Μήπως τελικά παίρνει και λίγα;

Ο Γιάννης Ντεντόπουλος στέκεται στην αυτόματη βελτίωση που παρουσίασε ο Παναθηναϊκός με την επιστροφή του Καλάθη, αναλύει τον μπελά του Πασκουάλ  και χαρακτηρίζει ως βασικό «όπλο» του φετινού Παναθηναϊκού, τον τρόπο που μπορεί να πιέσει σε όλο το γήπεδο.

Μήπως τελικά παίρνει και λίγα;

 Δεν είναι μακριά η στιγμή, που όσοι ήταν έτοιμοι να στείλουν τον Νικ Καλάθη στην κρεμάλα, επειδή έκριναν ότι τα 2 εκατομμύρια του συμβολαίου του, τους φαίνονταν αλμυρά για όσα (θεωρούσαν ότι) πρόσφερε στον Παναθηναϊκό, να απαιτήσουν να πάρει φέτος και αύξηση. Δεν ήταν μόνο αυτά που είδαν ότι μπορεί να κάνει, με βάση τις εμφανίσεις του στο Eurobasket, αλλά και η ξεκάθαρη επαλήθευση που έκαναν  στο φιλικό παιχνίδι με την Εφες. Με την επιστροφή του είδαν μια άλλη ομάδα, από εκείνη που παρουσιάστηκε εμπρός τους κόντρα στην Ούνιξ και την ΤΣΣΚΑ.

Ανταγωνιστικές αποδόσεις στο Λέστερ – Λίβερπουλ με 0% Γκανιότα*. *Το 0% γκανιότα αφορά την επιλογή ''Νικητής αγώνα'' πριν την έναρξη σε επιλεγμένα παιχνίδια. (21+) 

Είναι ξεκάθαρο ότι ο Νικ, παίζει πια με τρομερή αυτοπεποίθηση. Άρχισε να την αναπτύσσει από τον περσινό 4ο τελικό με τον Ολυμπιακό, τότε που βγήκε από το νοσοκομείο για να παίξει. Σα να άλλαξε ένα τσιπάκι. Νιώθει πλέον την εμπιστοσύνη που τον περιβάλουν , σε αντίθεση με την περσινή διαρκή αμφισβήτηση και παίζει με την άμεση ενός πραγματικού ηγέτη. Ακόμη κι αν τα ποσοστά του στα τρίποντα δεν βελτιωθούν ( που βελτιώνονται), ο τρόπος που χειρίζεται την μπάλα, κατευθύνει τους πολλούς και αθλητικούς συμπαίκτες που έχει φέτος δίπλα του και η αίσθηση της δημιουργίας που αποτυπώθηκε με τις συνολικά  13 ασίστ που μοίρασε στα 50 λεπτά που κράτησε το παιχνίδια μαζί με τις δυο παρατάσεις, εκ των οποίων οι 5 στο πρώτο ημίχρονο, δείχνουν ότι ο Πασκουάλ, έχει την άνεση και το χρόνο να ασχοληθεί για να λύσει άλλα ζητήματα. Ειδικά από την στιγμή που θα ενταχθεί στο rotation και ο Λεκαβίτσιους, ώστε η οργάνωση και η ροή των συστημάτων  να διατηρείται σε αξιόπιστο επίπεδο  στο διάστημα που ο Νικ θα πρέπει να πάρει ανάσες, ο Καταλανός θα μπορεί να νιώθει πιο ήσυχος.

Από εκεί και πέρα, είναι προφανές ότι ο φετινός Παναθηναϊκός διαθέτει πληθώρα αθλητικών παικτών που του δίνουν και το βάθος, αλλά και την άνεση να επιλέξει τον τρόπο που θα παίξει, ειδικά στην άμυνα. Αν συγκρίνουμε, με τις προηγούμενες χρονιές, το μεγαλύτερο ατού του φετινού  «τριφυλλιού» είναι τα κορμιά και η αθλητικότητα. Είναι από τις ομάδες που μπορούν να απλωθούν στο γήπεδο, να το γεμίσουν  (ειδικά με το Θανάση στο «τρία») και να πιέσουν προκαλώντας ασφυξία στον απέναντι. Και κάπως έτσι να μπορούν να αλλάζουν το ρυθμό ενός παιχνιδιού που δεν τους πάει καλά, με σαφώς  μεγαλύτερες πιθανότητες επιτυχίας από όσες αν περίμεναν  ότι θα τα καταφέρουν από την επίθεση.

