«Η πρώτη χρονιά στον ΠΑΟΚ, ήταν σαν τρεις μαζί!»

«Η πρώτη χρονιά στον ΠΑΟΚ, ήταν σαν τρεις μαζί!»

«Η πρώτη χρονιά στον ΠΑΟΚ, ήταν σαν τρεις μαζί!»

Ο Ηλίας Παπαθεοδώρου κάνει για λογαριασμό του gazzetta.gr τον απολογισμό της άκρως επιτυχημένης σεζόν που τον καθιέρωσε στην «ελίτ» των Ελλήνων προπονητών και βρήκε τον «δικέφαλο του Βορρά» στην 3η θέση της βαθμολογίας, αυξάνοντας κατακόρυφα τις απαιτήσεις για του χρόνου.  

Το Παγκόσμιο παίζεται στη Novibet με προσφορά* ημέρας και δεκάδες ειδικά στοιχήματα!  *Ισχύουν Όροι και Προϋποθέσεις

Αν γυρίσουμε τον χρόνο πίσω και σκεφτούμε πως άρχισε η χρονιά, ποια προβλήματα τραυματισμών αντιμετώπισε η ομάδα, πόσο μεγάλη αμφισβήτηση δέχτηκε η διοίκηση και κατ' επέκταση ο προπονητής που επέλεξε για να διαδεχθεί τον Σούλη Μαρκόπουλο (μετά από 8 χρόνια), καθώς επίσης και τις αρκετές διορθωτικές κινήσεις που χρειάστηκαν να γίνουν στην πορεία, το τελικό αποτέλεσμα σε σχέση με το μπάσκετ που έπαιξε τους τελευταίους 2,5 μήνες, καθιστούν την εφετινή «ιστορία» του ΠΑΟΚ, ως μία από τις πιο ευχάριστες εκπλήξεις του ελληνικού πρωταθλήματος.

Ευχάριστη έκπληξη, όμως, θεωρήθηκε και πριν από μερικά χρόνια, η διετής πορεία της Νέας Κηφισιάς στην Α1 Κατηγορία, μετά από διαδοχικές ανόδους από τις τοπικές και τις εθνικές κατηγορίες. Και στις δύο περιπτώσεις, κοινός παρανομαστής, υπό την έννοια του «κουμανταδόρου» από τον πάγκο, ήταν ο Ηλίας Παπαθεοδώρου, ο οποίος στο μεσοδιάστημα, πρόλαβε να φέρει εις πέρας και με το παραπάνω, τρεις «αποστολές» των μικρών Εθνικών ομάδων, οδηγώντας στην κορυφή της Ευρώπης, τη Νέων (2017) και την Εφήβων (2015) και σε άνοδο στην πρώτη κατηγορία της Ευρώπης, τη Νέων του 2016.

Σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, λοιπόν, παύει να θεωρείται σύμπτωση και μετά από μία μεταβατική σεζόν στο Καζακστάν (Αστάνα), που εν πολλοίς λειτούργησε σαν κάτι μεταξύ μεταπτυχιακού και «αγροτικού», αναλαμβάνοντας τον ΠΑΟΚ και μπαίνοντας στα βαθιά, ο 43χρονος (τα «κλείνει» σε 10 μέρες) Έλληνας τεχνικός δεν απέδειξε μόνο ότι ξέρει «κολύμπι», ούτε ότι απλά έχει ενδιαφέρουσα μπασκετική φιλοσοφία. Το μεγαλύτερο παράσημο ήταν ο συνδυασμός ελκυστικού μπάσκετ και αποτελέσματος, γεγονός που μεγαλώνει τις ευθύνες ενόψει της σεζόν που έρχεται...

Coach, κατ' αρχήν πολλά συγχαρητήρια για το εντυπωσιακό τελείωμα και για την 3η θέση σε ένα πρωτάθλημα που ξεκίνησε με τους χειρότερους οιωνούς. Πόσο γλυκό είναι το συναίσθημα του να τελειώνει κάτι τόσο όμορφα, όταν έχεις αρχίσει τόσο δύσκολα και άσχημα;

«Στον αθλητισμό δεν έχει κανένας συμβόλαιο με την επιτυχία, οπότε αυτό που έχει σημασία είναι η πλήρης αφοσίωση σ' αυτό που κάνεις. Όταν προσπαθείς και δουλεύεις σκληρά, τότε έχεις καθαρή τη συνείδησή σου! Αν τώρα η δουλειά σου συνδυαστεί και με την πολυπόθητη αγωνιστική ανταμοιβή, τότε νομίζω ότι δεν υπάρχει καλύτερο σενάριο, ειδικότερα αν στην διαδρομή έχεις συναντήσει πολλές δυσκολίες.»

