Σαρικόπουλος: «Ούτε ο... Ομπράντοβιτς θα άλλαζε τον Πανιώνιο, αλλά είμαι περήφανος»!

Ο ΣΕΝΤΕΡ ΤΟΥ ΠΑΝΙΩΝΙΟΥ ΣΤΟ GAZZETTA.GR

Σαρικόπουλος: «Ούτε ο... Ομπράντοβιτς θα άλλαζε τον Πανιώνιο, αλλά είμαι περήφανος»!

Σαρικόπουλος: «Ούτε ο... Ομπράντοβιτς θα άλλαζε τον Πανιώνιο, αλλά είμαι περήφανος»!

Περήφανος για τη σωτηρία του Πανιωνίου, που ήρθε στο παρά... πέντε, ο Ζήσης Σαρικόπουλος μιλάει στο gazzetta.gr για τις τελευταίες δύσκολες ημέρες που βίωσε η ομάδα της Νέας Σμύρνης, όταν τα πάντα έμοιαζαν να έχουν «χαθεί».

Σκόραρε ο Παππάς τουλάχιστον 10 πόντους στον αγώνα Παναθηναϊκός - ΠΑΟΚ; Στη vistabet έχει επιστροφή στοιχήματος*!(21+) * Ισχύουν Οροι και Προϋποθέσεις

«Η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία», λένε. «Ναι, αλλά πεθαίνει», θα πουν ορισμένοι.

Στην περίπτωση του Πανιωνίου, αυτή... επέζησε και «ανέστησε» τους ανθρώπους της.

Οι «κυανέρυθροι» έμειναν στην Basket League, μέσω του πιο... τρελού σεναρίου που υπήρχε. Ήττα δική τους στο Ρέθυμνο, ήττα του ΓΣΛ-Φάρου στον ΠΑΟΚ και... ήττα του Κοροίβου από τα Τρίκαλα.

Και γιατί ήταν τρελό; Διότι, κανένας, ούτε ο πιο αισιόδοξος, δεν περίμενε να ηττηθεί η ομάδα της Αμαλιάδας στην έδρα της από τους υποβιβασμένους Θεσσαλούς.

Τα νεύρα, η απογοήτευση, ο καημός μέσα σε τρία λεπτά έγιναν ανακούφιση, λύτρωση και χαρά στο «Μελίνα Μερκούρη», όπου οι παίκτες του Βαγγέλη Αλεξανδρή - έπειτα - και του συνονόματου Ζιάγκου - πρότινος - με 0/3 τις τελευταίες αγωνιστικές, παρέμειναν στην κατηγορία.

Μια εναλλαγή συναισθημάτων, όπως ακριβώς συνέβη πριν από δύο χρόνια στην Β' Εθνική, που ο «Ιστορικός» είχε ηττηθεί στην έδρα του Ιωνικού Νικαίας και περίμενε το αποτέλεσμα του Κρόνος Αγ. Δημητρίου-Αμύντας, για να πάρει τελικά την άνοδο στην Α2.

Στο μυαλό του Ζήση Σαρικόπουλου οι εικόνες «ζωντανεύουν» και ο ίδιος μιλάει στο gazzetta.gr για το... άδικο «μαρτύριο» που πέρασε η ομάδα το τελευταίο διάστημα, νιώθοντας, όμως, περήφανος για την επίτευξη του στόχου στο τέλος της ημέρας.

«Θα έμενε καημός αν δεν τα καταφέρναμε - Είχαμε μόνο την αξιοπρέπειά μας - Δίκαια σωθήκαμε»

Τελείωσε πια το «μαρτύριο», οπότε τώρα που έχουν περάσει και λίγες ημέρες, πώς νιώθεις;

Είναι πολύ ωραίο συναίσθημα να τελειώνεις τη χρονιά και να έχεις πετύχει το στόχο σου! Μπορώ να πω πως ψυχολογικά έχω... αδειάσει, έχουν «φύγει» 20 κιλά από πάνω μου. Στο τέλος της χρονιάς είχαν κορυφωθεί η πίεση και το «πρέπει». Τα καταφέραμε με ένα... παράδοξο τρόπο. Σημασία έχει ότι η ομάδα πέτυχε ένα εγχείρημα, το οποίο ήταν πολύ δύσκολο από την αρχή. Σκέψου να είχαμε τελειώσει τη σεζόν, να μην τα είχαμε καταφέρει και να σκεφτόμαστε όλο το καλοκαίρι ότι αποτύχαμε και η ομάδα έπεσε. Θα έμενε ένας... καημός και θα σκεφτόμασταν τι παραπάνω θα μπορούσαμε να είχαμε κάνει. Τώρα, θα δουλέψω όπως θέλω και με τον τρόπο που θέλω. Όπως έγιναν όλα, αφήνουν πιο γλυκιά... γεύση στο τέλος.

