TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • SUPER LEAGUE
  • PREMIER LEAGUE
  • LALIGA SANTANDER
  • SERIE A
  • BUNDESLIGA
  • STOIXIMAN.GR GREEK BASKET LEAGUE
  • NBA
  • LIGUE 1
  • SUPER LEAGUE 2
  • FOOTBALL LEAGUE
  • SÜPER LIG
  • PREMIER LEAGUE
  • LIGA ENDESA
  • LEGA A
  • BASKETBOL SUPER LIGI
  • A1 VOLLEY MEN
  • TENNIS
  • ΑΠΟΛΛΩΝ ΣΜΥΡΝΗΣ -

    vs

    ΑΕ ΚΑΤΑΙΣΚAΚΗΣ -

  • ΑΠΟΛΛΩΝ ΛAΡΙΣΑΣ -

    vs

    ΑΠΟΛΛΩΝ ΠΟΝΤΟΥ -

  • ΠΛΑΤΑΝΙAΣ -

    vs

    ΚΕΡΚΥΡΑ -

  • ΠΑΣ ΓΙAΝΝΙΝΑ -

    vs

    ΔΟΞΑ ΔΡAΜΑΣ -

  • ΦΕΝΕΡΜΠΑΧΤΣΕ BEKO -

    vs

    OGM ORMANSPOR -

  • ΜΠΑΧΤΣΕΣΕΧΙΡ -

    vs

    ΜΠΟΥΓΙΟΥΚΤΣΕΚΜΕΤΣΕ -

  • ΤΟΥΡΚ ΤΕΛΕΚΟΜ -

    vs

    ΜΠΟΥΡΣΑΣΠΟΡ -

  • ΧΑΝ ΝΑ-ΛAΕ -

    vs

    ΣΙΜΙΖΟΥ ΑΓΙAΝΟ -

  • ΤΖΟΥΝΓΚ ΤΖΕΙΣΟΝ -

    vs

    ΙΤΟ ΤΑΤΣΟΥΜΑ -

ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE

Μια φωτογραφία στα αποδυτήρια

Μια φωτογραφία στα αποδυτήρια

Μια φωτογραφία στα αποδυτήρια

Ο Βασίλης Βλαχόπουλος γράφει για δύο υπέροχους παππούδες και μια εικόνα η οποία θα πρέπει να καρφιτσωθεί σε περίοπτη θέση στα αποδυτήρια του Άρη.

Επιστροφή στοιχήματος* στον αγώνα Ουκρανία - Πορτογαλία και 200+ ειδικά στοιχήματα! (21+, *Ισχύουν Όροι και Προϋποθέσεις)

Πιθανόν το συγκεκριμένο κείμενο να (μου) προκαλέσει πολλούς μπελάδες, αλλά η φωτογραφία ήταν τόσο συγκλονιστική, όσο και οι εικόνες που κινήθηκαν με κινηματογραφική ταχύτητα στο μυαλό, με πρωταγωνιστές δύο σπουδαίους ανθρώπους. Ομολογώ ένα λάθος, καθώς δεν συνηθίζω να κρατώ φωτογραφικό υλικό κι όταν έρχεται η στιγμή όπου η περίσταση απαιτεί τη δημοσίευση μιας φωτογραφίας, μάταια ψάχνω στο αρχείο μου.

Οι παππούδες της φωτογραφίας δεν είναι καθόλου άγνωστοι στους μυημένους στα του Άρη. Ο κοντούλης ονομάζεται Δημήτρης Γεωργούλης, είναι επιχειρηματίας παλιάς κοπής, αυτοδημιούργητος και επί δεκαετίες διεύθυνε τη δική του εταιρία ανελκυστήρων καθώς υπήρξε από τους πιο πετυχημένους (στην Ελλάδα) στον κλάδο του. Ο «ψηλέας» είναι ο Τάκης Τελίδης, ένας εξίσου έξυπνος και τρομερά δραστήριος επιχειρηματίας ο οποίος ήταν από τους πρωτοπόρους στον τομέα των τεχνουργημάτων.

Είναι χαρακτηριστικές φυσιογνωμίες, με αυθεντική αγάπη για τον Άρη, γλυκομίλητοι, κλασικοί επαγγελματίες με μολύβι και χαρτί, οι οποίοι προσπαθούν (όταν πρόκειται για τον μεγάλο τους έρωτα) να γίνουν σκληροί, μα δεν τους το επιτρέπει η έμφυτη ευγένειά τους. Είναι επίσης τρομερά πεισματάρηδες με δυσκολία στην αναγνώριση του λάθους.

