Παναθηναϊκός Πειραιώς – Ολυμπιακός Κωνσταντινουπόλεως

Ο Χρήστος Κιούσης προτείνει μετονομασία των αιωνίων σύμφωνα με το που έχτισαν παράδοση μεγάλων νικών κι εντυπωσιακών εμφανίσεων, οι οποίες στο τέλος της σεζόν μπορεί να σημαίνουν πάρα πολλά.

Παναθηναϊκός Πειραιώς – Ολυμπιακός Κωνσταντινουπόλεως

Αν δεχτούμε μια λογική, ότι η έδρα κάθε ομάδας δεν είναι το ιδιόκτητο γήπεδό της και η περιοχή όπου συνωστίζεται ο κύριος όγκος οπαδών της, αλλά το γήπεδο και η πόλη όπου αυτή ανασταίνεται αγωνιστικά, τότε καταλαβαίνετε τον ακατανόητο τίτλο του άρθρου μου. Αλλά εντάξει πριν αρχίσετε, να καταφέρεστε εναντίον μου πείτε, αν είχε επιλογή ο Σφαιρόπουλος, να βάλει την ομάδα του να παίξει ένα και μόνο ένα κρίσιμο παιχνίδι εκτός ΣΕΦ, ποια πόλη λέτε να διάλεγε, αν όχι την Πόλη; Αν έπρεπε ο Πασκουάλ να βάλει τους παίκτες του σε ένα γήπεδο και να ζητήσει το 100% της συγκέντρωσης και του πάθους τους, τι λέτε, δε θα τους πήγαινε guarantee στο Φάληρο;

 

Πριν το διπλό στο ΣΕΦ ο Παναθηναϊκός είχε χάσει ήδη έναν στόχο της σεζόν, το Κύπελλο Ελλάδας από την φιλόδοξη ΑΕΚ, έκανε μια τζάμπα ήττα (αν υπάρχουν τέτοιες) στην Μπασκόνια κι έπειτα κατηφόρισε εκεί που είχε νωπές μνήμες θριάμβου, να ξαναβρεί μαχητικότητα και αυτοπεποίθηση κόντρα σε έναν αντίπαλο με τον οποίο γνωρίζονται πια σε βαθμό εσωτερικού διπλού. Τη σχέση του Ρίβερς με τα καλάθια του ΣΕΦ την ξέρουμε πια όλοι, την προβλεπόμενη σοβαρότητα του Καλάθη, την αγωνιστικότητα του Γκιστ και τον πλουραλισμό του Σίγκλετον. Είμαι σχεδόν βέβαιος, ότι αν ο Παναθηναϊκός αυτό το «με πλάτη» παιχνίδι το έδινε στο Βελιγράδι κόντρα στους Σέρβους ερυθρόλευκους, θα αργούσε να σηκωθεί, γιατί απλά εκείνο το γήπεδο δεν του πάει.

 

Μετά την ήττα από τον Παναθηναϊκό ο Ολυμπιακός χρειαζόταν έναν εμφαντικό τρόπο για να συνέλθει και να συνεφέρει και τους «πιστούς» του ακολούθους,, που Τρίτη-Πέμπτη-Σάββατο διώχνουν τον Σφαιρόπουλο και Δευτέρα-Τετάρτη-Παρασκευή τον βαφτίζουν Coach Bullet. Ποιος καλύτερος τρόπος να αναστηθεί η αυτοπεποίθηση, από το να πας και να κερδίσεις χωρίς τον αρχηγό σου την Πρωταθλήτρια Ευρώπης Φενέρ και να υποχρεώσεις σε ήττα στην παράταση τον master των ειδικών καταστάσεων Ζέλικο Ομπράντοβιτς; Η εμφάνιση των Πρίντεζη – Μιλουντίνοφ δεν είχε καμιά σχέση με την αιχμαλωσία τους από τους πράσινους, ο Στρέλνιεκς στα μάτια μου είναι η καλύτερη προσθήκη φέτος και ο ελληνικός κορμός πήρε μπρος επί Πολίτικου εδάφους. Ακόμα θυμούνται άλλωστε οι περισσότεροι από αυτούς το Θαύμα της Πόλης και τον περσινό ημιτελικό.