Δεν αφήνει όμως μία πίκρα το γεγονός ότι ξέρατε ότι είχατε τρεις «τελικούς» και τελικά δεν ήρθε καμία νίκη;

Ήθελα να κερδίσουμε κάποιο από αυτά τα παιχνίδια, γιατί πιστεύω πως αγωνιστικά μπορούσαμε να το κάνουμε. Από εκεί και πέρα, γνωρίζαμε τα σενάρια. Δεν μου αφήνει πίκρα, με την έννοια ότι η ομάδα έμεινε στην Α1 με κάποια παρατυπία. Τα Τρίκαλα ήταν πολύ σοβαρά και νίκησαν τον Κόροιβο, που έπαιζε κι αυτός την κατηγορία στην έδρα του. Δίκαια σώθηκε ο Πανιώνιος! Πικρία μου άφησε αυτό που ακολούθησε μετά το ματς με το Ρέθυμνο, στα αποδυτήρια, μέχρι να μάθω το άλλο αποτέλεσμα. Μπήκα σε μια διαδικασία να σκέφτομαι γιατί αποτύχαμε και τι κάναμε λάθος, ομαδικά και προσωπικά, και τι παραπάνω μπορούσα να κάνω εγώ. Επικράτησε μια απογοήτευση, γιατί πραγματικά πίστευα στις δυνατότητες μας. Ειδικά με αυτό που δείξαμε στον β' γύρο, θεωρούσα πως θα μπορούσαμε να έχουμε ξεμπερδέψει και νωρίτερα. Όμως, αυτό είναι το μπάσκετ και αυτές τις εναλλαγές συναισθημάτων σού προσφέρει.

Στην διάρκεια του αγώνα με το Ρέθυμνο πως ήσασταν;

Θα σου πω πως το έζησα εγώ...Ήθελα εμείς να νικήσουμε και να μην εξαρτόμαστε από άλλα αποτελέσματα. Αν μπορούσε και η Λάρισα. Δεν περίμενα το άλλο ματς, γιατί ήξερα πόσο το θέλει ο Κόροιβος και ότι είναι πολύ δύσκολα στην έδρα του, ειδικά όταν έχει κίνητρο και τα Τρίκαλα είχαν προβλήματα. Στο ημίχρονο πληροφορήθηκα για το ΠΑΟΚ-ΓΣΛ, το οποίο είχε ξεφύγει και με επηρέασε λίγο, γιατί δεν υπήρχε κίνητρο για το δεύτερο μέρος του αγώνα. Το μόνο που είχαμε ήταν η αξιοπρέπειά μας, να κλείσουμε τη χρονιά με νίκη. Υπήρχε απογοήτευση στο δεύτερο μέρος και φάνηκε και η διαφορά με το πρώτο, που παίξαμε καλύτερα και στοχευμένα. Ήταν λες και παίζαμε «μονό» στη γειτονιά μας.

«Εγώ θα ευχαριστούσα τους συμπαίκτες μου - Δεν ήθελα να είμαστε διαλυμένοι»

Τέλος καλό, όλα καλά για τον Πανιώνιο.

Ωστόσο, μια εικόνα «ξένισε» και αυτή, δεν ήταν άλλη, από τους πανηγυρισμούς μόνο του Βαγγέλη Σακελλαρίου με τον Σταύρο Αλευρογιάννη στην κάμερα της ΕΡΤ, με πολύ κόσμο να αναρωτιέται που ήταν οι υπόλοιποι.

Αυτό, είχε ως αποτέλεσμα να «φουντώσουν» ακόμα περισσότερο τα σενάρια που ήθελαν την ομάδα μοιρασμένη στα... δύο, με τον αρχηγό των «κυανέρυθρων» να δέχεται τα... βέλη του κόσμου.

Ο «Big Z» ξεδιαλύνει το τοπίο σχετικά με το τι συνέβη και σχολιάζει το... unfair του συμπαίκτη του.

