Η κληρονομιά του Διαμαντίδη δεν θα «στερέψει» ποτέ! (vids & pics)

Ο Αντώνης Καλκαβούρας γράφει για το παιδί από την Καστοριά που η καριέρα του έγινε ταινία, που έβαζε το «εγώ» κάτω από το «εμείς», που ήξερε πότε να βγει μπροστά και που είχε πιει το «αμίλητο νερό»!

Η κληρονομιά του Διαμαντίδη δεν θα «στερέψει» ποτέ! (vids & pics)

Η περίπτωσή του είναι μοναδική γιατί στα μικράτα του, αν και πολύ καλός, η φήμη του δεν είχε εξαπλωθεί πανελληνίως και ο ίδιος, δεν είχε προσκληθεί ποτέ στα κλιμάκια των μικρών ομάδων! Προτιμούσε, βλέπετε, τα ριμπάουντ, τις ασίστ, τις τάπες και τα κλεψίματα και δεν έκανε την διαφορά με το σκοράρισμα... Η επίδρασή του στο παιχνίδι, όμως, ήταν τόσο κυριαρχική, που όταν του δόθηκε η απαραίτητη προσοχή και αρχικά στον Ηρακλή και μετέπειτα στον Παναθηναϊκό και την Εθνική, ο χρόνος και η εμπιστοσύνη για να ξεδιπλώσει το ταλέντο του, ο ψιλόλιγνος πιτσιρικάς με τα μακριά χέρια από την Καστοριά, δεν έπαθε σκολίωση. Απεναντίας, άλλαξε τον τρόπο προσέγγισης, σκέψης και ανάλυσης του μπάσκετ, γνωρίζοντας την απόλυτη αναγνώριση από το σύνολο των παικτών και των προπονητών, σε όλη την Ευρώπη.

Και τι δεν έκανε ο Διαμαντίδης, όλα αυτά τα χρόνια... Βελτίωσε απίστευτα το σουτ του κι από 'κει που ήταν η αχίλλειος πτέρνα του, με το πέρασμα των χρόνων, έγινε το ατού του! Πείστηκε από τους προπονητές του κι έπεισε ο ίδιος τον εαυτό του, ότι είναι ο απόλυτος ηγέτης, αυτός που πρέπει να βγαίνει μπροστά στα κρίσιμα, γιατί όταν δεν μπορούσαν οι άλλοι, μπορούσε σχεδόν πάντα αυτός! Αν και πολύ ταπεινός, στωικός, ήρεμος και χαμηλών τόνων έξω από το γήπεδο, στην εξέλιξη της καριέρας του – και με την συμβολή του Ομπράντοβιτς – μεταμορφώθηκε στον παίκτη που ξέρει τι του αναλογεί μέσα στις τέσσερις γραμμές. Μεγάλος παίκτης δεν γίνεσαι, αν περιστασιακά, δεν γίνεις και λίγο... κωλόπαιδο και κάποιες φορές, όταν χρειάστηκε ή όταν προκλήθηκε επανειλημμένα, ο Δημήτρης ξέφυγε  κι έγινε κι αντιπαθής...

Στα πρώτα χρόνια της καριέρας του, έβλεπε κάμερες και δημοσιογράφους κι άλλαζε δρόμο, γιατί δεν ήθελε ποτέ να αναδείξει τον εαυτό του μέσα από τις δηλώσεις του, αλλά κι επειδή δεν του άρεσε να μιλάει. Το σενάριο του διαφημιστικού σποτ στο οποίο πρωταγωνίστησε, ήταν ευρηματικό και κομμένο και ραμμένο στα χούγια του. «Ο Δημητρός που είχε πιει το αμίλητο νερό», ξαναμίλησε χάρη στη νέα υπηρεσία εταιρίας κινητής τηλεφωνίας! Μία λέξη («Λες;») είπε ο μπαγάσας και μετά το γύρισμα περηφανευόταν ότι τα κατάφερε με την πρώτη λήψη... Ωριμάζοντας στον ρόλο του αρχηγού του Παναθηναϊκού, που ανέλαβε μετά την αποχώρηση του Φραγκίσκου Αλβέρτη, έμαθε να μιλάει όποτε έπρεπε χωρίς να κάνει βαρύγδουπες δηλώσεις για να κλέψει την παράσταση. Τις περισσότερες φορές, μάλιστα, ξέραμε τι θα απαντήσει, ανεξαρτήτως της ερώτησης...