Αυτές, όμως, σε «ψήνουν» και σε κάνουν πιο δυνατό...

«Συμφωνώ απόλυτα! Γι' αυτό άλλωστε και θεωρώ ότι η εφετινή χρονιά στον ΠΑΟΚ, ήταν σαν να βίωσα τρεις σεζόν μαζί: την πρώτη στην Α1 με την Κηφισιά, την περυσινή και παρθενική μου σε μία ξένη χώρα (σ.σ.: Καζακστάν) και αυτή που τελείωσε σε έναν τεράστιο και ιστορικό σύλλογο με τελείως διαφορετικές ιδιαιτερότητες και πολύ ανεβασμένο πήχη. Τόσο μεγάλο... βουνό ήταν! Το γεγονός ότι δοκιμαστήκαμε, κάναμε λάθη, αναθεωρήσαμε και ψάξαμε για άμεσες λύσεις και στο τέλος δικαιωθήκαμε, σαφώς και καθιστά το συναίσθημα της επιτυχίας ακόμη πιο γλυκό. Τίποτε, βέβαια, δεν θα είχαμε καταφέρει, αν δεν τυγχάναμε της απόλυτης στήριξης της διοίκησης, την οποία και ευχαριστώ από την καρδιά μου. Ήταν μία πολύ διδακτική και απαιτητική χρονιά σε επαγγελματικό και προσωπικό επίπεδο, η οποία θεωρώ ότι θα με βοηθήσει πολύ στη συνέχεια σαν άνθρωπο αλλά και σαν προπονητή.»

Ρίχνοντας μία ματιά σε όλη τη χρονιά, δημιουργείται η αίσθηση ότι μπορεί να χωριστεί σε τρία στάδια...

«Ακριβώς! Το πρώτο αφορά στο πολύ αρνητικό ξεκίνημα με ρεκόρ 1-6 σε Ελλάδα και Ευρώπη, στις πρώτες τέσσερις αγωνιστικές εβδομάδες. Αποκλειστήκαμε στο Κύπελλο από τον Άρη, αρχίσαμε με 0/2 στο BCL και ηττηθήκαμε στα τρία από τα τέσσερα πρώτα ματς που δώσαμε στο ελληνικό πρωτάθλημα. Αυτό το στάδιο, όμως, αποδείχτηκε πολύ χρήσιμο γιατί παράλληλα με την αμφισβήτηση, τη γκρίνια και την πίεση που όλοι βιώσαμε, μας βοήθησε να εντοπίσουμε τι δεν πήγαινε καλά και να το διορθώσουμε...»

Έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα, όμως, αναγκαστήκατε να πάτε σε τρεις αλλαγές και μία προσθήκη, με τον Κέβιν Ντίλαρντ να φεύγει πρώτος. Τι έγινε με την περίπτωση του;

«Η αλλαγή του Ντίλαρντ αποφασίστηκε γιατί οι τραυματισμοί του Κόνιαρη και του Χαραλαμπόπουλου, που προέκυψαν σχεδόν ταυτόχρονα με την έναρξη της σεζόν, μας ανάγκασαν να αλλάξουμε τον αρχικό σχεδιασμό και να προσθέσουμε κατά πρώτο λόγο τον Κατσίβελη στο ρόστερ. Δεν είχαμε κανένα θέμα με τον Κέβιν! Ίσα-ίσα που στην προετοιμασία που είμαστε πλήρεις, έπαιξε πολύ καλά, ήταν σημαντικός παράγοντας των καλών εμφανίσεων και αποτελεσμάτων στα φιλικά και έδειχνε ότι του ταιριάζει ο ρόλος του σκόρερ. Απλά απόντος του παίκτη (σ.σ.: Κόνιαρης) που προοριζόταν για να σηκώσει το μεγαλύτερο βάρος στην θέση του «άσου» και ο οποίος τραυματίστηκε την παραμονή της πρεμιέρας στο Κύπελλο, στην πορεία αντιληφθήκαμε ότι έπρεπε να αναθεωρήσουμε το πλάνο μας. Μετά από μερικά παιχνίδια, φάνηκε ότι ο Ντίλαρντ δεν μπορούσε να συνδυάσει τις αυξημένες οργανωτικές αρμοδιότητες που προέκυψαν μαζί με το σκοράρισμα, με αποτέλεσμα να «ζημιώνεται» η ομάδα. Σ' αυτή τη λογική, ψάξαμε έναν παίκτη που ιδανικά θα «έμπαινε» στο «πετσί» αυτού του ρόλου και ο οποίος θα μπορούσε να παίξει και άμυνα... Στην περίπτωση του Γκος σταθήκαμε πάρα πολύ τυχεροί γιατί ο Φιλ αποδείχτηκε επιλογή... λαχείο!»