Κάτι που έκανε εντύπωση σε πολλούς ήταν το γεγονός ότι στην τηλεόραση είδαμε μόνο τον κ. Αλευρογιάννη με τον Σακελλαρίου να πανηγυρίζουν και αρκετοί αναρωτήθηκαν που ήταν οι υπόλοιποι. Πού ήσασταν, λοιπόν;

Ο καθένας ζει τα παιχνίδια και όλες τις καταστάσεις με τον δικό του τρόπο. Όταν τελείωσε το παιχνίδι, πήγαμε και κάτσαμε στα αποδυτήρια. Κανείς δεν μιλούσε σε κανέναν, είχαμε όλοι το κεφάλι κάτω. Κοιτούσαμε το πάτωμα και το κενό. Ο καθένας σκεφτόταν τα δικά του και προσπαθούσε να κάνει έναν μίνι απολογισμό. Εγώ τουλάχιστον αυτό έκανα. Ήταν κρίμα... Δεν ήταν ότι πήγαμε να πετύχουμε ένα θαύμα... Πραγματικά, με την πορεία που είχαμε κάνει από τα μέσα του πρωταθλήματος και μετά, πίστευα ότι αξίζουμε. Χαρακτηριστικά, μπήκε ο κόουτς στα αποδυτήρια να μας μιλήσει και λέει «θα τα πούμε μετά, γιατί είναι σε εξέλιξη το άλλο ματς» και κάποιος φώναξε ότι θέλει δύο λεπτά και νικούν τα Τρίκαλα. Μού έκανε εντύπωση, γιατί το περίμενα λιγότερο από όλα. Κάποιοι πήγαν στο κυλικείο, που είχε μια μικρή τηλεόραση να το δουν. Δεν ξέρω ποιος ήταν στο μόνιτορ, με τους δημοσιογράφους της ΕΡΤ. Εγώ το έβλεπα από την εφαρμογή του ΕΣΑΚΕ. Ήθελα να είμαι ήρεμος, να μην με τραβάει ούτε η κάμερα, ούτε να το ζω δημόσια. Ήταν μια προσωπική στιγμή και ήθελα να το ζήσω μόνος, δεν ήθελα να φανώ. Μετά επικράτησε μεγάλη χαρά και αγκαλιές. Το πως το ζει ο καθένας είναι διαφορετικό, δεν μπορώ να το κρίνω. Εγώ εκείνη τη στιγμή δεν ήθελα να βγω έξω, ήμουν στεναχωρημένος.

Με το τέλος των αγώνων και τελικά τη σωτηρία σας, ο Σακελλαρίου ευχαρίστησε τις δύο του οικογένειες και τους αγνούς οπαδούς του Πανιωνίου. Δεν ήταν unfair να μην αναφέρει τους συμπαίκτες του και την υπόλοιπη ομάδα;

Ο Βαγγέλης για να το είπε, σημαίνει πως εκείνη τη στιγμή αυτό είχε ανάγκη, αυτή ήταν η προτεραιότητά του. Όπως κάθε ανθρώπου να ευχαριστήσει πρώτα την οικογένειά του και αυτούς που τού στάθηκαν. Δεν με ενοχλεί, γιατί ο καθένας σκέφτεται διαφορετικά. Εγώ σίγουρα θα το ανέφερα, γιατί πρώτον το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα, και όταν καταφέρνεις κάτι, δεν το καταφέρνεις μόνος σου. Δεύτερον επειδή θεωρώ τον εαυτό μου «καλό συμπαίκτη», θα έκανα μια μνεία στους συμπαίκτες μου, γιατί περάσαμε τις δυσκολίες και τα σκατά μαζί. Από την άλλη, ήμουν τόσο ανάλαφρος, που δεν έδωσα καν σημασία σε αυτό. Νομίζω πως το είπε και ο πρόεδρος, ότι ευχαριστεί πρώτα εμάς, οπότε αυτό κράτησα.

Μετά από όσα έγιναν, αλλά και πιο πριν με την απόλυση του Ζιάγκου, «φούντωσαν» πάλι τα σενάρια ότι η ομάδα είχε χωριστεί στα δύο. Πώς ήταν το κλίμα;

