Σέξι και με πλατυποδία

Ο Τιμ Ντάνκαν και το κύκνειο άσμα ενός μπάσκετ που χάνεται

Σέξι και με πλατυποδία

Ο Νίκος Παπαδογιάννης προσθέτει συγκινημένος το δικό του «thanks for the memories» στο παγκόσμιο κατευόδιο για τον απόμαχο Τιμ Ντάνκαν.

Σέξι και με πλατυποδία

O κορυφαίος μπασκετμπολίστας της γενιάς του εγκετέλειψε τα γήπεδα μέσα στο μελαγχολικό έτος 2016. Το όνομά του είναι, όχι Κόμπι Μπράιαντ, αλλά Τιμ Ντάνκαν. Αποχώρησε χωρίς φανφάρες, χωρίς τυμπανοκρουσίες και χωρίς το τσίρκο που συνόδευσε το παρατεταμένο και εν τέλει κουραστικό «αντίο» του Κόμπι.

Είναι τόσο σεμνός, που δεν παρουσιάστηκε ούτε στην αποχαιρετιστήρια συνέντευξη Τύπου. Στο θέση του, εμφανίστηκε και μίλησε συγκινημένος στους ρεπόρτερ ο Γκρεγκ Πόποβιτς, φορώντας μπλουζάκι με την προσωπογραφία του Ντάνκαν.

«Εάν δεν ήταν αυτός, θα μιλούσατε τώρα με κάποιον άλλον στη θέση μου», είπε ο μοναδικός προπονητής που γνώρισε ο Τimmy στην επαγγελματική του καριέρα. «Χωρίς τον Τιμ Ντάνκαν, εγώ θα βρισκόμουν άγνωστος μεταξύ αγνώστων σε κάποια μισοφωτισμένη γωνιά της Αμερικής, θα ήμουν χοντρός και θα προσπαθούσα να παίξω μπάσκετ στο πρωτάθλημα των προπονητών. Εκατοντάδες άλλοι σαν εμένα έφαγαν ψωμί χάρη στον Ντάνκαν, αλλά εκείνος δεν έβγαζε άχνα. Ερχόταν στη δουλειά νωρίς, έφευγε αργά και βοηθούσε τους πάντες, από τους αστέρες μέχρι τον τελευταίο ρούκι. Διότι αυτό του υπαγόρευε η προσωπικότητά του».

Το τελευταίο «goodbye» του Ντάνκαν ήταν σαν τα θρυλικά σουτάκια με ταμπλό και πλατυποδία, που ο ίδιος ανήγαγε σε επιστήμη. Χωρίς τα παπούτσια του να σηκώνονται πιθαμή από το έδαφος. Χωρίς τα μάτια του να εγκαταλείπουν στιγμή τον στόχο. Χωρίς να κάνει ποτέ λάθος.

Το μπάσκετ του Ντάνκαν δεν ήταν σέξυ, όπως του Τζόρνταν, του Κόμπι ή του ΛεΜπρόν. Η δράση του στο γήπεδο ουδέποτε έδωσε τροφή σε αστραφτερά φιλμάκια με βροντερά καρφώματα και τάπες. Ο Ντάνκαν δεν χτυπούσε το στήθος του σαν αφηνιασμένος γορίλας ούτε στεκόταν πάνω από τον νικημένο αντίπαλο για να του ψάλει «γαλλικά».

Ήταν ο άρχοντας του pick’n’roll, ο μαέστρος του σκεπτόμενου μπάσκετ, ο «mr Fundamental» όπως βαφτίστηκε από τον Σακίλ Ο’Νηλ. Εάν ήταν Ευρωπαίος, θα έπαιζε στη χρυσή Εθνική Ελλάδας και θα τσάκιζε τις αντίπαλες άμυνες με παρτενέρ τον Παπαλουκά ή τον Διαμαντίδη.

Οι τρεις τους συναντήθηκαν στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας (φωτογραφίες από το Getty Images), αλλά ήταν ακόμη νωρίς για την ελληνική έκρηξη. Όταν συνέβη το θαύμα της Σαϊτάμα, ο Ντάνκαν είχε προχωρήσει στο επόμενο κεφάλαιο της καριέρας του, χωρίς χρυσό Ολυμπιακό μετάλλιο στο παλμαρέ του.

Άλλωστε, δεν γεννήθηκε στις ηπειρωτικές ΗΠΑ, αλλά στο Σαν Κρουά των Παρθένων Νήσων. Μικρός ήθελε να γίνει κολυμβητής, αλλά πήρε τον ίσιο δρόμο το 1989, όταν o φοβερός τυφώνας «Χιούγκο» κατέστρεψε τη μοναδική Ολυμπιακή πισίνα του νησιού.

Ποτέ άλλοτε δεν ευεργετήθηκε τόσο ο παγκόσμιος αθλητισμός από μία φυσική καταστροφή...

Ο Ντάνκαν δεν φόρεσε άλλη φανέλα στο ΝΒΑ παρά μόνο αυτήν των Σαν Αντόνιο Σπερς. Ακόμα και η λέξη «αναντικατάστατος», δανεισμένη από το ξεπροβόδισμα του Πόποβιτς, ωχριά μπροστά στην πραγματικότητα. Δίχως αυτόν τον χαρισματικό πλέι-μέικερ της ρακέτας, θα ήταν αδύνατο να στηθεί η δυναστεία των «σπηρουνιών».