Ουσιαστικά τότε ήταν που μπήκατε στο δεύτερο στάδιο;

«Η δεύτερη περίοδος περιελάμβανε το μεταβατικό στάδιο της ενσωμάτωσης του Γκος στη φιλοσοφία της ομάδας και την σταδιακή αλλαγή του τρόπου παιχνιδιού. Το συγκεκριμένο διάστημα είχε μεγαλύτερη διάρκεια από την αναμενόμενη, πολύ απλά γιατί στην συνέχεια στο ρόστερ προστέθηκε ο Τζάκσον κι επέστρεψαν σταδιακά ο Αντώνης (σ.σ.: Κόνιαρης) με τον Βασίλη (σ.σ.: Χαραλαμπόπουλο), ενώ εκεί που αρχίσαμε να στρώνουμε, προέκυψε η προοπτική του Πέτεγουεϊ, ο ο οποίος ήταν ένας παίκτης που φαινόταν ότι είχε ενδιαφέροντα στοιχεία, τα οποία – μέσα από την ομαδική λειτουργία – θα μπορούσαν να μας ανεβάσουν επίπεδο. Κάτι που άλλωστε που αποδείχτηκε στην πορεία...»

Η συμμετοχή στο BCL, όπου τα ταξίδια είναι δύσκολα και σπάνια γίνονται με απευθείας πτήσεις, έπαιξε ρόλο στα σκαμπανεβάσματα της απόδοσης σας;

«Για μία ομάδα σαν τον ΠΑΟΚ που δεν γίνεται να παίζει ένα ματς την εβδομάδα και από θέμα κύρους αλλά και από θέμα αγωνιστικού ρυθμού, το BCL ήταν ευχή και... κατάρα! Ευχή υπό την έννοια ότι τα δύσκολα ματς με υψηλού επιπέδου αντιπάλους, μας βοήθησαν να “χτίσουμε” τον χαρακτήρα μας, να αποκτήσουμε αντιστάσεις και να έχουμε ρυθμό και "κατάρα" γιατί στα εκτός έδρας ματς, “χάναμε” τρεις μέρες στο εξωτερικό, ενώ οι περισσότεροι παίκτες δεν είχαν την απαιτούμενη εμπειρία διαχείρισης δύο αγώνων μέσα σε μία εβδομάδα...»

Από την στιγμή που αποκλειστήκατε, πάντως, αυτομάτως άρχισε η ανοδική πορεία της ομάδας...

«Αυτό ήταν το τρίτο στάδιο της εφετινής χρονιάς. Η περίοδος στην οποία πλέον η ομάδα είχε αφομοιώσει πλήρως τους ρόλους της, ο Πέτεγουέϊ είχε αυξήσει σημαντικά τον δείκτη της αθλητικότητας και πλέον το παιχνίδι μας άρχιζε να αποκτά ολοένα και περισσότερους αυτοματισμούς. Δεν είναι καθόλου τυχαίο, ότι ολοκληρώσαμε την κανονική περίοδο με ένα επιμέρους ρεκόρ 9-1, παίζοντας ελκυστικό και γρήγορο μπάσκετ και πετυχαίνοντας τέσσερις εκτός έδρας νίκες, ενώ τελειώσαμε τη χρονιά έχοντας 14 νίκες στους τελευταίους 18 αγώνες! Αυτή η τελευταία περίοδος ήταν το μεγαλύτερο παράσημο της χρονιάς και η δικαίωση της μεγάλης προσπάθειας που έγινε από όλους: παίκτες, προπονητές και διοίκηση!»