Έχοντας περάσει από όλες τις ομάδες σχεδόν, την κατάσταση στον Πανιώνιο την ξέρω καλύτερα από όλους, γιατί ήταν η τρίτη μου χρονιά εκεί και ξέρω πως λειτουργεί σαν κλαμπ και τι πίεση υπάρχει. Ο ρόλος του Έλληνα σε μια ομάδα είναι δύσκολος και λίγο «εξωγηπεδικός», ξεπερνά τις τέσσερις γραμμές. Πρέπει να συσπειρώνεις την ομάδα, να φροντίζεις να μην υπάρχει κάποιο σχίσμα, να βοηθάς ειδικά τους ξένους να εγκληματίζονται πιο γρήγορα, να αφομοιώνουν την φιλοσοφία του εκάστοτε προπονητή, για να υπάρχει μια σωστή χημεία. Εγώ τουλάχιστον αυτό το ρόλο ήθελα να έχω, γιατί με ένοιαζε να τελειώσουμε την δουλειά σαν ομάδα και όχι διαλυμένοι. Η δουλειά μας ήταν να παίζουμε, να είμαστε επαγγελματίες και να μένουμε ανεπηρέαστοι από ό.τι γίνεται, όσο δύσκολο και να είναι αυτό, γιατί δεν είμαστε «ρομπότ». Για το κοινό καλό της ομάδας! Διότι, αν δεν πετύχεις το στόχο σου, όσο καλά κι αν έχεις πάει κι έχεις διακριθεί, θα αποτύχεις στο τέλος.

Υπήρχαν κάποιοι που ανέφεραν ότι ήσουν αυτός που κρατούσε τις ισορροπίες στα αποδυτήρια κι ότι θα έπρεπε να ήσουν ο αρχηγός στην ομάδα.

Ο αρχηγός σε μια ομάδα δεν φαίνεται στα... χαρτιά, και στο ποιος θα βγει πρώτος, και στο ποιος θα πει το «ζντο». Επειδή έχω περάσει από δύσκολες κι εύκολες καταστάσεις, και σε ομάδες με ιστορία και πίεση, κι έχω υπάρξει δίπλα σε καλούς αρχηγούς-ηγέτες, με νοιάζει, να είμαι καλός συμπαίκτης. Θεωρώ πως μέσα από τη χημεία και το καλό κλίμα, γίνεσαι παρέα και μπορείς να πετύχεις περισσότερα πράγματα. Καλό το αγωνιστικό κομμάτι, αλλά για να μπορέσεις να συνεργαστείς με τον άνθρωπο που έχεις δίπλα σου, καλό είναι να τον μάθεις και λίγο περισσότερο, εκτός γηπέδου. Να πας για έναν καφέ ή ένα φαγητό. Σε κάποια θέματα ήθελα να αποφορτίσω λίγο το κλίμα, γιατί είχα καλή σχέση με τους ξένους και γιατί με άκουγαν κι οι Έλληνες. Οπότε, αφού είχα κερδίσει λίγο το σεβασμό, υπήρχαν περιπτώσεις που λειτούργησα σαν «πυροσβέστης», γιατί είχαμε φτάσει σε σημείο που έπρεπε να αποφευχθούν τα χειρότερα κι έπρεπε η ομάδα να λειτουργεί όπως πρέπει. Ήταν κρίμα, ειδικά προς το τέλος, που δημιουργήθηκε ένα ηλεκτρισμένο κλίμα, να το πετάξουμε όλο αυτό στα σκουπίδια. Φτάνεις δύο εβδομάδες πριν το τέλος, πάνε όλα να γκρεμιστούν και είναι κρίμα για την προσπάθεια που είχαμε κάνει. Π.χ. εγώ απέρριψα άλλες προτάσεις από το εξωτερικό, γιατί πίστευα σε αυτό που κάναμε και ήταν πρόκληση. Δεν ήθελα να αφήσω ένα έργο ημιτελές. Μετά το Λαύριο, προέκυψε η πιο σοβαρή πρόταση από το εξωτερικό και είπα στον μάνατζερ μου να μην τη μεταφέρει καν στη διοίκηση. Σκέφτηκα ότι κερδίσαμε, προχωράμε και είμαστε κοντά. Ήθελα να τελειώσω τη χρονιά εδώ. Δεν με απασχολεί ποιος είναι ο αρχηγός στην ομάδα, αλλά να υπάρχει αμοιβαίος σεβασμός. Αυτό είναι κάτι το οποίο κέρδισα φέτος. Με άκουγαν και τους άκουγα και κάποια πράγματα προσπαθήσαμε να τα κρατήσουμε εντός αποδυτηρίων.