Και είναι τέτοια η πληθώρα που θα χρειαστεί πολύ προσεκτική διαχείριση, πρώτον για να επιλέγονται οι πιο κατάλληλοι για τον εκάστοτε αντίπαλο και δεύτερον ώστε να μην μένουν στενοχωρημένοι κάποιοι που μπορεί να μην βρουν χρόνο όταν αναγκαστικά σφίξει το rotation. Εδώ σημαντικό ρόλο θα παίξει η καπατσοσύνη του κόουτς και ο έλεγχος των αποδυτηρίων, που πέρυσι ήταν τουλάχιστον πλημμελής.  Για παράδειγμα στους ψηλούς, ο κόουτς δοκίμασε τρία ζευγάρια (Γκιστ-Σίνγκλετον, Μήτογλου-Βουγιούκας και Όγκαστ-Γκάμπριελ) τα οποία στην πορεία θα χρειαστεί να αναμειχθούν. Από αυτά (τα τρία ζευγάρια) μόνο το Βουγιούκας- Μήτογλου, λόγω της  σωματοδομής του Ίαν  και της απειρίας του Ντίνου, δεν ήταν έτοιμο να αντιμετωπίσει με την ίδια αμυντική αποτελεσματικότητα το pick and roll. Ta υπόλοιπα δυο και αλλαγές μπορούν να κάνουν και στα  hedge out μπορούν να ανταποκριθούν, αυξάνοντας την πίεση και εξαναγκάζοντας τους καλούς γκαρντ που κυκλοφορούν να ξεφορτωθούν τη μπάλα από τα χέρια τους. Φυσικά, ακόμη δεν έχει επιτευχθεί ο κατάλληλος  ώστε οι περιστροφές να μην δίνουν ελεύθερα σουτ, όπως φερειπείν εκείνα που πήρε ο Σιμόν και «πόνεσαν», ή επιθετικά ριμπάουντ. Αλλά ας συμφωνήσουμε ότι ακόμη  υπάρχει χρόνος, όλα αυτά να βελτιωθούν και ας θεωρήσουμε ότι το «Γκομέλσκι» της ερχόμενης εβδομάδας θα προσφέρει πιο αξιόπιστο δείγμα γατί πολλά από τα παραπάνω θα γίνουν πιο συγκεκριμένα.

Θα μπορούσαμε να κάνουμε θέμα τις 28/46 βολές, οι οποίες ήταν ο ένας λόγος που το ματς δεν κρίθηκε νωρίτερα, αν δεν υπήρχαν τόσα πολλά και παιδαριώδη λάθη στις περισσότερες καταστάσεις των τελευταίων δευτερολέπτων. Αν, όσα συνέβησαν και έδωσαν στην Εφες το δικαίωμα να μείνει ζωντανή και να διεκδικήσει το ματς σε πρώτη και δεύτερη παράταση, είχαν συμβεί σε κανονικό αγώνα, τα λαϊκά δικαστήρια δεν θα σταμάταγαν να συνεδριάζουν. Και δεν μιλάμε μόνο για το ανόητο φάουλ που έκανε ο Ρίβερς, κάνοντας δώρο δυο βολές και την ισοφάριση στον Μπράουν. Προσέξτε πόσο γρήγορα γίνονταν τα φάουλ, όταν η διαφορά ήταν στους 3 πόντους και πόσο μεγάλωσαν τον χρόνο που άφηναν στην ομάδα του Περάσοβιτς να διεκδικήσει περισσότερες επιθέσεις, όταν τις χρειαζόταν.

 Κατά τα’ άλλα, ο Κρις Σίνγλετον παραμένει πληθωρικός, αλλά φέτος θα χρειαστεί λίγο περισσότερο χρόνο να ξαναβρεί  την φόρμα του, γιατί ήταν η πρώτη χρονιά που έκανε διακοπές και όσο οξύμωρο αν φαίνεται τον έβγαλαν από τη ρουτίνα που είχε αναπτύξει τα προηγούμενα χρόνια, ο Ρίβερς δεν φάνηκε αλλά έχει τέτοια εμπειρία και ποιότητα που δεν είναι να το κάνουμε θέμα, ο Ντένμον  και η επαρκής ευστοχία του σε συνδυασμό με την διεισδυτικότητα του Παππά συνδυάζονται μια χαρά, αρκεί και οι δυο να φανούν συνεπείς στην άμυνα, ενώ ο Λοτζέσκι θα είναι ένας παίκτης που στα ματς που θα κριθούν στην τακτική και στο διάβασμα, θα φανεί περισσότερο,  από όσο σε εκείνα που θα γίνουν ροντέο και θα χρειαστούν «ξύλο».

 

 

Best of internet