Ένας Ουίλιαμς δεν φέρνει το πλεονέκτημα...

Ο Αρης Λαούδης γράφει για τον Παναθηναϊκό που προσπάθησε να νικήσει στο Βελιγράδι με... έναν παίκτη, τον Ερυθρό Αστέρα που τον εγκλώβισε για δεύτερη φορά με τον ίδιο τρόπο και τον Ολυμπιακό που βιώνει αντίθετη πορεία απ' αυτή των πράσινων.  

 Ένας Ουίλιαμς δεν φέρνει το πλεονέκτημα...

Είναι από τα ματς που δεν τα κερδίζεις μόνο με τους Αμερικάνους. Με 20.000 κόσμο να «κρέμεται» από πάνω σου χρειάζεσαι σωστή  διαχείριση συναισθημάτων, «καθαρό» μυαλό και στοιχειώδη καλή εμφάνιση από τους παίκτες - κλειδιά.

Ο Παναθηναϊκός βρέθηκε στο  Βελιγράδι με όλους τους βασικούς να τελειώνουν με μονοψήφιο και με κάκιστα ποσοστά. Μόλις 5π ο Καλάθης με 2/10 εντός πεδιάς,  μηδέν ο Διαμαντίδης σε 20:45, μετα κόπων και βασάνων έφτασε τους 11π ο Ραντούλιτσα, 9π. ο Γκιστ κι έμεινε ο Ουίλιαμς να κρατάει μόνος του τον  Παναθηναϊκό επί 20 ολόκληρα λεπτά. 

Ηταν σαφές πως από τον Παναθηναϊκό έλειπε σκορ, αλλά και δημιουργία. Πέραν του ότι οι «πράσινοι» πέτυχαν όλους κι όλους 67  πόντους, έδωσαν μόλις 13 ασίστ, όταν το μέσο όρο τους είναι 17 στο TOP 16 και τελείωσαν με περισσότερα λάθη (17) απ' ό,τι ασίστ,  γεγονός που δεν επιτρέπεται σε τέτοιο παιχνίδι. 

Οπως και στον αγώνα του α' γύρου ο Παναθηναϊκός εγκλωβίστηκε. Αναγκάστηκε να πάει σε ρυθμό που δεν του  ταιριάζει, πιέστηκε ασφυκτικά στην περιφέρεια και είχε από τη μία τον Χέινς που δεν μπορούσε να ανταποκριθεί στο απλό κατέβσμα  της μπάλας και από την άλλη τον Καλάθη που έβρισκε... δοκάρι σε κάθε προσπάθειά του. 

Με λίγα λόγια, ο Τζόρτζεβιτς προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στο... κακό και το χειρότερο στη θέση του οργανωτή, με αποτέλεσμα να φτάσει στο φινάλε να μην έχει ξεκάθαρη άποψη για το ποιον πρέπει να εμπιστευτεί περισσότερο.  Σα να μην έφταναν τα πολλά λάθη, η κακή εμφάνιση των βασικών και η έλλειψη ρυθμού, ήρθαν και τα 4/22 τρίποντα για να «δέσει» το γλυκό. Εδώ που τα λέμε με τέτοια ποσοστά και σε τέτοιο γήπεδο, είναι αδύνατο και άδικο να νικήσεις.

Τι γίνεται από 'δω και πέρα; Από τη μία ο Παναθηναϊκός «σώζεται» από την μεγάλη εντός έδρας νίκη επί της Φενέρ, από την άλλη  έχασε μια πολύ μεγάλη ευκαιρία για να κρατήσει στα χέρια του την 2η θέση. Πλέον ο Παναθηναϊκός μπορεί να τερματίσει από 2ος μέχρι  και 5ος και το παιχνίδι με τη Λοκομοτίβ είναι κάτι περισσότερο από τελικός.

Το κακό είναι ότι οι «πράσινοι» κυνηγούν πλέον μια  παραπάνω νίκη από τον Ερυθρό Αστέρα, καθώς μειονεκτούν σε οποιαδήποτε ισοβαθμία, θέλουν να αποφύγουν πιθανή τριπλή ισοβαθμία με Ερυθρό Αστέρα και Λοκομοτίβ και ελπίζουν ότι μέχρι την τελευταία αγωνιστική η Εφές θα έχει αποχαιρετήσει και δεν θα παίζει την πρόκριση εναντίον τους.

Αν κάτι κρατάει ο Τζόρτζεβιτς από την εικόνα στο Βελιγράδι είναι η εικόνα του Ουίλιαμς. Υπήρξαν μεν κάποιες στιγμές στα τελευταία  λεπτά που ο Αμερικανός το παράκανε, αλλά ήταν ηλίου φαεινότερο πως ήταν και η μοναδική απειλή για το σερβικό καλάθι.

Ο Ουίλιαμς  είναι εγγύηση από την πρώτη του εμφάνιση μέχρι σήμερα και οι 15 πόντοι κατά μέσο όρο στην Ευρωλίγκα είναι κάτι περισσότερο από παράσημο για πρωτοεμφανιζόμενο παίκτη στην Ευρωλίγκα.

Οσον αφορά στον Χάντερ, είναι σαφές πως πρόκειται περισσότερο για «4άρι»  και λιγότερο για «5άρι». Φαίνεται η άγνοιά του γύρω από το ευρωπαϊκό μπάσκετ, έχει στοιχεία που χρειάζονται στο φετινό  Παναθηναϊκό, αλλά θέλει δουλειά για να φτάσει στο σημείο να είναι ο δεύτερος ψηλός σ' αυτό το επίπεδο.

Υ.Γ.: Δυο λόγια για τον Ολυμπιακό... Διαφωνώ μ' αυτούς που επιτίθενται στον Σφαιρόπουλο που δεν «έχτισε σωστά την ομάδα το  καλοκαίρι». Αν εξαιρέσουμε την έλλειψη ενός δεύτερου πάουερ φόργουορντ, οι υπόλοιπες θέσεις καλύφθηκαν σωστά από παίκτες προσαρμοσμένους στις απαιτήσεις του σύγχρονου μπάσκετ. Η μπάλα «χάθηκε» μετά τον τραυματισμό του Γιάνγκ, όταν πια ο πανικός  κυρίευσε τους πάντες και ήρθαν οι διαδοχικές λάθος επιλογες, σε συνάρτηση με τους τραυματισμούς.

Η διαφορά του Παναθηναϊκού με  τον Ολυμπιακό είναι πως οι «πράσινοι» στήθηκαν λάθος το καλοκαίρι κι έκαναν κινήσεις βελτίωσης μεσούσης της χρονιάς, ενώ οι  «ερυθρόλευκοι» έπραξαν ακριβώς το αντίθετο. Εστω κι έτσι, ουδείς μπορεί να ξεγράψει τον Ολυμπιακό, ουδείς μπορεί να τον  χαρακτηρίσει «τελειωμένο», όταν μιλάμε για μια ομάδα με χαρακτήρα, Ευρωλίγκες και παίκτες που πολλάκις το 'χει πει η καρδιά τους.  

Πιστεύετε άλλωστε πως υπάρχει έστω κι ένας αντίπαλος στα τέσσερα τελευταία παιχνίδια που θα αντιμετωπίσει τον Ολυμπιακό ως ξοφλημένο, ακόμη κι αν οι πιθανότητες είναι εναντίον του;

 

 

 

 

Τελευταία Νέα