Κακά τα ψέματα, ο Σακελλαρίου έχει ακούσει πολλά, και για την σχέση που έχει με τον πρόεδρο. Θεωρείς ότι ίσως να έπεσε και από μόνος του στην παγίδα να φορτώθηκε με πολλά;

Επειδή γνωριζόμαστε από παιδιά, ο Βαγγέλης είναι ένας καλός παίκτης. Το λέω και το πιστεύω. Είχε πολλή πίεση φέτος σε πολλά θέματα, επειδή είχε να διαχειριστεί πολλές αρμοδιότητες. Επηρεάστηκε σε βαθμό, που ίσως δεν μπορούσε να το διαχειριστεί όλο αυτό. Ξέρω πως έχει στεναχωρηθεί με όλα όσα έγιναν. Κράτησε και πήρε πολλά πράγματα μέσα του, ήταν προβληματισμένος προς το τέλος για όλα όσα έγιναν και για την φημολογία που επρόκειτο να ακολουθήσει και το τι θα πει ο καθένας. Γνωρίζω το πόσο στεναχωρήθηκε και τον πόνεσε αυτό. Ήθελα να τον βοηθήσω να βγάλει κι ένα βάρος από τους ώμους του. Δημιούργησε και ο ίδιος πίεση στον εαυτό του κι ενδεχομένως παραπάνω από όσο θα έπρεπε. Ξέρω ότι άκουσε πολλά, ειδικά το τελευταίο διάστημα. Το σημαντικό για όλους, όμως, είναι ότι η ομάδα σώθηκε.

«Η απόλυση του Ζιάγκου μας βρήκε απροετοίμαστους - Νόμιζα ότι μου κάνουν πλάκα»

Το «σοκ» που υπέστη η ομάδα με την απόλυση του Βαγγέλη Ζιάγκου, ήταν αυτό που παραλίγο να κοστίσει τους κόπους μιας χρονιάς.

Μέσα σε ένα βράδυ, ο Έλληνας προπονητής αποτέλεσε παρελθόν, χωρίς να γίνεται ποτέ γνωστή η αιτία απομάκρυνσής του, με τον ίδιο να αναφέρει πως υπήρχαν διαφορές με την διοίκηση για τους ρόλους των παικτών.

Αυτό ήταν κάτι που ξάφνιασε τους παίκτες, καθώς μαζί του έκαναν πορεία... πρωταθλητισμού, τους είχε «ντοπάρει» και τους έκανε να πιστέψουν στους εαυτούς τους, σε αυτό το δύσκολο έργο που είχαν να φέρουν εις πέρας.

Έρχεται το σημείο με την απόλυση του Ζιάγκου. Ήταν κάτι που έγινε ξαφνικά ή έβλεπες... σημάδια;

Να σου πω την αλήθεια, δεν βλέπαμε κανένα σημάδι, γιατί η ομάδα έπαιζε πολύ καλά και είχαμε κάνει κάποιες νίκες, πλην του Ολυμπιακού, που το παιχνίδι κρίθηκε σε λεπτομέρειες, το οποίο είναι προς τιμήν μας, ειδικά σε ματς κεκλεισμένων των θυρών. Το πρόβλημα για μένα τότε ήταν η αγωνιστική διακοπή. Αυτή η απραξία στο τέλος της χρονιάς δεν βοηθάει. Ένας αθλητής θέλει να παίζει, όση προπόνηση κι αν κάνει. Και πόσω μάλλον σε μια κατάσταση, που έχεις τρία πολύ σημαντικά παιχνίδια κι επειδή νιώθεις καλά, θες να τελειώνεις, να μείνεις στην κατηγορία και να μην περιμένεις.

Το έμαθα δύο ώρες πριν γίνει, όταν μου έστειλε ένας καλός μου φίλος ένα άρθρο που έλεγε ότι τελειώνει ο Ζιάγκος κι έρχεται ο Γιατζόγλου, και νόμιζα ότι μου κάνει πλάκα. Δεν ήξερα τι να πω. Ήταν περίεργο το συναίσθημα, γιατί δημιουργήθηκε ένα σοκ. Με τα περισσότερα παιδιά που μίλησα εκείνο το βράδυ - ειδικά οι ξένοι δεν ήξεραν τι γίνεται, γιατί δεν έχουν την ίδια ενημέρωση - παίχτηκε κι ένα... σπασμένο τηλέφωνο και με ρώτησαν τι έγινε. Δεν το έβλεπα να... έρχεται. Η ομάδα πήγαινε καλά, ο κόουτς προσπαθούσε να μας κρατήσει σε αγωνιστικό ρυθμό. Γι' αυτό και κάναμε και δυο φιλικά. Είχαμε ξεκινήσει την προετοιμασία με τον Άρη και μας έλεγε κάθε μέρα για την κρισιμότητα και την επικινδυνότητα του παιχνιδιού, το τι θα συναντήσουμε στο Παλέ. Όλους μας βρήκε απροετοίμαστους.

Και σε εκείνο το παιχνίδι φάνηκε κιόλας αυτό, πετύχατε μόλις 48 πόντους... Αν έμενε ο κόουτς ίσως να το είχατε κερδίσει.