Από τα χρόνια της άλλοτε αυτοκρατορίας μέχρι και τώρα, στα γεράματα δηλαδή, ως πιστοί στρατιώτες της αρειανής ιδέας είναι παντού. Διαφωνούν σε πολλά, αλλά έχουν το ίδιο μικρόβιο. Ένα μεσημέρι, στην όμορφη μαρίνα του Ζάνταρ και καθώς ήμασταν «περικυκλωμένοι» από τα πολυτελή γιοτ άρχισαν να εξιστορούν για τα ταξίδια τους με τον Άρη, τις τουλάχιστον 30 χώρες στις οποίες ταξίδεψαν και καθώς άρχισε να σουρουπώνει και εμφανίστηκε ο κίνδυνος να χάσουμε τον αντικειμενικό σκοπό του ταξιδιού, υποχρεωτικά έβαλαν μια άνω τελεία.

Ως χαρακτήρες είναι διαφορετικοί. Ο ένας λατρεύει τη λεπτομέρεια, ολίγον παρεξηγησιάρης, δεν δέχεται τα μισόλογα, διακρίνει εύκολα το ψέμα από την αλήθεια, σου δίνει την εντύπωση όμως ότι τον έχεις «γελάσει», στην πραγματικότητα όμως σε αποκλείει από τον κύκλο του δίχως να το πάρεις είδηση. Το αντιλήφθηκα πριν κάμποσα χρόνια σε μια προσωπική συζήτηση μαζί του. Γνώριζε πολύ καλά που έβαζε λεφτά και ότι το βαρέλι δεν είχε πάτο. Ουδέποτε είχε τις λεγόμενες «κακές» συνήθειες, ανέκαθεν ήταν οικογενειάρχης αλλά είχε ένα πάθος. Τον Άρη. Κι έτσι, έχοντας αντιληφθεί ότι είχε πέσει θύμα εκμετάλλευσης, αυτός συνέχισε στο ίδιο βιολί γιατί ένιωθε ότι ο Άρης τον είχε ανάγκη. Τόσο αγνή αγάπη, υπόσχομαι, δεν έχω δει.

Ο κ. Τελίδης έχει άνετο στιλ, μέγας πλακατζής, το δικό του στομάχι χώνευε πιο εύκολα τις ήττες, πιο ρεαλιστής, αλλά όταν παίρνει το σοβαρό ύφος ξέρεις ότι θα βγουν πολλές αλήθειες από το στόμα του. Γι’ αρκετά χρόνια κατηφόριζε τον δρόμο που ενώνει τον Ανατόλια με το Αρσακλί (σ. σ. Πανόραμα Θεσσαλονίκης) καθώς λατρεύει το περπάτημα, και στο τέλος του δρόμου τον παραλάμβανε η κόρη του καθ’ ότι η ανηφόρα ήταν δύσκολη. Ωστόσο, σε κάθε ταξίδι έβαζε το παλτό του, τα αθλητικά παπούτσια αφού ανέκαθεν είχε την άποψη ότι για να γνωρίσεις μια πόλη, πρέπει να την περπατήσεις.

Ένα στοιχείο που τους ενώνει είναι το καλό φαγητό, ενώ για κάποιον λόγο, το κοινό κριτήριό τους για την ποιότητα ενός εστιατορίου είναι η σούπα. Έτσι είχε «μπει» κι ένα στοίχημα στα Ιεροσόλυμα σε μια περίοδο όπου ο Άρης ήταν μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Λίγες ώρες πριν το τζάμπολ, βλέποντας την απαισιοδοξία στο πρόσωπό τους, (τους) είπα με σιγουριά ότι θα φύγουν χαρούμενοι από το γήπεδο. Το στοίχημα… πήγε και ο χαμένος θα έκανε το τραπέζι. Ανέλπιστα, εκείνο το βράδυ, ο Άρης έκανε το καλύτερο παιχνίδι του επί ημερών Φώτη Κατσικάρη και καθώς εξελισσόταν το ρεπορτάζ, πλησίασαν τουλάχιστον τρεις φορές γιατί ήθελαν να πληρώσουν το στοίχημα. Ήταν τόσο ευτυχισμένοι για τη νίκη όπου προσωπικά δεν ήθελα να τους χαλάσω τη χαρά, γνωρίζοντας ότι ο Έλληνας τεχνικός ήδη είχε αποφασίσει να φύγει και να υπογράψει πολυετές συμβόλαιο στο Μπιλμπάο. Δεν είχε επισημοποιηθεί αλλά το διάβαζες στο πρόσωπο του. Το μέγεθος της χαράς τους ήταν τέτοιο όπου στο ίδιο βράδυ κέρασαν (σχεδόν) όλο το μαγαζί, ακόμη και μια παρέα νεολαίας που ήταν στο μπαρ του restaurant.

