Ο αγώνας στο Τελ Αβίβ ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του απρόβλεπτου Τζέιμς

Η δικαίωση του αναρχικού

Ο Νίκος Παπαδογιάννης πιστεύει ότι το σερί των εκτός έδρας νικών μπορεί να αποδειχθεί πολύτιμο όταν φτάσουν τα πλέι-οφ. 

Η δικαίωση του αναρχικού

O αγώνας στο Τελ Αβίβ φαινόταν εξαρχής (και το έγραψα από πολύ νωρίς στο live) ότι ήταν κομμένος και ραμμένος στα μέτρα του Μάικ Τζέιμς: αναρχία και ζωή, όσα πάνε και όσα έρθουν, δώστε μου τη μπάλα και παραμερίστε.

Μολονότι ο Τσάβι Πασκουάλ απαγόρευσε εξαρχής την «free-lance offense», όπως χαρακτήρισε τους εκτός προγράμματος αυτοσχεδιασμούς στην εναρκτήρια ομιλία του, δεν είχε άλλη επιλογή παρά να ακουμπήσει το παιχνίδι στα χέρια του Αμερικανού.

Η Μακάμπι κρατούσε την κατάσταση στα χέρια της και ο Παναθηναϊκός χρειαζόταν απεγνωσμένα κάποιον να ενσαρκώσει την έννοια «Σχέδιο Β».

Αυτή ακριβώς είναι η χρησιμότητα του Τζέιμς στη συγκεκριμένη ομάδα. Να δίνει λύσεις, όταν το βασικό πλάνο βραχυκυκλώνει.

Στις δύο τελευταίες επιθέσεις των «πρασίνων», από το 72-72 και μετά, ο νεοσύλλεκτος Τζέιμς δεν άλλαξε ούτε μισή πάσα. Και τι μ’ αυτό; Η μπάλα πήγε συστημένη στο πλεχτό και το Γιαντ Ελιάου εάλω.

Όταν γίνει ο τελικός απολογισμός της σεζόν, ουδείς θα θυμάται ότι το ματς κερδήθηκε από αυτοσχεδιασμούς και κατά παράβαση της κοινής λογικής. Τους αστερίσκους δεν τους αναφέρει η βαθμολογία.

Ο Καλάθης δεν πέτυχε πόντο μετά το 28ο λεπτό. Ο Γκιστ ήταν σκιά του εαυτού του και ο Παππάς αρνητικός. Ο Σίνγκλετον έβαλε το τελευταίο καλάθι εντός παιδιάς στο 45-37.

Ο Ρίβερς έμεινε άποντος από την αρχή ως το τέλος, με 8 άστοχα σουτ και 0/2 βολές. Οι ρεζέρβες της περιφερειακής γραμμής πέρασαν και δεν ακούμπησαν.

Και όμως, ο Παναθηναϊκός έφυγε με στεγνά πόδια από μία εξαιρετικά δύσβατη έδρα, σε μία βραδιά όπου χρειαζόταν τη νίκη για περισσότερους από έναν λόγους.

Το χρωστάει στον Τζέιμς, άσχετα αν ο ίδιος ευθύνεται για παρατεταμένη αιμορραγία στα μετόπισθεν και για τον συνήθη ατομισμό. Ορισμένες φορές, η μπασκετική λογική εξορίζεται στο πίσω κάθισμα και καταδικάζεται να βγάλει τον σκασμό.

Όταν βολεύει και το παιχνίδι του αντιπάλου, το ενστικτώδες και ελάχιστα μεθοδικό, το James-ball δικαιώνεται και γίνεται Σχέδιο Α. Είπαμε, δεν υπάρχει λόγος να λεπτολογήσει κανείς το modus operandi μίας ομάδας, όταν αυτό οδηγεί στον ίσιο δρόμο.

Άλλωστε, ο Τζέιμς γαρνίρισε το σκοράρισμά του με 4 κλεψίματα και μέτρησε περισσότερες ασίστ (4), παρά λάθη (2).

Ο Αμερικανός έπαιξε σχεδόν ολόκληρο το β’ ημίχρονο και έγραψε +13 στον συντελεστή «συν-πλην» (έναντι +16 του κορυφαίου Βουγιούκα, +6 των Καλάθη-Σίνγκλετον, -6 του Παππά και -9 του αγνώριστου Γκιστ).

Στο τελευταίο κομμάτι της σεζόν, όσο τα πόδια όλων βαραίνουν, τα αποθέματα ενέργειας του Τζέιμς θα γίνουν πολύτιμο εφόδιο για τον Παναθηναϊκό. Το είδαμε και πέρυσι, αυτό το έργο.

Για δεύτερο συνεχόμενο εκτός έδρας παιχνίδι, οι «πράσινοι» έβαλαν σφραγίδα ανωτερότητας μετά το τελικό βιράζ και αξιοποίησαν τη βαριά φανέλα τους.

Όπως και στη Μάλαγα, ο αντίπαλος κατόρθωσε να συμπαρασύρει τον Παναθηναϊκό προς τα κάτω, σε μπάσκετ που βόλευε όχι τον ισχυρό, αλλά τον αδύναμο.

Μέτρησε, εν τέλει, η ποιότητα και η προσωπικότητα των παικτών του Πασκουάλ (και του ίδιου). Εάν νικήσουν και στο Μιλάνο, θα μπουν στα πλέι-οφ με ένα σερί 3 νικών εκτός έδρας και με την αισιοδοξία της ομάδας που δεν πολυφοβάται πια τα ταξίδια της.

Αυτό το στοιχείο μπορεί να του φανεί πολύ χρήσιμο στα προημιτελικά, εφ’ όσον τα ξεκινήσει χωρίς πλεονέκτημα. Άλλο βεβαίως Μάλαγα, άλλο Τελ Αβίβ και άλλο Μαδρίτη.

Εάν βρεθεί αντιμέτωπος με τη Ρεάλ, όπως είναι το πιθανότερο, θα χρειαστεί να πάρει πολλά από πολλούς και όχι μοναχά τυφλές ζαριές από τον παίκτη που λατρεύει τις ακροβασίες.

Ο Μάικ Τζέιμς ξανάγινε σιγά σιγά πλήρες μέλος του Παναθηναϊκού, αλλά η υπόλοιπη ομάδα δυσκολεύεται να ενσωματώσει το πηγαίο ταλέντο και τις απρόβλεπτες εμπνεύσεις του.

Έχει μπροστά της σχεδόν 20 μέρες για να γίνει Παναθηναϊκός μεγάλων αγώνων και απαιτητικών αποστολών.