Δεν μπορούμε να σκεφτόμαστε με τα «αν». Το γεγονός ήταν ότι δεν παίξαμε καλά, ενώ ούτε ο Άρης ήταν καλός εκείνο το βράδυ. Αμυντικά ήμασταν καλύτεροι, αλλά επιθετικά δεν βρήκαμε λύσεις, δεν είχαμε υπομονή, όπως είχαμε. Δεν υπήρχε ούτε καταμερισμός ευθυνών και ρόλων στο παιχνίδι. Επικράτησε ένα... κομφούζιο. Η ομάδα φάνηκε επηρεασμένη στο τέλος. Και σε αυτό δεν φταίει ο κόουτς Αλεξανδρής. Τον παραδέχομαι που ήρθε να αναλάβει μια ομάδα για δύο εβδομάδες, με ένα μέλλον αβέβαιο, για το σύλλογο και τον ίδιο. Όπως και γι' αυτό που είπε στο τέλος. Σε αυτή τη χώρα που προσπαθούν οι περισσότεροι να ρίξουν αλλού ευθύνες και είναι δύσκολο να πεις καλή κουβέντα για τον άλλον, το να βγαίνει και να λέει ότι η επιτυχία είναι του κόουτς Ζιάγκου, τον τιμάει πολύ!

Έγινε «ηλεκτροσόκ», όπως ειπώθηκε, αλλά με την κακή έννοια...

Εγώ αυτό που δεν κατάλαβα ποτέ ήταν το ότι ο πρόεδρος αισθάνθηκε μια χαλαρότητα, η οποία δεν υπήρχε, πλην της αγωνιστικής απραξίας από το πρωτάθλημα. Βέβαια, δεν είναι δουλειά μου να κριτικάρω, η κάθε διοίκηση έχει τους λόγους της να παίρνει τις εκάστοτε αποφάσεις, Δεν θεωρώ ότι η ομάδα έκανε «κοιλιά», αυτή είναι η άποψή μου. Πήγαμε ακόμα και στην Πάτρα για να παίξουμε φιλικό. Δείχναμε όλοι σαν ομάδα πως δεν θέλαμε να είμαστε χαλαροί, ούτε να κάτσουμε και να προπονούμαστε απλά. Φτάνοντας και τέλη Απρίλη, πόσο να προπονηθείς...

«Και ο Ομπράντοβιτς να ερχόταν, δεν θα μπορούσε να αλλάξει τίποτα»

Και μετά την απόλυση του Ζιάγκου, βγάλατε μια ανακοίνωση στήριξης σε εκείνον. Ελπίζατε μέσα σας πως θα γυρίσει;

Η ανακοίνωση που βγάλαμε ήταν πρώτον, για να ξεκαθαρίσουμε πως εμείς είμαστε επαγγελματίες και θα συνεχίσουμε να κάνουμε την δουλειά μας. Ειδικά, όταν ακούστηκαν και πράγματα πολιτικών ιδεολογιών, όσον αφορά τον Γιατζόγλου, γιατί είναι λάθος να πάρουμε θέση σε αυτό το κομμάτι. Εμείς είμαστε εδώ για να παίξουμε μπάσκετ. Δεύτερον, αυτό που πιστεύαμε είναι πως, όποιος και να ερχόταν, ακόμα και ο ίδιος ο Ομπράντοβιτς, όταν ένας άλλος προπονητής έχει “χτίσει” κι έχει καταφέρει κάποια πράγματα, είναι πολύ δύσκολο για τον νέο κόουτς να μπορέσει μέσα σε δύο εβδομάδες να σε μάθει και να τον μάθεις. Θέλει ένα διάστημα προσαρμογής. Εμείς δεν θέλαμε να αλλάξει κάτι. Κοιτούσαμε το κοινό καλό, να σωθεί η ομάδα, γιατί αυτό θα ήταν καλό και για το μέλλον μας. Μείνεις, δεν μείνεις στον Πανιώνιο, άπαξ η ομάδα σωθεί, και θα βρεις πιο εύκολα δουλειά, και το όνομά σου θα γίνει καλύτερο, και σε υπολογίζουν πιο σοβαρά και τελειώνεις τη χρονιά δυνατά και όπως πρέπει.

