Σφυροκόπημα στο μαλακό υπογάστριο

Η Εθνική επιστρέφει από το Βελιγράδι με άφθονο υλικό για μελέτη στις αποσκευές

Σφυροκόπημα στο μαλακό υπογάστριο

O Nίκος Παπαδογιάννης παρακολούθησε μετ'εμποδίων το τελευταίο φιλικό της Εθνικής και προσπαθεί να ξεσκαρτάρει τα καλά από τα άσχημα νέα.

Σφυροκόπημα στο μαλακό υπογάστριο

Tα προηγούμενα καλοκαίρια, ήθελα οι φιλικοί αγώνες της Εθνικής να συνοδεύονται από ήττες, ώστε να μένουν τα πόδια καρφωμένα στο έδαφος και να γεμίζουν τα μυαλά με τροφή για σκέψη. Είναι σαν το λίπασμα οι ήττες, βρωμάνε αλλά κάνουν καλό. Οι ήττες στους φιλικούς αγώνες βρωμάνε λιγότερο.

Για τη φετινή ομάδα, που πασχίζει να χτίσει την αυτοπεποίθησή της μέσα από ένα ταχύρρυθμο πρόγραμμα 22 ημερών και τριών φιλικών αγώνων, προσευχόμουν για το αντίθετο: νίκες και καλές εμφανίσεις.

Οι αγώνες με την Τουρκία απέδωσαν το επιθυμητό αποτέλεσμα, αλλά το ταξίδι στη Σερβία έφερε το αναπόφευκτο στραπάτσο. Δεν είναι για τα δόντια της φετινής Εθνικής η «Μπεογκράντσκα Αρένα».

Ωστόσο, το καλό της πρώτο ημίχρονο έριξε μέσα στο σακούλι κάποια ψήγματα αισιοδοξίας. Το δεύτερο (αν όχι ολόκληρος ο αγώνας συνολικά) βοήθησε ώστε να φανούν ξεκάθαρα οι αδυναμίες και τα «πρέπει» αυτής της ομάδας.

Με τη συνταγή του Βελιγραδίου, η Εθνική δεν πάει πουθενά. Τουλάχιστον όχι φέτος…

Μόνο ομάδες όπως η Ισπανία μπορούν να νικήσουν τους Ιταλούς σε αγώνα που θα κριθεί στους 90-95 πόντους (ή παραπάνω). Η δική μας δεν έχει τη δύναμη πυρός για να ξεπεράσει τους 80, εκτός αν συμβεί καμιά συζυγία πλανητών τύπου Σαϊτάμα.

Πρέπει πρώτα και πάνω απ’όλα να θωρακίσει την άμυνά της και να μπλοκάρει τους διαδρόμους προς το μαλακό της υπογάστριο. Οφείλει επίσης να κυνηγήσει το αμυντικό ριμπάουντ, σαν να κρέμεται από κάθε αδέσποτη μπάλα το εισιτήριο για το Ρίο. Τίποτε από αυτά δεν είδα χθες.

Το τετράπτυχο της επιτυχίας ολοκληρώνεται με την προσεκτική κυκλοφορία της μπάλας, όπου γκάφες στη σέντρα απαγορεύονται αυστηρώς, και με την ευστοχία από τη γραμμή της προσωπικής. Πολύ δύσκολο στοίχημα...

Οι τέσσερις αριθμοί που καθρεφτίζουν όλα όσα πήγαν στραβά χθες στο Βελιγράδι είναι οι (επιεικώς) 91 πόντοι των Σέρβων, τα 11 αμυντικά ριμπάουντ που κατέληξαν σε ξένα χέρια, τα 18 ελληνικά λάθη και φυσικά οι 11 άστοχες βολές.

Στα κρίσιμα ματς του Προολυμπιακού τουρνουά, η Εθνική θα έχει τύχη αν κατεβάσει τους αντίστοιχους δείκτες κοντά στο 70, στο 5, στο 10 και στο «ζερό». Και πιο χαμηλά, ει δυνατόν…

Βεβαίως, το χθεσινό δείγμα γραφής είναι κάπως θολό. Και δεν αναφέρομαι στα πειρατικά live streams που κόντεψαν να μας βγάλουν τα μάτια, καλοκαιριάτικα.

Αλήθεια, γιατί αδιαφόρησε για αυτό το φιλικό η καλή μας ΕΡΤ; Ξόδεψε όλα τα λεφτά της για το ποδόσφαιρο ή έφυγε νωρίς για διακοπές; Αν καθόταν στις εξέδρες κανένα κονγκλάβιο ρασοφόρων, θα είχαμε ζωντανή μετάδοση από το πρωί...

Η απρόσμενη απουσία του Κώστα Κουφού -που όμως θα παίξει κανονικά στο Τορίνο- έκανε την ομάδα απελπιστικά αδύναμη αμυντικά στην (ούτως ή άλλως προβληματική σε αυτόν τον τομέα) θέση «5».

Οι Σέρβοι έφτασαν στο λέι-απ όπως και όποτε ήθελαν, δίχως να ενοχλούνται από την παρουσία του Μπουρούση ή –πόσο μάλλον- του Καββαδά. Αλλά δεν είναι αποκλειστική αρμοδιότητα του σέντερ η προστασία του «ζωγραφιστού». 

Ο Κατσικάρης ξέρει ότι οι ψηλές του πεντάδες (με τον Γιάννη στο «2») δημιουργούν δυσλειτουργίες στην πάσα και στο σουτ, αλλά περιμένει από αυτές καλύτερες επιδόσεις στον έλεγχο της εναέριας κυκλοφορίας. 

