«Εσείς τώρα, είστε κάποιος κύριος... πανεπιστήμονας»;

Ο Αντώνης Καλκαβούρας αποχαιρετά τον Ντούσαν Ίβκοβιτς ανασύροντας από το χρονοντούλαπο της ιστορίας, μνήμες που μαρτυρούν την ιδιαιτερότητα του χαρακτήρα και την έντονη προσωπικότητα του 74χρονου Σέρβου καταξιωμένου τεχνικού.  

Βλέποντας, χθες βράδυ, τον Ντούντα να... σπάει και διακρίνοντας την φανερή συγκινησιακή φόρτιση, που επί ματαίω προσπαθούσε επιμελώς να κρύψει, η αλήθεια είναι ότι προς στιγμήν, τα 'χασα! «Λύγισε αυτό το... θηρίο;», αναρωτήθηκα. Κάτι σαν κι αυτό το... «Κλαίνε βρε οι άντρες;», που μας έλεγαν οι δικοί μας, όταν είμαστε μικροί και γινόμαστε σαν πατζάρια από το κλάμα... Θα μου πείτε τώρα, σαν άνθρωπος κι αυτός, λογικό είναι να έχει τις αδυναμίες του. Εδώ ακριβώς, όμως, είναι το λάθος σας!

Ο Ίβκοβιτς και η αδυναμία ήταν πάντα δύο «έννοιες» που δεν συναντιούνταν ποτέ! Ίσως γι'αυτό και ο καταξιωμένος Σέρβος, ήταν ένας από τους πιο σκληρούς και αυστηρούς προπονητές, με την μεγαλύτερη αποδοχή από τους παίκτες. Ένας μεγάλος μάγκας που έκανε τους παίκτες να αισθάνονται ακόμη μεγαλύτεροι μάγκες απ' αυτόν! «Ο Ντούσαν ήταν δέκα πράγματα σε ένα μαζί κι αυτό το καλούπι πλέον, έσπασε! Δεν ξαναβγαίνει άλλος σαν κι αυτόν!», σχολίασε εύστοχα στην κάμερα του gTV ο Βαγγέλης Αγγέλου, που ήταν επί πολλά χρόνια ο πιο στενός συνεργάτης του και ο Έλληνας που τον ξέρει καλύτερα από οποιονδήποτε άλλον!

Τον πρωτογνώρισα το φθινόπωρο του 1995, όταν στα πρώτα μου δημοσιογραφικά βήματα στο MEGA, πήγα στο κλειστό της Νέας Σμύρνης για μία συνέντευξη με τον πρωταθλητή κόσμου με την Εθνική εφήβων, Γιώργο Καλαϊτζή. Στον Πανιώνιο του Φάνη (Χριστοδούλου) και του Ζάρκο (Πάσπαλι) εκείνης της εποχής, έπαιζε ο συμμαθητής και καλός μου φίλος, Βασίλης Κικίλιας, που με είχε δασκαλέψει να περιμένω υπομονετικά να τελειώσει η προπόνηση κι αν τον δω να βγαίνει φουρτουνιασμένο, να μην μπω καν στον κόπο να του συστηθώ... 

 Το «impact» του «σοφού» (παρατσούκλι που του «κόλλησε» ο Παναγιώτης Φασούλας στον ΠΑΟΚ) σε μία ομάδα, ήταν τόσο άμεσο που και άσχετος να ήσουν με το άθλημα, βλέποντάς τον να κοουτσάρει και διακρίνοντας την τεράστια βελτίωση παικτών, που ήξερες πως έπαιζαν και πριν τον Ίβκοβιτς, δεν θα δυσκολευόσουν να καταλάβεις ότι ο τύπος κάτι κάνει καλά. Ο άνθρωπος ήταν «μετρ» της ψυχολογίας και είχε έναν μοναδικό τρόπο να «φτιάχνει» τους παίκτες και να τους κάνει να βγάζουν τον καλύτερο εαυτό τους...

Μεγαλωμένος στο Τσρβένι Κρστ, μία από τις πιο «σκοτεινές» γειτονιές του Βελιγραδίου, η οποία ανέθρεφε τους μεγαλύτερες μάγκες, ο Ντούντα έμαθε από μικρός ότι οι σκληροί είναι αυτοί που επιβιώνουν καλύτερα στη ζωή. Κι αν για κάτι ήταν γνωστός, αυτό ήταν ο σκληραγωγημένος χαρακτήρας του. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν είχε συναισθήματα, ότι δεν ήταν γενναιόδωρος, ότι δεν είχε χιούμορ και δεν έκανε πλάκες ή ότι δεν απολάμβανε τη ζωή και δεν ήξερε να αγαπάει. Τρανή απόδειξη η αδυναμία που είχε στα περιστέρια...

Απλά, ως ο «μεγάλος», ήθελε πάντα να έχει τον πλήρη έλεγχο των καταστάσεων. Ήθελε όλα να γίνονται με τον δικό του τρόπο και με τους δικούς του κανόνες. Γι' αυτό και ήταν δύσκολος στη συνεργασία και οι άνθρωποι με τους οποίους συνεργάστηκε για μεγάλο χρονικό διάστημα, ήταν μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Άνθρωπος των άκρων κι επίμονος όσο κανείς άλλος, ακόμη και σε ασήμαντες λεπτομέρειες, μπορούσε να σε κάνει να αισθανθείς το πιο σημαντικό πρόσωπο του κόσμου και μέσα σε ένα λεπτό, να σε ξεφτιλίσει και να σε πετάξει σαν στημένη λεμονόκουπα. 