Αν σου ζητούσαμε να διαλέξεις τη σημαντικότερη στιγμή της σεζόν, ποια θα διάλεγες; Τη νίκη επί του Ολυμπιακού ή το «διπλό» στο “Nick Galis Hall” με το τρίποντο του Ζάρα;

«Να σου πω την αλήθεια, καμία από τις δύο! Σίγουρα, μία επιτυχία επί του Ολυμπιακού συμβαίνει σπάνια και ποτέ δεν μπορεί να θεωρηθεί αμελητέα, ενώ η νίκη επί του Άρη ήταν τεράστιας σημασίας από πλευράς ψυχολογικής ώθησης, γιατί ήρθε σε ένα momentum, που το ματς φαινόταν να έχει ξεφύγει από τα χέρια μας, παρ' ότι για 30 λεπτά, είμαστε καλύτεροι. Οι στιγμές που για μένα είχαν μεγαλύτερη αξία, ήταν αυτές που συνδέθηκαν με την απόλυτη κυριαρχία μας και το ολοκληρωτικό μπάσκετ που παίξαμε στις σειρές με την ΑΕΚ και τον Προμηθέα, τις οποίες νικήσαμε πεντακάθαρα και χωρίς να χάσουμε παιχνίδι.»

Η χειρότερη στιγμή της εφετινής χρονιάς;

«Θα έλεγα η ήττα στη Λάρισα, όχι τόσο για το αποτέλεσμα, αλλά για το γεγονός ότι δεχθήκαμε 101 πόντους και γενικά είχαμε την χειρότερη αγωνιστική συμπεριφορά της σεζόν. Μετά το ματς, βέβαια, έμαθα και τα δυσάρεστα της απώλειας του πατέρα μου, οπότε δεν θα μπορούσα να επιλέξω άλλο ματς...».

Πως είναι η ζωή στη Θεσσαλονίκη;

«Πραγματικά υπέροχη! Οι ρυθμοί είναι πολύ πιο ανθρώπινοι, οι μετακινήσεις πολύ βολικές και η ποιότητα ζωής, σαφώς καλύτερη από την Αθήνα, όπου πλέον αποστάσεις τύπου Κηφισιά-Γλυφάδα, τις σκέφτεσαι πριν τις κάνεις... Οι συνθήκες δουλειάς στην ομάδα είναι εξαιρετικές, το επίπεδο μπασκετικής κατάρτισης των ανθρώπων του συλλόγου, είναι πέρα από κάθε προσδοκία και πραγματικά η μόνη "ανορθογραφία" είναι το γεγονός ότι διαθέτουμε ένα από τα ωραιότερα γήπεδα στην Ελλάδα, που δεν γεμίζει σχεδόν ποτέ! Ελπίζουμε να αλλάξει αυτό από του χρόνου...»

Πόσο ανεβαίνει ο πήχης της νέας αγωνιστικής περιόδου μετά την κατάκτηση της 3ης θέσης στο πρωτάθλημα που τελείωσε;

«Αυτό θα εξαρτηθεί και από το budget στο οποίο θα κινηθούμε στην μετεγγραφική περίοδο. Βασικός μας στόχος είναι να διατηρήσουμε τον βασικό κορμό που είχε η ομάδα στην σεζόν που τελείωσε και από 'κει και πέρα, τηρουμένων των οικονομικών δυνατοτήτων της ΚΑΕ, να έχουμε την ευχέρεια της δημιουργίας ενός πληρέστερου ρόστερ, για να ανταποκριθούμε σε υψηλότερο επίπεδο στις ευρωπαϊκές μας υποχρεώσεις και να διεκδικήσουμε κάτι περισσότερο. Στο πρωτάθλημα, η 3η θέση αποτελεί ταβάνι...»

Στην Ελλάδα εκτιμάς ότι θα αργήσει πολύ να κλείσει η ψαλίδα που χωρίζει τις υπόλοιπες ομάδες από τους «αιώνιους αντιπάλους»;

«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία γι' αυτό! Μπορεί φέτος εμείς να κερδίσαμε τον Ολυμπιακό και η ΑΕΚ να νίκησε από μία φορά και τους δύο, νομίζω όμως ότι και οι τρεις αυτές ήττες προήλθαν γιατί οι δύο «μεγάλοι» δεν επέδειξαν την δέουσα προσοχή, θεωρώντας ότι εύκολα ή δύσκολα θα νικήσουν. Με την διαφορά των οικονομικών μεγεθών να βρίσκεται σε δυσθεώρητα ύψη, εκτιμώ ότι η ψαλίδα ολοένα θα ανοίγει παρά θα κλείνει. Ίσως να μην αργήσει η στιγμή που και οι δύο ομάδες θα συμμετέχουν μόνο στα playoffs του ελληνικού πρωταθλήματος.»

Best of internet