Μία οθόνη τηλεόρασης χωρισμένη στα δύο

Ποιος Χακίμ και ποιος Γιούιν...

Ο Νίκος Παπαδογιάννης έκανε κάποτε μετάδοση με εκατοντάδες Νεοϋορκέζους κρεμασμένους στον σβέρκο του.

Ποιος Χακίμ και ποιος Γιούιν...

To χειρότερο πράγμα που μπορεί να συμβεί σε έναν σχολιαστή της τηλεόρασης, πέρα από τα προφανή, είναι να κάνει περιγραφή με 50 άτομα κρεμασμένα στον σβέρκο του. Ακόμα και σε ξένη χώρα. Ακόμα κι αν τα 50 άτομα δεν καταλαβαίνουν λέξη απ’όσα ο ίδιος λέει. Ακόμα και αν δεν τους ενδιαφέρει το περιεχόμενο της μετάδοσης.

Μου συνέβη στις 17 Ιουνίου 1994 στο Μάντισον Σκουέρ Γκάρντεν της Νέας Υόρκης και ήταν εμπειρία ζωής. Όπως και η ίδια η μετάδοση από το Γκάρντεν. Έπειτα από αυτό, κρεμάει ο δημοσιογράφος το μικρόφωνό του. Δυστυχώς για όλους, εγώ συνέχισα. Αλλά εκείνη τη βραδιά στη Νέα Υόρκη δεν θα την ξεχάσω ποτέ.

Έπαιζαν Νικς-Ρόκετς, 5ος τελικός του ΝΒΑ, με τις ομάδες μπλοκαρισμένες στο 2-2. «Οποιος πάρει το πέμπτο ματς, θα κατακτήσει τον τίτλο», έγραφε ο Πήτερ Βέσι στη New York Post. Το προγνωστικό του αποδείχθηκε άστοχο, αφού το 3-2 των Νικς έγινε 3-4 στην πόλη της NASA.

Δεν ήταν γραφτό να κατακτήσει η Νέα Υόρκη τίτλους στο μπάσκετ και στο χόκεϊ την ίδια χρονιά, αν και το σλόγκαν “Title City” έβγαινε για τρεις εβδομάδες από τα χείλη όλων, δικαίων και αδίκων.

Ώσπου, οι προβολείς στράφηκαν αμετάκλητα στην άλλη άκρη της χώρας, στις ακτές του Ειρηνικού. Σε έναν πολυσύχναστο αυτοκινητόδρομο του Λος Άντζελες, όπου μία αρμάδα από 20 αστυνομικά αυτοκίνητα κυνηγούσε σε σλόου-μόσιον ένα λευκό Ford Bronco.

Στο τιμόνι του κυνηγημένου τζιπ καθόταν ένας άγνωστος στους πολλούς παίκτης του φούτμπολ, εκούσιος κομπάρσος στο δράμα. Και στο πίσω κάθισμα, με ένα πιστόλι στον κρόταφό του, ένας από τους ήρωες του σύγχρονου αμερικανικού αθλητισμού.

Ο Όου Τζέι Σίμπσον. Μέγεθος αντάξιο του Μάτζικ Τζόνσον, του Λεμπρόν Τζέιμς, του Κόμπι Μπράιαντ. Αλλά βασικός ύποπτος για τον φόνο της πρώην συζύγου του και του κηπουρού της, μερικές ώρες νωρίτερα σε μία έπαυλη στο Μπρέντγουντ.

«Πείτε τους να φύγουν γιατί θα κάνω καμιά τρέλα», φώναζε μέσα από το τηλέφωνο ο πανικόβλητος Σίμπσον. Φεύγοντας από το σπίτι του, άφησε πίσω του σημείωμα αυτοκτονίας. Το Βronco έκανε σλάλομ ανάμεσα σε ανυποψίαστους οδηγούς, ενώ τα αυτοκίνητα της αστυνομίας ακολουθούσαν σε απόσταση ασφαλείας.

Στο μόνιτορ που είχα μπροστά μου για τη μετάδοση του αγώνα, η εικόνα μοιράστηκε ξαφνικά στα δύο. Ένα μικρό «παράθυρο» πάνω δεξιά έδειχνε όχι μπάσκετ, αλλά το κυνηγητό του λαοπρόβλητου και πασίγνωστου στην Αμερική «O.J.».  Η υπεύθυνη της μετάδοσης μοίρασε με τρόπο μία ανακοίνωση, με την οποία εξηγούσε στους ξένους σχολιαστές τι ακριβώς συνέβαινε.

Στόμα με στόμα, το μαντάτο διαδόθηκε στις κερκίδες του Γκάρντεν. Και, πολύ γρήγορα, ο κόσμος άρχισε να συγκεντρώνεται στις παρυφές της εξέδρας των δημοσιογράφων. Η δική μου θέση βρισκόταν πίσω πίσω και συνόρευε με τα καθίσματα των θεατών.

