Όσο λιγότερες ντρίπλες, τόσο καλύτερα

Όσο λιγότερες ντρίπλες, τόσο καλύτερα

Όσο λιγότερες ντρίπλες, τόσο καλύτερα

Ο Γιάννης Ντεντόπουλος, μετά την μικρή γεύση από τον Παναθηναϊκό χωρίς Καλάθη, προσπαθεί να σκεφτεί τί μπορεί να περιμένει κανείς ενόψει Euroleague.

Εννοείται πως για τον Παναθηναϊκό το θέμα δεν ήταν αν θα νικήσει το Ρέθυμνο για να συνεχίσει αήττητος την πορεία του στο ελληνικό πρωτάθλημα. Ήταν ο τρόπος που σκέφτεται και μπορεί να αντιμετωπίσει το κενό που αφήνει στην νευραλγική θέση του πλέι μέικερ, ο μετρ του είδους, Νικ Καλάθης, ενόψει των ματς της Euroleague που έρχονται. Κατ' αρχάς την Τρίτη με την Μακάμπι στο “Νίκος Γκάλης” και στην συνέχεια την Πέμπτη με τον Ερ. Αστέρα στο Βελιγράδι. Και βλέπουμε...

Για να είμαστε εξηγημένοι και για να μην τρέφει κανείς ψευδαισθήσεις το συγκεκριμένο είναι από τα κενά του ΔΕΝ καλύπτονται, όποιους συνδυασμούς και όποιες ιδέες κι αν κατεβάσει ο προπονητής. Και στην άμυνα και στην επίθεση (ειδικά την δημιουργία). Το ζητούμενο είναι να βρεθεί η φόρμουλα ώστε οι συνέπειες να είναι οι μικρότερες δυνατές. Με απλά λόγια να μην κοστίσει σε αποτελέσματα, γιατί είναι σαφές ότι η εικόνα θα αλλάξει υποχρεωτικά. Την θέση θα την καλύψουν παίκτες με διαφορετικά χαρακτηριστικά από τον ομογενή πλέι μέικερ.

Πολλές φορές έχουμε ξανασυζητήσει ότι οποιαδήποτε απουσία, μπορεί να μπαλωθεί για έναν μικρό αριθμό αγώνων, με διάφορους τρόπους. Σε βάθος χρόνου είναι αδύνατον.

Το πρώτο και βασικότερο θέμα που έχει να αντιμετωπίσει ο Πασκουάλ με τις συγκεκριμένες εναλλακτικές που έχει στα χέρια του, είναι η ψυχολογική επίδραση μιας τέτοιας έλλειψης. Το κακό πρώτο ημίχρονο κόντρα στο Ρέθυμνο, στην καλύτερη περίπτωση θα ήταν να λογιστεί ως ένα συνηθισμένο φαινόμενο, από αυτά που μπορούν να συμβούν σε ομάδες που νιώθουν πως υπερέχουν και ότι κάποια στιγμή θα πατήσουν μια γκαζιά και θα “καθαρίσουν”. Στην χειρότερη όμως θα μπορούσε και να αποδοθεί στο σοκ της μεγάλης απώλειας και της νευρικότητας που μετέφερε. Είπαμε, είναι άλλο ο Λεκαβίτσιους να ξέρει ότι θα παίξει 15-20 λεπτά ως εναλλακτική λύση κι άλλο να νιώσει ξαφνικά την πίεση ότι πρέπει να σηκώσει στις πλάτες του μια ομάδα σε ένα κρίσιμο ματς. Θα το σηκώσει ψυχολογικά; Ή θα προσπαθήσει να κάνει περισσότερα από αυτά που μπορεί; Θα αντέξει ο Παππάς, που στο DNA του πρώτα να κοιτάει το καλάθι και μετά την πάσα, να παίξει το ρόλο με μεγαλύτερη σταθερότητα και όχι για μεμονωμένες φάσης isolation από την κορυφή, στις οποίες είναι μανούλα; Με άλλα λόγια θα υπάρξει διάρκεια συγκέντρωσης και συνέπεια, στην Ευρωπη, με αντιπάλους πολύ υψηλότερης ποιότητας από το βελτιωμένο και αξιόμαχο Ρέθυμνο;