Τι ήταν αυτό που ξεχώρισες εσύ στον κόουτς Ζιάγκο;

Αυτό που μπορώ να πω πλέον είναι ότι είχαμε γίνει μια ομάδα προπονητή. Φάνηκε στα περισσότερα παιχνίδια. Το πρώτο που έκανε ήταν να μας φέρει πιο κοντά και να πιστέψουμε συνειδητά και ουσιαστικά τις δυνατότητες μας. Επίσης, μαζί του μειώσαμε το παθητικό μας στην άμυνα. Ήμασταν ομάδα που είχε ταλέντο μπροστά, αλλά τρώγαμε 85-90 πόντους, και στο ελληνικό πρωτάθλημα δεν πας πουθενά έτσι. Ειδικά στην έδρα μας, που ήμασταν πιο δυνατοί, όταν ρίχνεις το παθητικό σου 15-20 πόντους, κι επιτρέπεις σε άλλες ομάδες να σου βάλουν 60-65 είναι μεγάλη υπόθεση. Οφείλω να του αφιερώσω την επιτυχία της ομάδας, γιατί αυτός είναι ο βασικός υπαίτιος! Κάναμε στροφή 180 μοιρών, από το 0-8, συνέχιζε να μας πιστεύει και να μας λέει να μην τα παρατάμε και ότι μπορούμε να πετύχουμε. Ο β' γύρος ήταν για μια ομάδα playoffs. Με το να κερδίζεις την ΑΕΚ και το Λαύριο, συνειδητοποιείς πως η δουλειά που έχεις κάνει δεν είναι τυχαία και νιώθεις ότι κάτι γίνεται.

Τον είδατε πριν φύγει; Σας είπε τίποτα;

Τον είδαμε και μας είπε ότι «σας ευχαριστώ πολύ και εκτίμησα τον καθένα σας που με στηρίξατε και συνεργαστήκαμε. Σας πιστεύω και η ομάδα έχει την ποιότητα να σωθεί». Για λόγους δικούς του, ηθικής και αξιοπρέπειας, που είπε μετά και ο ίδιος, δεν μπορούσε να συνεχίσει.

«Μας το χρωστούσε η μοίρα - Κέρδισα ένα προσωπικό στοίχημα»

Σκέφτηκες στη διάρκεια της σεζόν π.χ. τί θα γινόταν αν έμπαινε το σουτ στην Αμαλιάδα, τί θα γινόταν αν έμπαιναν οι βολές με την Κύμη, αν τα μισά ματς δεν ήταν κεκλεισμένων...

Αυτό που είπα - και το είπα και στην κυρία Τίνα, όταν ήρθε και με πήρε αγκαλιά για να πανηγυρίσουμε, μετά το αποτέλεσμα των Τρικάλων - είναι ότι στο τέλος μας χαμογέλασε η μοίρα, ήταν σαν να μας το χρώσταγε. Μέσα στη χρονιά υπήρχαν αναποδιές, αντιξοότητες, αρκετά ματς που χάθηκαν στις λεπτομέρειες. Αγωνιστικά δεν θεωρούσα ότι ήμασταν ομάδα για να πέσει και θα ήταν «αδικία» και για το μπάσκετ που έχουμε παίξει. Εμείς ήμασταν αυτοί που χαμογελάσαμε τελευταίοι και αυτό έχει σημασία.

Για να ελαφρύνουμε και το κλίμα, ποιο είναι το πιο αστείο περιστατικό που έγινε φέτος ή κάτι που θυμάσαι με χαρά;

Πολλά θυμάμαι με χαρά. Είναι μια χρονιά, που αν βάλω κάτω, τα συν είναι περισσότερα από τα πλην. Απλά τα αρνητικά έγιναν τελευταία, με στεναχώρησαν λίγο κι απογοητεύτηκα. Η νίκη με την ΑΕΚ και το Λαύριο είναι αυτά που ξεχωρίζω. Ήταν ένα προσωπικό στοίχημα και το κέρδισα. Όταν έφυγα από τον Άρη και ήρθα στον Πανιώνιο, δεν ξέραμε ακόμα αν η ομάδα θα παίξει Α1. Ήταν μεγάλο ρίσκο. Βλέποντάς το τώρα, μού αφήνει μεγάλη χαρά. Αστεία περιστατικά έχουν γίνει διάφορα, και πειράγματα με τον κόουτς Ζιάγκο. Είχε αλλάξει και η ψυχολογία μας προς το καλύτερο, υπήρχε όμορφο κλίμα στην ομάδα, αρκετός χαβαλές, ακόμα κι όταν έλεγαν ότι δεν είμαστε ομάδα. Είναι σημαντικό πως υπήρχαν καλοί χαρακτήρες και με τους ξένους δεν είχαμε ποτέ κάποιο πρόβλημα, παρά το πόσο διαφορετικοί μπορεί να ήμασταν μεταξύ μας.