 

Οι δυο αυτές εμφανίσεις έδωσαν ήδη ή θα δώσουν καύσιμο στις ελληνικές μπασκετικές μηχανές και ξαφνικά επιβεβαίωσαν την εμπιστοσύνη στα πρόσωπα των προπονητών τους. Αλλά ρε παιδιά στα σοβαρά τώρα, ποιος είναι σε θέση να αμφισβητήσει τον Πασκουάλ και τον Σφαιρόπουλο; Ποιος μπορεί να τους ψέξει για τη δουλειά και την κατάρτισή τους; Ποιος έχει το δικαίωμα να αμφισβητήσει τις επιλογές τους; Εγώ λέω όλοι. Όλοι μπορούμε να εκφράσουμε γνώμη μια που μιλάμε για μπάσκετ κι όχι για μικροχειρουργική επέμβαση σε εγκέφαλο. Το θέμα είναι η βαρύτητα της γνώμης και κυρίως το ύφος. Με ευγένεια, με επιχειρήματα, με σεβασμό ίσως ακόμα και οι ίδιοι οι προπονητές να περάσουν καλά σε μια συζήτηση με δημοσιογράφους και basketball fanatics.

 

Η αναβάθμιση των χρηστών των social media σε δημοσιογραφικές «πηγές», σε ισότιμους συνομιλητές των διοικούντων και σε κριτές των πάντων μεταξύ των οποίων και προπονητών – παικτών γεννά δίκαιο εκνευρισμό και αντιδράσεις, ειδικά αν χώνεις το μικρόφωνο στα μούτρα τους και απαιτείς εξηγήσεις για τεχνικά θέματα. Είναι μάλλον η διαφορά μεταξύ του «ρωτάω για να μάθω» και του «ρωτάω για να στην πω». Αν μιλάμε για επαγγελματισμό των πρωταγωνιστών, απαιτείται επαγγελματισμός κι από τους φορείς της ενημέρωσης κατά προτίμηση χωρίς οπαδικούς χρωματισμούς. Λέω κατά προτίμηση, γιατί κι εγώ έχω συλλογική συμπάθεια έως αγάπη, αλλά από τη στιγμή που αρθρογραφώ προσπαθώ να ανταποκριθώ με αξιοπρέπεια. Αλλιώς δε θα υπέγραφα ως Χρήστος Κιούσης, αλλά ως chris13 ή greenboy και πάει λέγοντας.

 

Τέλος δεν μπορώ να εξαιρέσω τον εαυτό μου από το εθνικό μας σπορ της κωλοτούμπας. Περί Νικ Καλάθη ο λόγος. Αυτά που έκανε στην Κωνσταντινούπολη, δεν είναι φυσιολογικά πράγματα. Δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ, ότι ο Καλάθης θα ευστοχούσε στο τρίτο του τρίποντο από τα 8 μέτρα και θα «την έλεγε» και στην κερκίδα, προκαλώντας όλο αυτοπεποίθηση τους Τούρκους. Εντάξει οι ασίστ, τα ριμπάουντ, τα drive, οι επιθετικές άμυνες, αλλά τρίποντα ρε αθεόφοβε; Είχα γράψει πιο παλιά ένα μάλλον εξυπναδίστικο tweet του τύπου: « Το σουτάρει για 3 ο Καλάθης και το σεντράρει ο Βύντρα, είναι οι δυο φράσεις που τρομάζουν κάθε Παναθηναϊκό». Τώρα πια περισσότερο με τρομάζει το ενδεχόμενο να τραυματιστεί ο Καλάθης και να μείνει ακέφαλη η ομάδα στο παρκέ. Το πόσα λεφτά παίρνει ο Νικ και το «πόσα πιάνει» στην πιάτσα είναι ένα ερώτημα, που αν το απαντήσουν Ρώσοι και Τούρκοι κάποιοι θα κατηγορούν τον Γιαννακόπουλο, ότι δεν τα έσκασε πιο χοντρά για να τον κρατήσει. Με ξενύχτια και λοιπές αστειότητες δεν ασχολούμαι. Αν πάντως είχα ένα κρίσιμο τελευταίο σουτ να δώσω σε κάποιον για «να σωθώ», από τους υπάρχοντες θα το έδινα στον Ρίβερς κι από τους πρόσφατους θα πήγαινα μια βόλτα στο κλειστό του Ηλυσιακού να δώσω μπάλα στον Φώτση. Με τον Νικ θα πήγαινα στον πόλεμο με άλλα όπλα.