Στον ιδιωτικό του χρόνο και τις παρέες του, ήταν λαλίστατος και του άρεσε να συζητάει για τα πολιτικά δρώμενα, καθώς ήταν – σε εκπληκτικό βαθμό – ενημερωμένος για το τι γίνεται στον κόσμο, εκτός μπάσκετ και φυσικά είχε και άποψη. Αν έμπαινε κάποιος στα αποδυτήρια, πάντως και δεν τον ήξερε, θα δυσκολευόταν να μαντέψει ποιος είναι ο αρχηγός της ομάδας, αφού ο Μήτσος ήταν ο πιο αθόρυβος και ο λιγότερο εκδηλωτικός παίκτης. Οι προπονητές του τον λάτρευαν γιατί αφομοίωνε με την πρώτη τις πληροφορίες και τις έβγαζε στο παρκέ, όπου και έκανε την διαφορά με χίλιους τρόπους. Οι συμπαίκτες του επίσης, γιατί μαζί του, φαίνονταν δύο φορές καλύτεροι απ' ότι πραγματικά ήταν, αλλά και γιατί ήταν ευφυής και υποστηρικτικός, αλλά ταυτόχρονα ο πλέον anti-star μεγάλος παίκτης του ευρωπαϊκού μπάσκετ.

Ο σεβασμός που γνώρισε από τους αντιπάλους του είναι τόσο εντυπωσιακός, που τα λόγια του Μίλος Τεόντοσιτς με τον οποίο «σκοτώθηκαν» στους αγώνες των «αιωνίων αντιπάλων» και ο Δημήτρης του «έκοψε την καλημέρα» μέχρι και πριν από λίγους μήνες, είπε χαρακτηριστικά: «Τι κι αν δεν με ξαναχαιρέτησε ποτέ και ουσιαστικά δεν ξαναμιλήσαμε! Είναι ένας από τους μεγαλύτερους “θρύλους” στην Ευρώπη, γιατί η παρουσία του βελτίωνε τους πάντες δίπλα του. Το πιο σημαντικό με τον Διαμαντίδη, όμως, ήταν ότι έβγαινε μπροστά, όταν εξαντλούσε κάθε άλλη πιθανότητα αντίδρασης μέσω της δημιουργίας του ή όταν συνειδητοποιούσε ότι κανένας άλλος δεν μπορεί να το κάνει!» Η ειλικρίνεια, η συνέπεια και η σταθερότητα του χαρακτήρα του, φάνηκε στα δύο μεγάλα «αντίο» της καριέρας του. Το 2010 που πήρε την οριστική απόφαση να αποχαιρετήσει την Εθνική ομάδα για να «εξοικονομήσει» λίγο περισσότερη διάρκεια στο κορυφαίο επίπεδο και λίγους μήνες νωρίτερα, στην αρχή της σεζόν που ολοκληρώθηκε, όταν ανακοίνωσε ότι θα έπαιζε για τελευταία χρονιά. Τον αποχαιρετάμε, χωρίς καν να συνειδητοποιούμε ότι εδώ και 12 μέρες, είναι πρώην παίκτης, γεμάτοι νοσταλγία για τις στιγμές που μας χάρισε κι ανήμποροι να χωνέψουμε ότι ήρθε το τέλος. Δυστυχώς για όλους και για όλα στη ζωή, κάποια στιγμή έρχεται... Η κληρονομιά του, όμως, δεν θα στερέψει ποτέ! Αυτό τουλάχιστον είναι αδιαπραγμάτευτο. Α ρε Μητσάρα, τι ζήσαμε...

(Y.Γ.): Αν και οι αποχαιρετισμοί δεν είναι το «φόρτε» μου, νιώθω την αναγκη να ευχαριστήσω την «ήρεμη δύναμη» που ακούει στο όνομά Άρης Λαούδης για την άριστη συνεργασία που είχαμε στο διάστημα που δουλέψαμε μαζί στο gazzetta.gr. Μόνο ένα πράγμα του προσάπτω! Ξέρει αυτός...

Dimitris DIamantidis Top 10 Plays

wind papaloukas diamantidis

valto agori mou

Best of internet