Στη μπασκετοκουβέντα που μαγνητοσκοπήσαμε στην αρχή της σεζόν, είπα ότι, για μένα που είμαι και παράξενος, η «fun to watch» ομάδα του ΝΒΑ δεν ήταν οι Ουόριορς, αλλά οι Σπερς. Δεν προσπαθούσα να κάνω τον έξυπνο ή τον αιρετικό. Το εννοούσα απόλυτα και το εννοώ ακόμη.

Το μπάσκετ του κουαρτέτου Ντάνκαν, Τζινόμπιλι, Πάρκερ, Πόποβιτς είναι το πιο σέξυ μπαλέτο που θαύμασα ποτέ μου πάνω σε ξύλινο παρκέ. Εάν ο Κόμπι ήταν η Αντζελίνα Τζολί, ο Ντάνκαν ήταν η Κέιτ Μπλάνσετ.

Δεν ξέρω αν έχει ξαναδεί ο πορτοκαλί πλανήτης παραστάσεις όπως αυτές των Σπερς στους τελικούς του 2014 απέναντι στο Μαϊάμι. Ήταν, φοβάμαι, το κύκνειο άσμα ενός μπάσκετ που χάνεται. Και ο Τιμ Ντάνκαν ήταν ο ακρογωνιαίος λίθος εκείνου του σεμιναρίου, στην τρυφερή ηλικία των 38 ετών.

Πώς θα ζήσουμε τώρα χωρίς αυτόν; Στους πιτσιρικάδες θα λείψει περισσότερο ο Κόμπι, αλλά όσοι θέλουμε το μπάσκετ μας να έχει υποκείμενο, ρήμα και αντικείμενο είχαμε παντοτινό απάγκιο τον «mr. Fundamental» με τη χρυσόμαυρη στολή.

Δυστυχώς, τον πρόφτασε και αυτόν ο πανδαμάτωρ χρόνος. Όταν οι Σπερς συγκρούστηκαν με τους πυρηνοκίνητους Θάντερ, ο 40άρης Ντάνκαν έμοιαζε περισσότερο με βαρίδι παρά με εχέγγυο επιτυχίας.

Εάν για κάποιον μυστηριώδη λόγο αποφάσιζε να κρατήσει τη φανέλα του ιδρωμένη, θα μπορούσε να συνεχίσει στην Ευρώπη –ή σε κάποια λιγότερο απαιτητική ομάδα του ΝΒΑ- για 3-4 χρόνια ακόμη, ώστε να καταρρίψει και τα ρεκόρ μακροζωίας του Καρίμ Αμπντούλ-Τζαμπάρ. Ο ένας έπαιξε 20 χρόνια αλλά σταμάτησε στα 42, ο άλλος έγραψε 19/40.

Το κάπως λεπτεπίλεπτο αλλά ανθεκτικό κορμί του έμεινε ανέγγιχτο από σοβαρούς τραυματισμούς, ενώ το εφηβικό του πρόσωπο μοιάζει ποτισμένο με το ελιξήριο της νεότητας.

Μπορεί, βέβαια, να είναι ρομπότ. Ένα ρομπότ με σάρκα, οστά και ηλεκτρονικό εγκέφαλο που δεν βραχυκυκλώνει ποτέ. Όταν αποφάσιζε να διαμαρτυρηθεί, πολύ συχνά είναι η αλήθεια, απλώς γούρλωνε τα μάτια και άπλωνε τα χέρια, με τις παλάμες τεντωμένες προς τα πάνω.

Αμίλητος, όμως, με ένα αιώνιο βλέμμα ψεύτικης απορίας. Κάποτε ένας διαιτητής τον «συνέλαβε» να γελάει στον πάγκο και τον απέβαλε χωρίς δισταγμό. Για τα δεδομένα του Ντάνκαν, αυτό το σαρκαστικό γέλιο ήταν σαν γροθιά στο στομάχι του διαιτητή.

Στην εποχή των αδηφάγων social media, όπου δίκαιοι και άδικοι κυκλοφορύν με μία κάμερα στο χέρι, ο κοσμαγάπητος και μονήρης Timmy βρήκε τρόπους να κρατήσει την προσωπική του ζωή μακριά από την κλειδαρότρυπα, σαν Διαμαντίδης κάποιου άλλου πλανήτη.

Ακόμα και όταν ξέσπασε σκάνδαλο σχετικά με τη σεξουαλικότητά του, το υπόλοιπο ΝΒΑ φρόντισε να ξανακλείσει την κουρτίνα για να προστατεύσει έναν από τους πιο αξιοσέβαστους πρεσβευτές του.

Οι συμπαίκτες του, οι προπονητές του και πρώτοι οι αντίπαλοί του τον αντιμετώπισαν εις εικόνισμα, όπως του ταίριαζε και του άξιζε. Στην περίπτωσή του, οι «αγιογραφίες» δεν έχουν παρά ελάχιστο ίχνος υπερβολής.

«Είναι αδύνατο να φανταστεί κανείς τους Σπερς χωρίς τον Ντάνκαν», ομολόγησε με μάτια υγρά ο Πόποβιτς. Στην προσπάθειά του να υπερασπιστεί την πατροπαράδοτη συνταγή, έδωσε τη φανέλα του Timmy σε ό,τι πιο κοντινό υπάρχει σε αυτόν: Πάου Γκασόλ.

Στα 36 του χρόνια, ο Καταλανός ανανέωσε τα κύτταρά του για άλλη μία πενταετία. Το σουτάκι με ταμπλό και με πατούσες κολλημένες στα πάτωμα θα είναι η νέα του σπεσιαλιτέ.  

Best of internet