαν να μην πίστευε η ρωσική ομάδα ότι μπορούσε να φύγει με κάτι καλό από το ΟΑΚΑ; Θέλετε η ψυχολογία των «πρασίνων» μετά την κατάκτηση του κυπέλλου;

Όπως και αν έχει το πράγμα, ο Παναθηναϊκός έπιασε την Χίμκι από τον λαιμό και την… στραγγάλισε στο πρώτο μισό του αγώνα. Ανάλογο παιχνίδι είχε κάνει και στο πρώτο ματς των playoffs τον περασμένο Απρίλιο, όταν και είχε «καταπιεί» την Ρεάλ Μαδρίτης για το 1-0 στη σειρά. Ανάλογο ματς είχε κάνει και πάλι κόντρα στην Χίμκι κατά τη διάρκεια της περσινής regular season. Μόνο που τότε η ευστοχία έξω από τα 6.75 μέτρα ήταν εκείνη που έκανε την διαφορά με 17/27 τρίποντα.

Αυτή τη φορά ο Παναθηναϊκός ήταν αποτελεσματικός «βάζοντας» τη μπάλα στο «ζωγραφιστό» και περιορίζοντας (ίσως γιατί δεν μπορεί να κάνει και αλλιώς) τα μακρινά του σουτ. Κάπως έτσι έφτασε στο σημείο να πετύχει 65 πόντους (!) και να κάνει ρεκόρ ημιχρόνου στην ιστορία του. Εδώ που τα λέμε, για τα ευρωπαϊκά δεδομένα, οι 65 πόντοι αποτελούν αστρονομικό νούμερο. Αν μη τι άλλο στον Παναθηναϊκό έδειξαν ότι δεν πρόκειται να παρατήσουν τα όπλα και αυτό είναι το στοιχείο που πρέπει να κρατήσει κάποιος από την αναμέτρηση της 23ης αγωνιστικής της EuroLeague.

Αυτή τη στιγμή το «τριφύλλι» απέχει μόλις μία νίκη από την 8η και προνομιούχο θέση, έχει την ισοβαθμία με την Μπάγερν, ενώ έχει να υποδεχτεί στο ΟΑΚΑ και την Μπασκόνια. Όμως με μόλις μία εκτός έδρας νίκη σε 11 παιχνίδια, οτιδήποτε και αν κάνει στην έδρα του δεν θα είναι αρκετό. Ειδικά την δεδομένη χρονική στιγμή που έχει δύο «must win» παιχνίδια εκτός συνόρων με Γκραν Κανάρια και Νταρουσάφακα. Αν δεν καταφέρει να κάνει το 2/2 ουσιαστικά θα έχει γκρεμίσει ό,τι έχτιζε στο ΟΑΚΑ και φυσικά δεν θα δικαιούται να μιλάει για καμία πρόκριση. Το έργο θα μείνει ανολοκλήρωτο και ο Παναθηναϊκός θα στραφεί μόνο στο εγχώριο πρωτάθλημα μετατρέποντας τη συνέχεια της EuroLeague σε τυπική διαδικασία.

Από τη στιγμή που οι περισσότερες ισοβαθμίες δεν είναι με το μέρος του, κάτι που σημαίνει ότι και το 5/7 στις εναπομείνασες αγωνιστικές να μην αρκετό και να χρειαστούν έξι νίκες σε επτά παιχνίδια προκειμένου να κόψει το… νήμα της φετινής postseason. Εξαιρετικά δύσκολο (αν όχι αδύνατον) αλλά αν βάλει κάποιος στην εξίσωση το πρώτο ημίχρονο του αγώνα με την Χίμκι και την διάθεση που έδειξαν όλοι οι παίκτες που βρέθηκαν στο παρκέ, ίσως και να υπάρχουν αισιόδοξα χαμόγελα. Για να εξηγηθώ. Ανάλογη εμφάνιση και ανάλογο ημίχρονο δεν πρόκειται να δούμε ξανά. Όμως αν και εφόσον πιάσει ο Παναθηναϊκός  το 50% από αυτό το ημίχρονο και μακριά από το ΟΑΚΑ και δη στα δύο επόμενα ματς, δύσκολα δεν θα αποδράσει με δύο εκτός έδρας νίκες.

