ΤΟ ΖΗΤΗΜΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΣΑΝΙΚΙΤΖΕ ΝΑ ΜΗΝ ΧΑΣΕΙ ΤΗΝ ΠΙΣΤΗ ΤΟΥ

Βίκα, πάρε δύο voltaren και μπες στο γήπεδο!

Ο Βασίλης Βλαχόπουλος καταγράφει τις στιχομυθίες στα αποδυτήρια του Άρη, θυμάται μια παλιά ιστορία όταν ο Βίκτορ Σανικίντζε έπαιρνε επί έναν χρόνο voltaren για να αντέξει τους αφόρητους πόντους στο γόνατο και του εύχεται περαστικά και να μη χάσει την πίστη του.  

Βίκα, πάρε δύο voltaren και μπες στο γήπεδο!

Τόσο κακό σενάριο δεν θα μπορούσε να εμπνευστεί ούτε ο διάβολος. Φαίνεται όμως ότι είναι στη μοίρα κάποιων ανθρώπων να υποβάλλονται σε σκληρές δοκιμασίες για να τεστάρουν τα νεύρα και τις αντοχές τους. Ο σκληραγωγημένος Βίκτορ Σανικίντζε γνωρίζει σχετικά. Από μικρό παιδί, μέχρι αυτό το χθεσινό (8/10) καταραμένο απόγευμα. Γιατί ο Γεωργιανός αντιλήφθηκε τη σοβαρότητα του τραυματισμού, από τα πρώτα δευτερόλεπτα. Ακόμη κι όταν οι συμπαίκτες του έσπευσαν να του δώσουν κουράγιο (εντός των αποδυτηρίων), ο Βίκα τους απάντησε “ευχαριστώ παιδιά, αλλά είναι το γόνατο στο οποίο είχα κάνει επέμβαση. Καταλαβαίνετε”. Στην πραγματικότητα, όλοι είχαν καταλάβει, παρά την παρατεταμένη άρνησή τους να συμβιβαστούν με την πραγματικότητα.

Αυτό το εγχειρισμένο γόνατο του Βίκτορ Σανικίντζε κρύβει μεγάλη ιστορία. Από τότε που ήταν μικρό παιδί κι έκανε προπόνηση σε ένα... μισογκρεμισμένο γήπεδο στην Τιφλίδα φορώντας γάντια και μπουφάν για να αντέξει το κρύο. Μετά το σχολείο έτρεχε για να προλάβει τη δύση του ηλίου. Φωτισμός δεν υπήρχε, όχι μόνο στο συγκεκριμένο γήπεδο, αλλά πολλές φορές και στο σπίτι του. “Υπήρχαν φορές που δεν είχαμε φως στο σπίτι για 2-3 εβδομάδες. Όχι μόνο εμείς, αλλά όλοι. Κάποιες βραδιές, πάγωνα”, (μου) είχε πει στη διάρκεια της Media Day του Άρη, πριν από περίπου δύο εβδομάδες.

Υποσχέθηκε στον εαυτό του να αντέξει στο κρύο και να βαδίσει στον δρόμο που ήδη είχε χαράξει. Τίποτε μπορούσε να τον σταματήσει. Ούτε αυτός ο χρόνος στη Νέα Υόρκη, όταν σε ηλικία 16 ετών πήρε “υποτροφία” για μια ακαδημία μπάσκετ. Ποια υποτροφία δηλαδή... Ζούσε σε μια καμαρούλα και έπρεπε να “τη βγάλει” με 400 δολάρια τον μήνα. “Όσοι έχουν ζήσει στη Νέα Υόρκη καταλαβαίνουν ότι με αυτό το ποσό δε ζεις. Γιατί με τα 400 δολάρια έπρεπε να φάω, να ντυθώ, να πληρώσω τις μετακινήσεις”, είχε πει για να μου δώσει να καταλάβω ότι πολλές φορές τα πράγματα δεν είναι έτσι όπως φαίνονται. Αλλά αυτό το... σκυλί του πολέμου στάθηκε και πάλι στα πόδια του. Όταν όμως διαπίστωσε ότι δεν είχε ουσιαστικό όφελος από την παρουσία του στην Αμερική, επέστρεψε στη Γεωργία. Κι όλ' αυτά σε ηλικία 16 ετών. Σε μια ηλικία δηλαδή όπου η συντριπτική πλειοψηφία παίζει ακόμη... πέτρα, ψαλίδι, χαρτί.

Η ιστορία με το δεξί γόνατο εμφανίστηκε στα χρόνια που ήταν στη Γαλλία. Είναι όμως τόσο σκληρό καρύδι που δεν το έβαλε κάτω. Επί ένα χρόνο ένιωθε έντονους πόνους, αλλά δεν ήθελε να χάσει τον ρυθμό του. Επί ένα χρόνο έπαιρνε δύο χάπια voltaren την ημέρα. Νόμιζε ότι η συγκεκριμένη συνταγή θα τον βοηθούσε να ξεπεράσει τον τραυματισμό, στην πραγματικότητα γινόταν πιο... γλυκός ο πόνος. Στο τέλος της χρονιάς, υποχρεώθηκε να πάει στον γιατρό. Η διάγνωση ήταν τέτοια, απαιτούταν επέμβαση. “Με την επέμβαση θα γίνεις καλά, αλλά για το στομάχι σου δεν μπορώ να εγγυηθώ”, του είπε με νόημα.

Αυτός όμως είναι ο Σανικίντζε. Δεν το βάζει κάτω, το ίδιο θα κάνει και τώρα. Τον συντροφεύει όμως μια κακοτυχία. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα χρονολογείται το 2006. Τότε είχε συμφωνήσει με την Εστουντιάντες. Ισπανία και Γεωργία δεν είχαν διπλωματικές σχέσεις γι' αυτό αναγκάστηκε να πάει στη Μόσχα για την έκδοση της βίζας. Λίγες ώρες μετά την άφιξή του στη ρωσική πρωτεύουσα, οι Ρώσοι εισέβαλαν στη Γεωργία. Και ο Βίκα έμεινε αμανάτι στη Μόσχα.

Από χθες το απόγευμα, έχει να διαχειριστεί μία ακόμη δοκιμασία. Το ιατρικό ανακοινωθέν της ΚΑΕ Άρης αναφέρει απουσία έξι μηνών. Το πρόβλημά του είναι όμοιο με αυτό του Κώστα Χαραλαμπίδη ο οποίος αναγκάστηκε να κρεμάσει τη φανέλα. Λόγω διαφοράς ηλικίας, οι δύο περιπτώσεις είναι αδύνατο να συγκριθούν. Ουσιαστικά χάνει τη χρονιά. Προσέξτε όμως αυτή τη χρονιά. Για την επόμενη θα δούμε.

Best of internet