Η αλήθεια είναι ότι τα προβλήματα της ρακέτας πολλαπλασιάστηκαν στο β’ ημίχρονο, όταν η Εθνική έπαιξε με δύο χειριστές (και αργότερα χωρίς τον άκεφο Γ.Αντετοκούνμπο). Αλλά και στο πρώτο μισό του αγώνα οι Σέρβοι πέτυχαν 53 πόντους, χτυπώντας συνεχώς στο ψαχνό με Γιόκιτς-Ραντούλιτσα.

Η Ιταλία δεν είναι ανώτερη της τωρινής Σερβίας, ούτε όμως πολύ χειρότερη. Έχει καλύτερο προπονητή, καλύτερες μονάδες (με την προφανή εξαίρεση των Τεόντοσιτς-Γιόκιτς) και παίζει και αυτή στην έδρα της, με ισχυρότατο μάλιστα κίνητρο.

Η συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες θα ακουστεί σαν σάλπισμα αντεπίθεσης για το σχεδόν ξεχασμένο ιταλικό μπάσκετ. Μέχρι νεωτέρας, ας θεωρήσουμε δεδομένο ότι και η διαιτησία θα είναι εχθρική για την Εθνική μας.

Ο Μπαρνιάνι είναι χειρότερος αμυντικός και από τον Ραντούλιτσα, αλλά θα βάλει πολλά αν ζεσταθεί. Οι Ιταλοί μάλιστα είναι ικανοί να παρατάξουν πεντάδες εξίσου θηριώδεις με τη δική μας, ανεβάζοντας τον Τζεντίλε στο «2» δίπλα σε τρεις από τους Γκαλινάρι, Ντατόμε, Μέλι, Μπαρνιάνι, Κουζίν (και με τον Χάκετ στον «άσο»).

Του τραυματισμένου Μπελινέλι η συμμετοχή μοιάζει ακόμη αβέβαιη, Το πιθανότερο είναι να παίξει με προστατευτική μάσκα, με όσα αυτό συνεπάγεται. Oρισμένοι δεν την αντέχουν ούτε για ένα λεπτό.

Με την Κροατία και τις λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις (Μεξικό, Ιράν) θα ασχοληθώ περισσότερο μόλις πατήσω το πόδι μου στο Πιεμόντε. Θέλω να πιστεύω ότι, κουτσά ή στραβά, η Εθνική μας θα φτάσει στον τελικό του Προολυμπιακού τουρνουά.

Στοίχημα πάντως δεν βάζω. Οι πιθανότητες για κάτι τέτοιο δεν είναι πολύ περισσότερες από 50 τοις εκατό.

Τα καλά νέα τα άφησα επίτηδες τελευταία, για να μείνουν σφιγμένα τα χαλινάρια. Η προσθήκη του Στράτου Περπέρογλου μοιάζει με ένεση προσωπικότητας για την ομάδα, η οποία έγινε και πιο αποτελεσματική στο «5 εναντίον 5». Ο ευπρόσδεκτος Χαραλαμπόπουλος δεν είναι βέβαια στο ίδιο επίπεδο.

Η ομάδα είχε αρκετά καλές επιδόσεις στο τρίποντο (9/20), αυτό που της έδωσαν απλόχερα οι Σέρβοι όποτε ντουμπλάριζαν τον Μπουρούση στο low-post. Ο ψηλός μοίρασε σωστά τη μπάλα (έδωσε 8 ασίστ, από τις 24 της Εθνικής), οπότε βγήκαν ελεύθερα σουτ στα «τριαροτεσσάρια» Παπαπέτρου, Περπέρογλου, Αγραβάνη.

Ο Καλάθης και ο Γ.Αντετοκούνμπο δεν πρόκειται βέβαια να γίνουν «Splash Brothers» αλα-ελληνικά, αλλά οφείλουν να απειλήσουν, όπως έκανε χθες (με απολογισμό 1/4) ο πρώτος. Η αντίπαλη άμυνα δεν πρόκειται να τους σεβαστεί αν τους δει υπέρμετρα διστακτικούς.

Μιλάμε, άλλωστε, για 1-2 ματς. Εάν βρεθούν σε καλή μέρα, μπορούν κάλλιστα να μπουμπουνίσουν από 3 τρίποντα έκαστος.

Ο τραυματισμός του Κώστα Σλούκα, που θα παίξει στο Τορίνο απροπόνητος ή καθόλου, ήταν ένα καίριο πλήγμα για τη φετινή, αποδεκατισμένη «Εθνική Ελπίδων». Σε αυτόν δεν θα τολμούσε κανείς να δώσει ελεύθερο σουτ.. 

Στο πρώτο ημίχρονο του Βελιγραδίου, η ελληνική ομάδα εκτελούσε με ταχύτητα και ακρίβεια το σχέδιό της, ακόμα και σε «σετ» επιθέσεις. Συνήθως επιχειρούσε το σουτ στα πρώτα 10-15 δευτερόλεπτα της επίθεσης, όπως ακριβώς θέλει ο Φώτης Κατσικάρης.

Επιχειρήθηκαν και αιφνιδιασμοί, αλλά μέσα στα πλαίσια της λογικής και όσο το επέτρεπε η κλάση του αντιπάλου. Ας το πω όμως άλλη μία φορά, το κλειδί στο Προολυμπιακό θα είναι η άμυνα, τα ριμπάουντ, τα λάθη, οι βολές, ο έλεγχος του παιχνιδιού.

Και ένα καλό, θαρραλέο ξεκίνημα, όπως το χθεσινό. Δεν ξέρω πώς θα αντιδράσει η κάπως αλλοπρόσαλλη Ιταλία, εάν δει την Εθνική μας να προηγείται με 5-7 πόντους στο 12ο λεπτό, όπως έγινε στο Βελιγράδι.  

Best of internet