Τι λέγαμε για τον Ντεσόν Τόμας; Μπορεί να μην έχει την αίγλη του Σίνγκλετον (άλλωστε ότι πληρώσεις-παίρνεις) αλλά αποτελεί έναν τιμιότατο, ορεξάτο και φιλότιμο παίκτη. Με τα καλά και τα κακά του. Ο Σον Κιλπάτρικ από την άλλη έχει τη θέληση να προσαρμοστεί και να βοηθήσει, αλλά του λείπει το σουτ. Και τρελαίνεται. Τσαντίζεται. Χαρακτηριστική εικόνα στο δεύτερο ημίχρονο όταν αστόχησε σε ένα σουτ από τη γωνία και χτυπούσε το κεφάλι του. Το επόμενο το έβαλε. Οι πόντοι του Αμερικανού είναι απαραίτητοι, ειδικά από τη στιγμή που ο… ταλαιπωρημένος Λάνγκφορντ κουράζεται πολύ πιο εύκολα και πολύ πιο γρήγορα με αποτέλεσμα να υπάρχουν στιγμές που τραβάει προσπάθειες από τα μαλλιά. Credit φυσικά και στον Ιωάννη Παπαπέτρου, ο οποίος και πάλι έκανε ένα σωρό δουλειές στο γήπεδο. Ριμπάουντ, τάπες, ασίστ, τρέξιμο στο ανοικτό γήπεδο. Υπερπολύτιμος.

Ο Καλάθης είναι η αρχή και το τέλος αυτής της ομάδας. Και το ξέρει. Και γι’ αυτό συνεχίζει να παίζει, παρά το γεγονός ότι πονάει. Να πούμε ότι ο τραυματισμός του δεν ανακαλύφθηκε τώρα, αλλά τον κουβαλάει εδώ και πολύ καιρό. Όμως σφίγγει τα δόντια και παίζει, όποιο και αν είναι το τίμημα. Δεν θέλει να αφήσει την ομάδα (του) ξεκρέμαστη, ενώ δεν σηκώνει κουβέντα στην λέξη «ξεκουράσου». Θα το κάνει στην Basket League. Όχι στην EuroLeague. Άλλο ένα double-double με περίσσια αυταπάρνηση. Γι’ αυτό είναι αρχηγός.

Το λάθος του Πιτίνο σε αυτό το ματς ήταν ότι ίσως να μην έπρεπε να συνεχίσει τις αλλαγές αλά… χαντμπολ στο δεύτερο ημίχρονο. Η Χίμκι είχε μπει καλύτερα προετοιμασμένη, ήθελε να παίξει στα όρια του φάουλ σε πολλές φάσεις και μάλιστα το κατάφερε με επιτυχία ενώ βρήκε και κάποια ελεύθερα σουτ. Το γεγονός αυτό έφερε λίγο πίεση στον Παναθηναϊκό ωστόσο ήταν οι κυπελλούχοι Ελλάδας ήταν πολύ καλύτεροι σε όλα τα κομμάτια του παιχνιδιού και -ουσιαστικά- δεν κινδύνευσαν. Ήταν από τα ματς που βλέπεις και λες «ακόμα και στον πόντο να πάει, ο Παναθηναϊκός δεν θα το χάσει». Τουλάχιστον σε εμένα αυτήν την αίσθηση μου έδινε. 

ΥΓ1: Ο Παναθηναϊκός είχε 29 πόντους στο δεύτερο ημίχρονο, λιγότερους απ' ότι σε ένα δεκάλεπτο του πρώτου μέρους. 

ΥΓ2: Η Γκραν Κανάρια απέκτησε δύο παίκτες πριν από το παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Και θα κάνουν ντεμπούτο την ερχόμενη εβδομάδα στο Λας Πάλμας. Δεν το χρειαζόταν αυτό το «τριφύλλι». Άλλωστε θυμάστε τι είχε γίνει και στην αλλαγή της τεχνικής ηγεσίας στην Μπασκόνια πριν από την αναμέτρηση με τους «πράσινους».

ΥΓ3: Πλάκα-πλάκα λέτε να χτυπάνε στον Παναθηναϊκό το κεφάλι τους στον τοίχο μετά το χαμένο layup του Γκιστ στο ΣΕΦ στην εκπνοή του αγώνα με αποτέλεσμα να πάρει ο Ολυμπιακός την ισοβαθμία; Δύο νίκες είναι μεγάλη απόσταση μεταξύ των «αιωνίων» αλλά ποτέ μην λέτε ποτέ...