Να δούμε αν θα ξαναπάμε final 4 ή αν θα το κατακτήσουμε!

Να δούμε αν θα ξαναπάμε final 4 ή αν θα το κατακτήσουμε!

Να δούμε αν θα ξαναπάμε final 4 ή αν θα το κατακτήσουμε!

O Mιχάλης Λεάνης κάνει τον απολογισμό του Final 4 και προχωρά σε προβλέψεις για το μέλλον των ελληνικών ομάδων.

Παναθηναϊκός - ΠΑΟΚ με πριμ 5%*, ακόμα καλύτερες αποδόσεις και αμέτρητα ειδικά στοιχήματα! (21+) * Ισχύουν Οροι και Προϋποθέσεις 

Τώρα που το final 4 πέρασε στην εγκυκλοπαίδεια του μπάσκετ και τα φώτα έσβησαν μοιράζομαι κάποιες σκέψεις μαζί σας σχετικά με το μέλλον της διοργάνωσης αλλά και το μέλλον των ομάδων μας σ’ αυτήν.

Στο Βελιγράδι από τις 4 ομάδες που έλαβαν μέρος στην τελική φάση οι τρεις (Ρεάλ-Φενερ-ΤΣΚΑ) συγκαταλέγονται στις πιο οικονομικά ισχυρές , οι πιο οικονομικά ισχυρές μάλιστα!

Στο Final 4 που προηγήθηκε στην Κωνσταντινούπολη οι τρείς από τις 4 ομάδες ήταν οι ίδιες! Αυτό σημαίνει ότι η κατάσταση πάει να παγιωθεί όσον αφορά την δυναμικότητα των ομάδων που συμμετέχουν στην τελική φάση.

Στο Βερολίνο, δυο χρόνια πίσω, συμμετείχαν οι δυο (Φενέρ-ΤΣΚΑ) από τις τρείς οικονομικά ισχυρές. Και στα τρία τελευταία Final 4 το τρόπαιο κέρδισαν οι πιο πλούσιες ομάδες της διοργάνωσης. Όλες από μια φορά. Καμία δεν έμεινε παραπονεμένη!

Για χατίρι μάλιστα της Φενέρ η τελική φάση διοργανώθηκε στην Κων/πόλη για δεύτερη φορά μέσα σε 5 χρόνια! Αν μου πει κάποιος ότι τα λεφτά δεν κάνουν κουμάντο, τότε ή η λέξη λεφτά δεν ξέρει τι σημαίνει ή η λέξη κουμάντο! Άλλη εξήγηση δεν υπάρχει. 

Υπάρχει όμως εξήγηση γιατί απομόνωσα τα τρία τελευταία Final 4 ώστε να προχωρήσω σε συγκρίσεις αλλά και συμπεράσματα. Γιατί το 2016 είναι κομβική χρονιά για την διοργάνωση. Τον Μάρτη εκείνου του έτους εξαγγέλθηκαν σημαντικές αλλαγές οι οποίες εφαρμόστηκαν την επόμενη αγωνιστική περίοδο.

Η Euroleague αναδιαμορφώθηκε! Το περίφημο top16 καταργήθηκε και αποφασίστηκε οι 16 κορυφαίες ομάδες να παίζουν μεταξύ τους κάθε εβδομάδα. Πρωτάθλημα λοιπόν με 16 ομάδες , οι οποίες συμμετέχουν πλέον σε Λίγκα 30 αγωνιστικών.

Μετά το όλοι με όλους ακολουθούν playoffs που κρίνονται στις τρείς νίκες. Απλά σημειώνω ότι η Παγκόσμια Ομοσπονδία είχε προτείνει τις δυο νίκες. Χαρές και πανηγύρια για το γεγονός ότι θα βλέπαμε πρωταθληματάρα 30 αγωνιστικών με όλες τις ομάδες να συγκρούονται.

Δεν ξέρω βέβαια αν μέσα στη γενική ευφορία σκέφτηκαν κάποιοι παράγοντες-ιδιαίτερα οι παράγοντες των ομάδων μας , γιατί αυτοί με ενδιαφέρουν- ότι οι αλλαγές αυτές ήταν καθαρά προς όφελος των οικονομικά εύπορων κλάμπ της διοργάνωσης.

Εκτός αν τους ενδιέφεραν  μόνο να συμμετέχουν στην διοργάνωση και τα πολυετή συμβόλαια.  Δεν είναι τυχαίο λοιπόν ότι για τελευταία φορά στο Βερολίνο, πριν την εφαρμογή του νέου προγράμματος, δυο ομάδες με χαμηλότερο μπάτζετ από τις πρωτοκλασάτες- Λαμποράλ Κούτσα  και Λοκομοτιβ Κουμπάν -βρέθηκαν να διεκδικούν το τρόπαιο.

Φυσικά και δεν τα κατάφεραν! Η τελευταία ομάδα με κατά πολύ μικρότερο μπάτζετ  που πήγε να κάνει το μεγάλο σαμποτάζ, να ανατρέψει τα δεδομένα και να αρπάξει το τρόπαιο,  ήταν ο Ολυμπιακός στην Κωνσταντινούπολη.

Έχουν δίκιο οι αδελφοί Αγγελόπουλοι να υπερηφανεύονται μεταξύ άλλων και γι’ αυτό! Από το Βερολίνο και μετά στην νέα τάξη πραγμάτων , όταν μια ομάδα καταφέρνει απλά να μπει σφήνα στην τετράδα, μιλάμε για άθλο.