Είναι πραγματικά πολλές οι ιστορίες που μπορώ να αραδιάσω από τα διαδοχικά διπλά στην Κωνσταντινούπολη ή ακόμη και από νύχτες πίκρας στη διάρκεια των οποίων ξεχνούσαν την αγάπη τους για το φαγητό γιατί δεν… πήγαινε μπουκιά κάτω. Παρότι έχουν την οικονομική δυνατότητα για ένα άνετο ταξίδι, λάτρευαν να «μυρίζουν» την ομάδα κι έτσι ακόμη και δύσκολα ταξίδια 12 ωρών, τα έκαναν μαζί με την αποστολή με ώρες αναχώρησης πολύ βάρβαρες για την ηλικία τους.

Από ευγένεια δεν… ζήτησα ταυτότητα, θαρρώ όμως ότι έχουν ακουμπήσει τα 80. Άλλαξαν πολλά στις ζωές τους, η αγάπη για τον Άρη παρέμεινε αναλλοίωτη. Αμφότεροι βαστούν ξύλινα μπαστούνια για να ισορροπούν, ο δε κ. Γεωργούλης κουβαλάει και ιατρικό εξοπλισμό υποστήριξης του αναπνευστικού συστήματος με ένα πλαστικό σωληνάκι να «αγκαλιάζει» το πρόσωπό του. Έτσι εμφανίστηκαν, χθες, στο γήπεδο της Λάρισας. Βολεύτηκαν σε δύο καρέκλες πίσω από τη μία μπασκέτα και όχι στις τοποθετημένες παραλλήλως του αγωνιστικού χώρου, court seats. Δεν κάθισαν σε διακεκριμένες θέσεις, αλλά εκεί που μπορούν, καθώς αδυνατούν να ανεβούν τα σκαλιά, κυρίως όμως ήθελαν να είναι σε απόσταση 7-10 μέτρων από τον πάγκο. Δεν το έκαναν από κουτσομπολιό, δεν είναι εξάλλου κουτσομπόληδες, απλώς αυτό νιώθουν. Για την ακρίβεια, αυτό ένιωθαν πάντα.

Η φωτογραφία των δύο «παππούδων» μάλλον πρέπει να τοποθετηθεί σε περίοπτη θέση στα αποδυτήρια του Άρη κι επειδή υπάρχουν στην ομάδα άνθρωποι που τους γνωρίζουν, ας εξηγήσουν στους παίκτες που έχουν την τιμή να φορούν αυτή τη φανέλα, τι αντιπροσωπεύουν οι δύο κύριοι. Ας τους εξηγήσουν επίσης ότι αμφότεροι ταλαιπωρούνται από προβλήματα υγείας αλλά η δική τους ψυχή φτερουγίζει όταν πρόκειται για τον Άρη και δεν λογαριάζουν μήτε την οικογενειακή γκρίνια, μήτε και τις ιατρικές συμβουλές. Ας τους πουν επίσης ότι αυτά τα γερόντια άφησαν το μεσημέρι της Κυριακής (το οποίο είναι «ιερό» για ανθρώπους αυτής της γενιάς) τα σπίτια τους, μπήκαν σ’ ένα αυτοκίνητο για να πάνε να τους δουν από κοντά και δεν περιορίστηκαν στα όσα θα μετέδιδε η τηλεόραση. Γι’ αυτούς μια νίκη του Άρη στοιχειοθετεί τέτοια χαρά, σαν να κέρδισαν τον πρώτο λαχνό. Για να αντιληφθούν αυτοί που κρατούν την (αγωνιστική) τύχη του Άρη ότι τα χρόνια μπορεί να πέρασαν, η μπογιά του άλλοτε αυτοκράτορα του ελληνικού μπάσκετ να έχει χάσει τη λάμψη της, αλλά το μέγεθος της ευθύνης (για αυτονόητα πράγματα) παραμένει το ίδιο. Όχι τίποτε άλλο, αλλά η εικόνα αυτών των δύο ανθρώπων πίσω από την μπασκέτα, θα έπρεπε να είχε αποτελέσει πηγή έμπνευσης και αφορμή αυτοθυσίας…

ΥΓ: Είναι τουλάχιστον αστείο και ασεβές να τίθεται θέμα προπονητή στον Άρη. Αυτοί που το κάνουν, είτε έχουν κοντή μνήμη είτε εξυπηρετούν συμφέροντα. Γελιούνται επίσης όσοι νομίζουν ότι το πρόβλημα του Άρη είναι μόνο αγωνιστικό. Πρώτα είναι εσωτερικό. Αυτοί που ευθύνονται, το ξέρουν. Το αγωνιστικό λύνεται με δύο κινήσεις οι οποίες θα γίνουν άμεσα. Το εσωτερικό πρόβλημα δεν γνωρίζω πώς μπορεί να λυθεί.

ΥΓ1: Ο Βίκτορ Σανικίντζε είναι αρνητικός επί της προοπτικής απόκτησης του Βλαδίμηρου Γιάνκοβιτς. Δηλαδή, είναι ικανοποιημένος από τις αγωνιστικές επιδόσεις της ομάδας και κυρίως από τις εσωτερικές ισορροπίες;

Best of internet