Το πιο ανησυχητικό στο πρώτο ημίχρονο δεν ήταν ότι οι Κρήτες ήταν κοντά στο σκορ και έβαζαν προβλήματα στους “πράσινους”, ήταν ότι σε πολλές περιπτώσεις διαπιστώθηκε μια νευρικότητα στους παίκτες που δεν είχαν στα την μπάλα και την περίμεναν κουνώντας νευρικά τα χέρια τους. Λες και δεν ένιωθαν την σιγουριά ότι θα την πάρουν την κατάλληλη στιγμή, όπως τους έχει καλομάθει ο Νικ. Για να μη μπούμε στην λογική του υποσυνείδητου που λέει ότι ο κάθε πλαϊνός σουτέρ, ή ο κάθε ψηλός θέλει να επιβληθεί στον (νέο) πλέι μέικερ, για να τον ψάχνει περισσότερο ή να τον προτιμά, σε περιπτώσεις που του παρουσιάζονται δυο επιλογές. Όλη αυτή η κατάσταση ενίοτε μεταδίδει μια ασυνήθιστη και αχρείαστη αναστάτωση που μπορεί να γίνει μεγαλύτερη αν ο αντίπαλος έχει την ικανότητα να την αξιοποιήσει. Είναι κάτι παραπάνω από βέβεαιο ότι και η Μακάμπι και ο Ερ. Αστέρας θα προσπαθήσουν να πιέσουν όσο πιο ασφυκτικά γίνεται.

Μέσα σε αυτό το πνεύμα (της αναμενόμενης πίεσης) που θα δεχθούν οι περιφερειακοί του Παναθηναϊκού στα ματς της Euroleague, θα πρέπει να επισυνάψουμε και άλλη μια επικίνδυνη παράμετρο: οι ντρίπλες. Όσο περισσότερες, τόσο το χειρότερο. Για παράδειγμα ο Παππάς, όσες φορές παίζει στο “ένα” κάνει πολλές περισσότερες απ' όσες χρειάζονται. Θυμηθείτε την καθοριστική τελευταία φάση στην Μπασκόνια. ΟΙ πολλές ντρίπλες, αφενός εκθέτουν τον παίκτη στην περίπτωση της παγίδας, της σπατάλης ωφέλιμου χρόνου από τα 24 δευτερόλεπτα της επίθεσης και δεν ευνοούν τον συγχρονισμό. Μη ξεχνάμε φορές που έχει παρασυρθεί από τον υπερβολικό ενθουσιασμό του και κάνει το γκαράκι ο Σίνγκλετον.

Ειδικά σε αυτή τη φάση λοιπόν, η λογική λέει ότι καλό είναι η μπάλα να κατεβαίνει χωρίς πολλές πολλές ντρίπλες. Η δεύτερη ότι με δεδομένο ότι θα περιοριστούν σε μεγάλο βαθμό οι ασίστ και ότι θα χρειαστεί πολλά καλάθια να έρθουν από ατομικές προσπάθειες Και η τρίτη, ότι θα χρειαστεί να ακουμπάει συχνότερα η μπάλα στο low post, αφενός για να υπάρχει ένα έξτρα σημείο απειλής και δημιουργίας αλλά και για να υπάρχει ταυτόχρονα μια καλύτερη αμυντική ισορροπία.

Υπάρχει και μια τέταρτη: αυτή που λέει ότι μια τόσο σημαντική απουσία συσπειρώνει και δημιουργεί ένα αυξημένο επίπεδο ευθύνης, επαγρύπνησης και ετοιμότητας, που προσφέρει και έξτρα ενέργεια αλλά και περισσότερες από όσες μπορεί να καθορίσει η λογική. Και τα πράγματα ενίοτε, ως δια μαγείας απλοποιούνται.

Best of internet