Και δεν αναφέρομαι στην συμπαθέστατη Ζαλγκίρις ως ικανή να πραγματοποιήσει το σαμποτάζ γιατί όπως είχε διαμορφωθεί το πρόγραμμα, δεν είχε καμία πιθανότητα να πετύχει το θαύμα. Έτσι κι έγινε….

Ο νέος τρόπος διεξαγωγής της διοργάνωσης διασφάλισε σε μεγάλο βαθμό την επικράτηση των ισχυρών οικονομικά κλαμπ, άλλαξε τα μέχρι πρότινος δεδομένα  και συγχρόνως ελαχιστοποίησε τις πιθανότητες να ανατραπούν αυτά από ομάδες με χαμηλότερα μπάτζετ.

Για να πραγματοποιήσεις την «κλοπή» ή το «σαμποτάζ» θα πρέπει να έχεις χρόνο να το οργανώσεις , καθαρό μυαλό να το εφαρμόσεις και ψυχικά αποθέματα να το πραγματοποιήσεις .

Που να τα  βρεις και να τα φτιάξεις όλα αυτά όταν ο αριθμός παιχνιδιών μεγαλώνει και οι ομάδες με μικρότερο μπάτζετ αγκομαχούν να ανταποκριθούν. Όταν παίζουν όλοι με όλους και οι δοκιμασίες πολλαπλασιάζονται με αποτέλεσμα ο συντελεστής δυσκολίας να αυξάνεται.

Με το top16 πχ υπήρχε η πιθανότητα να συναντήσεις την Ρεάλ ή την ΤΣΚΑ μόνο στην τελική φάση. Το 2014 Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός συνάντησαν ΤΣΣΚΑ και Ρεάλ αντίστοιχα στην φάση των playoffs και έχασαν αμφότεροι με το οριακό 3-2. Πιο μπροστά στην διοργάνωση δεν είχαν με τις ομάδες αυτές ούτε   καν χαιρετηθεί!  

Τώρα ότι και να γίνει θα τις αντιμετωπίσεις τουλάχιστον δυο φορές μέσα στον χρόνο. Με τις εμβόλιμες διαβολοεβδομάδες οι ομάδες δεύτερης και τρίτης σειράς αγωνιστικά στεγνώνουν!

Αδυνατούν εκ των οικονομικών συνθηκών να φτιάξουν ανταγωνιστικό ρόστερ 12 παικτών και αν πάλι καταφέρουν να πραγματοποιήσουν την υπέρβαση και φτάσουν στην τελική φάση , φτάνουν εκεί καταπονημένες και καταταλαιπωρημένες!

Αν με τον προηγούμενο τρόπο διεξαγωγής οι πιθανότητες επιτυχίας ανάμεσα στα εύπορα κλαμπ και στις υπόλοιπες ομάδες το ποσοστό ήταν 60-40 , τώρα ισχύει το 80-20 κάνοντας και τον σταυρό σου!

Οι ομάδες μας έχασαν την ευκαιρία να συνασπιστούν με τους λιγότερες πλούσιες ομάδες όταν πήγε να πραγματοποιηθεί η αναδιοργάνωση της Euroleague.

Βαριές φανέλες είχαν και έχουν  με ιστορία, ομάδες πρώτης σειράς ήταν στον αριθμό τροπαίων , είχαν την δυναμική και το κύρος να μπουν μπροστά ώστε να έχουν λόγο στις αλλαγές , τότε που ακόμα η κατάκτηση της κορυφής δεν είχε να κάνει μόνο με τα οικονομικά μεγέθη.

Τώρα τι να κάνουν όταν τα μπάτζετ αγγίζουν πλέον τα ουράνια και επιβάλλουν τον δικό τους οικονομικό καθεστώς φέρνοντας την διοργάνωση στα μέτρα τους;

Όταν χρόνο με τον χρόνο τα μπάτζετ κατακτούν τίτλους και οι μεγάλοι ανοίγουν κι άλλο την ψαλίδα προς όφελος τους; Όταν η φορολογία στην χώρα μας δεν διευκολύνει τους επιχειρηματίες να επενδύσουν στις ομάδες;

Όταν οικονομικοί γίγαντες εν υπνώσει τείνουν να ξυπνήσουν από τον λήθαργο χρόνων, όπως η Μπαρτσελόνα , η Μακάμπι η Εφές μεγαλώνοντας ακόμα περισσότερο τον συντελεστή δυσκολίας για τις λιγότερο εύρωστες ομάδες;

Όταν οι παλιές φουρνιές Ελλήνων παικτών έχουν αποστρατευθεί ή τείνουν να αποστρατευθούν και οι νέες φουρνιές αργούν να μπουν στην μάχη; Τι διαφορετικό να κάνεις από ότι ο Τζέιμς Ντιν στον «Επαναστάτη χωρίς αιτία» όταν ολομόναχος αναρωτιόταν που πήγαν τα ένδοξα χρόνια; 

Το μόνο θετικό στην νέα τάξη πραγμάτων είναι να μάθουμε ότι τα final four και οι τίτλοι δεν αποτελούν αυτοσκοπό και μεθοδικά να κοιτάξουμε πως θα παραμείνουμε ανταγωνιστικοί σε υψηλό επίπεδο.  Να μάθουμε τουλάχιστον να χαιρόμαστε το άθλημα! Είναι κι αυτό μια πολύ σημαντική κατάκτηση!!!

Best of internet