«Το πρωινό του 1991 που ανακάλυψα τον Ναβάρο»!

Ο νυν scout των Λέικερς, Αντόνιο Μαθέιρας ήταν εκείνος που ανακάλυψε τον 11άχρονο Χουάν Κάρλος Ναβάρο και μιλάει στην EuroLeague Greece για εκείνο το πρωινό που άλλαξε την ιστορία της μπασκετικής Μπαρτσελόνα!  

«Το πρωινό του 1991 που ανακάλυψα τον Ναβάρο»!

Η πορεία του Χουάν Κάρλος Ναβάρο με την Μπαρτσελόνα από τις 23 Νοεμβρίου 1997 και το ντεμπούτο του στην ACB κόντρα στη Γρανάδα, έχει όλη την αφηγηματική χάρη μιας σελίδας της… Wikipedia. Με τη μόνη διαφορά ότι οι δικές της στιγμές είναι γυρισμένες με μια απίθανη καρτποσταλική ομορφιά και δοσμένες με μπόλικη αίσθηση αυθεντικότητας. 

Όλα ξεκίνησαν στα τέλη του 1991, όταν ο τότε τζένεραλ μάνατζερ της Μπαρτσελόνα και νυν scout των Λέικερς στην Ευρώπη, Αντόνιο Μαθέιρας ανακάλυψε κι εν συνεχεία σύστησε τον «La Bomba» στο μπασκετικό κοινό της Ισπανίας και της Ευρώπης. Ήταν σαν σκηνή από ταινία προσεχώς... Ο 11άχρονος «Χουάνκι» τα έβαζε με αντιπάλους δυο χρόνια μεγαλύτερους και ο Ισπανός παράγοντας εξήγησε στην EuroLeague Greece το πως εντόπισε τον κορυφαίο σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία της EuroLeague

Τι χρειάζεται, λοιπόν, ένας παίκτης για να επιβιώσει σε έναν οργανισμό όπως η Μπαρτσελόνα για παραπάνω από δυο δεκαετίες;
«Κατ' αρχάς, σωστή νοοτροπία, χαρακτήρα και φιλοδοξίες. Προφανώς το ταλέντο είναι σημαντικό ωστόσο αν δεν είσαι σταθερός και συνεπής στην πνευματική προσέγγιση, δεν μπορείς να αντέξεις για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα στα δεδομένα και τις απαιτήσεις ενός κλαμπ όπως είναι η Μπαρτσελόνα».

Τι ήταν αυτό που έκανε τον Ναβάρο τόσο ξεχωριστό όλα αυτά τα χρόνια;
«Ένας συνδυασμός πολλών διαφορετικών πραγμάτων. Ήταν ένας παίκτης με τεράστιο ταλέντο που μπορούσε να σκοράρει με κάθε πιθανό τρόπο και να νικήσει τους πάντες με την ταχύτητά του! Το απλό και fun παιχνίδι του ήταν επίσης ένα πλεονέκτημα. Παρεμπιπτόντως, βελτιωνόταν χρόνο με τον χρόνο, προσθέτοντας νέα στοιχεία στο ρεπερτόριό του».

Μπορείτε να μας περιγράψετε πως τον ανακαλύψατε;
«Για να είμαι ειλικρινής, η τύχη έπαιξε σημαντικό ρόλο... Έκανα το scouting νέων παικτών ένα πρωινό Σαββάτου, στα τέλη του 1991. Πήγα, λοιπόν, σε ένα παιχνίδι στο Σαντ Φελίου, τη γενέτειρά του Ναβάρο όπου συνάντησα τον πατέρα του. "Να προσέξεις τον γιο μου" ήταν η συμβουλή του! Ο "Χουάνκι" αντιμετώπιζε παιδιά που ήταν δυο χρόνια μεγαλύτερά του. Πρόκειται για τεράστια διαφορά αν μιλάμε για πιτσιρίκια 11 χρονών! Αν ο πατέρας του δεν μου έλεγε ότι ο γιος του ήταν δυο χρόνια μικρότερος, πιθανότατα να μην είχα αντιληφθεί πόσο ενδιαφέρον είχε αυτό το παιδί. Τα υπόλοιπα είναι ιστορία...».