Ο πρώτος λαθροθεατής έφερε δεύτερο, ο δεύτερος άλλους τέσσερις, οι έξι έγιναν σαράντα, εξήντα, εκατό. Δεν έβλεπαν πια το ματς, αλλά το (χωρίς ήχο) αστυνομικό θρίλερ που διαδραματιζόταν στο «παραθυράκι» της οθόνης.  Στα τάιμ-άουτ, με πλησίαζαν και ζητούσαν πληροφορίες. "Τον 'Οου Τζέι κυνηγάνε;"

Η Αθήνα δεν άκουγε μόνο εμένα, αλλά και τις φωνές δεκάδων ταραγμένων Νεοϋορκέζων. Ποιος Χακίμ και ποιος Γιούιν; Το πρόσωπο της ημέρας ήταν ο Όου Τζέι. Όλοι τον αποκαλούσαν «Τζους», αφού τα αρχικά “O.J” σημαίνουν και “orange juice”, πορτοκαλάδα. Όμως, το μυαλό του ήταν ποτισμένο με δηλητήριο.

Η καταδίωξη ολοκληρώθηκε μετά από 3 ώρες, ευτυχώς όχι με νέο αιματοκύλισμα. Ο Σίμπσον πείστηκε να επιστρέψει στο σπίτι του και να παραδοθεί, μετά από παρέμβαση του άλλοτε προπονητή του στο κολέγιο Σάουθερν Καλιφόρνια. «Θα πάω να συναντήσω τη Νικόλ», έλεγε κλαίγοντας λίγα λεπτά νωρίτερα. «Κανένας δεν άξιζε να πάθει κακό, εκτός από εμένα τον ίδιο».

Η ζωντανή μετάδοση των δραματικών γεγονότων καθήλωσε 95 εκατομμύρια τηλεθεατές μπροστά στους δέκτες και μάζεψε εκατοντάδες άλλους στην πλάτη ενός Έλληνα τηλεσχολιαστή μπάσκετ, στη Νέα Υόρκη. Στα αμερικάνικα κανάλια, ο 5ος τελικός του μπάσκετ έγινε «παραθυράκι» πάνω δεξιά, ενώ το ανθρωποκυνηγητό με εικόνα από 9 ελικόπτερα έπιανε την κυρίως οθόνη.

Οι ενδείξεις για την ενοχή του Όου Τζέι Σίμπσον ήταν συντριπτικές. Οι πράξεις του ίδιου έφταναν στα όρια της ομολογίας. Ωστόσο, η dream team των δικηγόρων που ανέλαβαν την υπεράσπιση του διάσημου αθλητή έναντι πακτωλού δολαρίων κατόρθωσε το ακατόρθωτο: αθώωση λόγω αμφιβολιών. Πολλά από τα ενοχοποιητικά στοιχεία έμειναν εκτός δικαστηρίου, για λόγους τεχνικούς.

Το χαρτί του ρατσισμού αποδείχθηκε εξίσου ισχυρό, αφού είχαν προηγηθεί οι πολύνεκρες ταραχές του Λος Αντζελες μετά τον άγριο ξυλοδαρμό του ταξιτζή Ρόντνεϊ Κινγκ από όργανα της τάξης το 1992. Ο πρώτος αστυνομικός που έφτασε στον τόπο του εγκλήματος ήταν σεσημασμένος μισαλλόδοξος.   

Η ετυμηγορία των ενόρκων της «δίκης του αιώνα» ανακοινώθηκε στις 3 Νοεμβρίου 1995 και προκάλεσε σοκ στην πεπεισμένη για την ενοχή του «O.J.» αμερικανική κοινωνία. Ο Σίμπσον αποχώρησε από το δικαστήριο καθαρός σαν αθώα περιστερά. Ο φόνος της πρώην Νικόλ Σίμπσον έμεινε ανεξιχνίαστος. Τα πολιτικά δικαστήρια καταδίκασαν τον Σίμπσον σε πρόστιμο 33.500.000 δολαρίων για τον θάνατο του κηπουρού Ρον Γκόλντμαν.

Δεν ήταν όμως γραφτό, να αποφύγει ο “Juice” τα κάτεργα. Το 2007, ο Σίμπσον καταδικάστηκε σε 33 χρόνια κάθειρξη για ένοπλη ληστεία και κλείστηκε σε φυλακή της Νεβάδα, κοντά στο Λας Βέγκας. Δεν έχει δικαίωμα έφεσης πριν το 2017.

Η υπόθεση “O.J.” έγινε σήριαλ με τίτλο “American Crime Story” και προβάλλεται αυτές τις μέρες στον ΟΤΕ ΤV, με πρωταγωνιστές τον Κιούμπα Γκούντιγκ Τζούνιορ και τον Τζον Τραβόλτα. Δεν είναι κάποιο αριστούργημα, αλλά αξίζει να ρίξετε μια ματιά.    

Best of internet