 Είχε μία σπάνια ικανότητα να ακροβατεί παράλληλα σε δύο κόσμους, επιβιώνοντας με την ίδια επιτυχία τόσο στα σαλόνια, όσο και στ' αλώνια! Δεν καταπατούσε ποτέ και για τίποτε τις αρχές και τους κανόνες του, ενώ αν σε συμπαθούσε, δεν θα στο έδειχνε ποτέ εξ' ολοκλήρου! Αντιθέτως, πιστέψτε με, αν δεν σε έπαιρνε με καλό μάτι, δεν θα δυσκολευόσουν καθόλου να το αντιληφθείς.

Τι να πρωτοθυμηθώ από τον Ντούντα; Το ότι αν και λάτρης της δημοσιότητας, του ήταν αδιανόητο να μιλήσει σε τηλεοπτικό μικρόφωνο, αν δεν το γνώριζε νωρίτερα και δεν είχε φροντίσει να είναι άκρως περιποιημένος (με ό,τι αυτό συνεπάγεται); Το ότι δεν κολλούσε σε τίποτε να δημιουργήσει φασαρία για ασήμαντη λεπτομέρεια ή το ότι δεν κώλωνε με τίποτε να... «πέσει στη φωτιά», δίνοντας πρώτος το παράδειγμα στους παίκτες του (όπως στο περιστατικό με τον φίλαθλο που του έκανε χειρονομία έξω από το Sinan Erdem, πριν τον τελικό του 2012);

Τις μοναδικές «παραστάσεις» που έδινε στις εβδομαδιαίες συνεντεύξεις Τύπου στην πρώτη 3ετία του στον Ολυμπιακό... Τις, αστείρευτης έμπνευσης, ατάκες που εκτόξευε όταν δεν του άρεσαν οι ερωτήσεις («εσείς τώρα μιλάτε ως πανεπιστήμονας του μπάσκετ;») και τις συχνές «βολές» προς τον τότε υπεύθυνο Τύπου της ομάδας, Γιάννη Φιλέρηεσείς τώρα, είστε κάποιος κύριος υπεύθυνος εδώ πέρα;»), όταν η συζήτηση ξέφευγε από το θέμα... Είτε τον γούσταρες, είτε όχι, δεν μπορούσες ποτέ να του καταλογίσεις ότι δεν ήταν ευθύς μαζί σου και φυσικά να μην παραδεχθείς την αξία του, όχι μόνο ως προπονητή αλλά και ως δάσκαλο. Με τα καλά και τα κακά του... 

 Θα μου μείνει αξέχαστη η εμπειρία του που βιώσαμε με τον Βασίλη Τσίγκα τον Απρίλιο του 2015, όταν για λογαριασμό του gazzetta.gr, του πήραμε τη μοναδική κοινή συνέντευξη με τον κουμπάρο του, Ζέλιμιρ Ομπράντοβιτς. Για τις ανάγκες του συγκεκριμένου γυρίσματος, είχαμε ταξιδέψει στην Πόλη και το ραντεβού μας, ήταν προγραμματισμένο για μετά το τελευταίο ματς της φάσης των “16” της Euroleague, ανάμεσα στη γηπεδούχο Φενέρμπαχτσέ του “Ζοτς” και την δική του, Εφές Αναντολού. Ο αγώνας ήταν αδιάφορος βαθμολογικά για τη Φενέρ, ενώ η ομάδα του «καιγόταν» για τη νίκη, γιατί σε αντίθετη περίπτωση, θα κινδύνευε να χάσει την πρόκριση για τα playoffs...

Το τέλος του αγώνα, βρήκε τους γηπεδούχους να κερδίζουν εύκολα (83-72) και τον Ντούσαν Ίβκοβιτς να γίνεται έξαλλος από την εικόνα της 4ης περιόδου, να κλειδώνει τους παίκτες του στα αποδυτήρια και τις φωνές του να ακούγονται μέχρι το παρκέ, όπου στηνόταν το σκηνικό για τη συνέντευξη. Όπως καταλαβαίνετε, είχαμε ήδη αρχίσει να συνειδητοποιούμε ότι ο σκοπός για τον οποίο είχαμε ταξιδέψει στην ασιατική πλευρά της Κωνσταντινούπολης, έμοιαζε σχεδόν αδύνατον να πραγματοποιηθεί.

Βλέποντάς τον (από μακριά) να μπαίνει κατακόκκινος στα αποδυτήρια, μου φαινόταν αδιανόητο ότι μέσα σε λίγα λεπτά, θα μπορούσε να μεταμορφωθεί σε έναν εξαιρετικό συνομιλητή και να παραχωρήσει μία άκρως ενδιαφέρουσα συνέντευξη. Κι όμως! «Άϊντε μπρε, πάμε να κάνουμε τη ντουλειά μας και μετά να πιούμε ένα κρασί σαν άνθρωποι...», μου είπε μόλις ξεπρόβαλλε, αφήνοντάς με στην κυριολεξία άλαλο για λίγα δευτερόλεπτα... 

Υ.γ.: Σημαντική λεπτομέρεια: Η Μάλαγα που εκείνη την ώρα υποδεχόταν την Λαμποράλ Κούτσα, προηγούνταν με διψήφια διαφορά κι έτσι η πρόκριση στα προημιτελικά, φαινόταν αδύνατον να χαθεί... Όπως και έγινε!

Best of internet