Εσύ προσωπικά πως νιώθεις;

Ήταν ένα στοίχημα, το οποίο βγήκε. Ο Πανιώνιος ήταν η πρώτη μου επαγγελματική ομάδα, γυρνώντας από την Αμερική, και έζησα πολύ ωραίες στιγμές και τότε, αν και ήταν πολύ διαφορετικά τα πράγματα. Την πρώτη χρονιά βγήκαμε ένατοι, με αλλαγές και τραυματισμούς. Την δεύτερη χρονιά ήταν από τις πιο γεμάτες, βγήκαμε τρίτοι. Ήρθε και η πρώτη κλήση στην Εθνική Ανδρών τότε. Φέτος, ήταν αλλιώς, αλλά ήξερα πως θα έχω το ρόλο που θέλω να έχω, ένιωθα πιο ώριμος, ότι μπορώ να κάνω πράγματα και να βοηθήσω και ήθελα να έχω την ευθύνη, είτε της επιτυχίας είτε της αποτυχίας. Αυτός ήταν και ο λόγος που αποφάσισα να έρθω. Τώρα που τελείωσαν όλα και κοιτάω πίσω, σίγουρα αισθάνομαι δικαιωμένος και περήφανος, γιατί πετύχαμε!

Στο ατομικό κομμάτι, είμαι χαρούμενος, γιατί πέρα από το ότι πήγα καλά, θεωρώ πως βελτιώθηκα κιόλας μέσα στη χρονιά. Στη θέση που έπαιζα, ήταν η πιο γεμάτη και είχα έναν παίκτη που και τον βοήθησα και με βοήθησε, τον Κράβιτς. Υπήρχε ένας πολύ ωραίος και υγιής ανταγωνισμός. Ήταν κάτι το οποίο δεν το περίμενα κι εκ των πραγμάτων συμπληρώναμε ο ένας τον άλλον. Επειδή είμαι επαγγελματίας και κοιτάω και τη συνέχεια, τον ευχαριστώ γι' αυτό.

Τι έχεις να πεις για την στήριξη των οπαδών;

Η στήριξη που έλαβα φέτος από άτομα, που ήξερα και στο παρελθόν, ήταν απίστευτη! Ο Πανιώνιος τις χρονιές που ήταν και πιο δυνατός, είχε ενδεχομένως μικρότερη ανταπόκριση από τον κόσμο. Όταν τερματίζεις τρίτος, το να έρθει κάποιος στο Πανιώνιος-Κόροιβος ή στο Πανιώνιος-Τρίκαλα, δεν κάνει αίσθηση, γιατί όλοι περιμένουν ότι θα κερδίσεις εύκολα. Αυτό κάνει μια ομάδα μεγάλη: το ότι ο κόσμος στέκεται δίπλα της στα δύσκολα και δεν γυρνάει την πλάτη. Πόσο διαφορετικά θα ήταν τα πράγματα, αν 5 παιχνίδια από τα 13 δεν ήταν κεκλεισμένων! Η στήριξη και η αγάπη που έλαβα από τον κόσμο που έδωσε μεγάλη πίστη και αισιοδοξία για τη συνέχεια.

Πώς θα ήθελες να κλείσεις;

Θέλω να ευχαριστήσω τα άτομα που με έχουν βοηθήσει πολύ και με έχουν πιστέψει, όχι μόνο σαν αθλητή, αλλά και σαν άνθρωπο. Ήταν μια πολύ γεμάτη χρονιά, και χωρίς αυτούς μπορεί να μην ήταν έτσι. Σε κάποια θέματα είμαι πιο συναισθηματικός και οφείλω να αναγνωρίσω τη βοήθεια τους. Τον Δημήτρη Σκορδή, που φροντίζει την υγεία μου πολλά χρόνια τώρα. Τον Μάνο Παπαμανώλη, φυσιοθεραπευτή της ομάδας, που με ανέλαβε. Τον γυμναστή μου, Νίκο Γλεντή, με τον οποίο συνεργάζομαι τα τελευταία χρόνια. Και αυτόν που μπασκετικά με έχει βοηθήσει περισσότερο από όλους, τον Μάικ Καλαβρό. Με πίστεψε κι έχω κάνει πράγματα που θεωρούσα ότι δεν μπορώ να κάνω και να βάλω στο παιχνίδι μου, ώστε να γίνω καλύτερος. Τέλος, τους συμπαίκτες μου και το επιτελείο, γιατί το παιχνίδι είναι ομαδικό και με βοήθησαν να τους... βοηθήσω όπως ήθελα, να μείνει η ομάδα και να πετύχει το στόχο της.

Best of internet