Τι θυμάστε περισσότερο από την πιτσιρικά Ναβάρο και πως «κόλλησε» με τον Πάου Γκασόλ;
«Ο "Χουάνκι" ήταν ένα πολύ ευχάριστο παιδί που έγινε γρήγορα φίλος με τους συμπαίκτες του όταν ήλθα στην Μπαρτσελόνα σε ηλικία 12 ετών. Ο Μιγκέλ Λόπεθ Αμπρίλ, ο προπονητής του για μια τριετία από τα 13 ως τα 15 του, κατάλαβε αμέσως ότι είχε να κάνει με ένα ξεχωριστό project! Ο Πάου ήλθε αργότερα στην Μπαρτσελόνα, όταν ο Ναβάρο ήταν 16. Και οι δυο τους είχαν τεράστια αυτοπεποίθηση και, κυρίως, κανέναν φόβο! Δεν μπορώ να εξηγήσω πως ταίριαξαν, μόνο αυτοί το ξέρουν».

Θυμάστε κάποια ιδιαίτερη ιστορία μεταξύ σας;
«Θυμάμαι πολλές, όλες θετικές. Δεν μπορώ να ξεχάσω ότι έπαιξε στον τελικό του Copa del Rey το 2004 με σπασμένο δάχτυλο, ήθελε πάντα να βοηθάει την Μπαρτσελόνα και να κερδίζει».

Πως ήταν η συμπεριφορά του απέναντι στους μεγαλύτερους παίκτες της Μπαρτσελόνα και τους βετεράνους όπως ο Σάσα Τζόρτζεβιτς;
«Ήταν αρκετά έξυπνος και πάντα προσπαθούσε να μάθει από τους παλιούς. Αυτό, ακριβώς, είναι το καλό του να είσαι παίκτης της Μπάρτσα αφού μοιράζεσαι τα αποδυτήρια με σπουδαίους παίκτες! Πάντα σεβόταν όλους τους συμπαίκτες του, όλους εκείνους με τους οποίους βρέθηκε στο ίδιο ρόστερ. Έτσι βελτιώθηκε ως παίκτης και ως άνθρωπος».

Ποιο πιστεύετε πως ήταν το μεγαλύτερο επίτευγμα της καριέρας του;
«Μπορώ να αναφέρω τα τρόπαιά του και τις ατομικές διακρίσεις του όμως κατά τη γνώμη μου, η μεγαλύτερη συνεισφορά του στο μπάσκετ ήταν ο τρόπος που έβγαινε στο παρκέ! Κανένας φόβος, δοκιμάζοντας παράλληλα νέα πράγματα. Ουδείς δοκίμασε τη "μπομπίτα" πριν από αυτόν, πλέον οι νέοι παίκτες δοκιμάζουν το floater επειδή είδαν τον Ναβάρο να το κάνει... Έδειξε σε όλους ότι το να είσαι νικητής και να απολαμβάνεις το παιχνίδι είναι κάτι που μπορεί να συμβεί».

Είδαμε, επίσης, ότι όλοι οι αντίπαλοί του έστειλαν τις ευχές τους έπειτα από την απόσυρσή του...
«Απ' όσο θυμάμαι, δεν είχε ποτέ σοβαρό πρόβλημα στο γήπεδο. Η αθλητική παιδεία του είναι άλλο ένα άξιο σημείο αναφοράς. Ήταν πάντα αξιοσέβαστος εντός κι εκτός παρκέ, ένα πρότυπο για τις νέες γενιές».

Έχετε σκεφτεί το ενδεχόμενο ότι αν δουλεύατε για τη Ρεάλ εκείνη την περίοδο που ανακαλύψατε τον Ναβάρο, η ιστορία ενδεχομένως να είχε γραφτεί αλλιώς; 
«Όχι... Ο Χουάν Κάρλος γεννήθηκε στην Μπαρτσελόνα, ο μεγαλύτερος αδελφός του έπαιζε ήδη στις μικρές ομάδες της "Μπάρτσα" επομένως ο προορισμός του ήταν το Palau Blaugrana. Όπως αποδείχτηκε, η Μπαρτσελόνα του ταίριαξε απόλυτα»!

COVER PHOTO: El Pais