Μια βραδιά γεμάτη πολιτισμό και μαγκιά

Ο Κωνσταντίνος Μελάγιες σχολιάζει την άκρως συγκινητική εκδήλωση προς τιμή του Ντούσαν Ίβκοβιτς και αναφέρει τα μαθήματα πολιτισμού και την τίμια στάση οργανωμένων και μη οπαδών.

Μια βραδιά γεμάτη πολιτισμό και μαγκιά

Η εκδήλωση προς τιμή του Ντούσαν Ίβκοβιτς θα μπορούσε να είναι μια άκρως διδακτική ιστορία, ένα μάθημα σεβασμού, πολιτισμού και μαγκιάς.

Ήταν μία βραδιά γεμάτη έντονα συναισθήματα, αποδόθηκε φόρος τιμής ως έπρεπε και τέλος ήταν μία βραδιά στην οποία αναδύθηκε στην επιφάνεια μαγκιά.

Σε σύντομο χρονικό διάστημα ανέφερα δύο φορές τη συγκεκριμένη λέξη, όχι τυχαία.

Θεωρώ πως όλοι έχουν δίκιο για όσα συνέβησαν στο ΣΕΦ. Ξεκινάω από αυτά και θα καταλήξω στο τιμώμενο πρόσωπο.

Τεράστια μαγκιά του Ολυμπιακού που βοήθησε στην οργάνωση μίας τέλειας εκδήλωσης. Μαγκιά γιατί σεβάστηκαν κάθε επιθυμία του Ντούσαν Ίβκοβιτς ακόμη κι αν με κάποιες διαφωνούσαν.

Τεράστια μαγκιά των οργανωμένων του Ολυμπιακού. Δεν τρολάρω.

Πραγματικά η ΘΥΡΑ 7 είχε την πιο τίμια στάση που θα μπορούσε να έχει. «Κύριε Ίβκοβιτς, κύριοι Αγγελόπουλοι δε μπορώ να δεχτώ πως θα έρθει ο Ομπράντοβιτς κι ο Ιτούδης στο ΣΕΦ για εκδήλωση. Από το να έρθω και να τους βρίζω 2 ώρες και να χαλάσω τη γιορτή του Ντούντα, προτιμώ να απέχω». Για μένα αυτό ήταν μαγκιά. Θα μπορούσαν να είχαν εμφανιστεί και να χαλούσαν το κλίμα γιατί είναι εντελώς διαφορετικό να αποδοκιμάζεις 150 που βρίζουν παρά 3000.

Τεράστια μαγκιά των 6500 φιλάθλων που γιούχαραν αυτούς τους 150 οι οποίοι θέλησαν να βρίσουν τους δύο προπονητές. Προσωπικά δεν περίμενα τέτοια αντίδραση. Πίστευα πως θα περνούσε «αδιάφορα» η παρουσία τους, αλλά όχι πως θα ζούσα και τη στιγμή να θελήσουν με τον τρόπο τους να προστατεύσουν την εκδήλωση. Είμαι σίγουρος πως οι 6500 που αποδοκίμασαν δεν τον έκαναν για αν υπερασπιστούν τους Ομπράντοβιτς και Ιτούδη, αλλά για να υπερασπιστούν τον Ντούντα που ήθελε να ζήσει τη δική του βραδιά.

Τεράστια μαγκιά του Ντούσαν Ίβκοβιτς ο οποίος αψήφησε την «έχθρα» των δύο σωματείων και κάλεσε τους φίλους και κουμπάρους του. Με τον τρόπο του ο Σέρβος ας βοήθησε να κάνουμε ένα άλμα προόδου στη νοοτροπία.

Το 2017 η Ελλάδα βουλιάζει στο βούρκο, οι ηθικές αξίες έχουν εξαφανιστεί και αυτό το οποίο είναι αυτονόητο για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της Γης, είναι βήμα μπροστά για την Ελλάδα.

Αυτά συμβαίνουν και σε άλλες χώρες; Ναι συμβαίνουν, απλά η δική μου χώρα με ενδιαφέρει.

Πρέπει να καταλάβουμε πως είναι νορμάλ ο Αντώνης Φώτσης να περπατά άνετος στο ΣΕΦ και να χαίρεται με τη χαρά ενός ανθρώπου που τον είχε προπονητή στη Μόσχα πριν πολλά χρόνια.

Οι φίλοι του Ολυμπιακού θα πουν τώρα «ναι, αλλά αν γινόταν κάτι τέτοιο στο ΟΑΚΑ δε θα μπορούσαν να πάνε οι δικοί μας».

Δε με αφορά τι θα έκανε ο Παναθηναϊκός στην εκδήλωση την οποία θα συμμετείχε. Αν και πιστεύω πως δε θα υπήρχε ένας «ερυθρόλευκος» που δε θα πήγαινε στην αντίστοιχη εκδήλωση π.χ για τον Ομπράντοβιτς. Μόνο ο Σπανούλης και αυτός για άλλους λόγους.

ΣΥΓΚΙΝΗΤΙΚΗ ΒΡΑΔΙΑ

Το κείμενο μου για τον Ίβκοβιτς παρερμηνεύτηκε από αρκετούς. Η άποψή μου δεν μπορεί να αφαιρέσει το μύθο του, ούτε τις συγκινητικές στιγμές που βίωσα. Φυσικά και δάκρυσα. Φυσικά και τον χειροκρότησα.

Ο Γιάννης Σφαιρόπουλος φρόντισε με την κίνησή του να απογειώσει τη βραδιά. Κανείς δεν είχε ιδέα. Το σκεφτόταν ο κόουτς του Ολυμπιακού μέρες τώρα και δεν το είχε πει σε κανέναν. Ο Ντούντα παραξενεύτηκε μάλιστα όταν πήρε τάιμ άουτ και τον πλησίασε.

Καταπληκτική κίνηση του Σφαιρόπουλου να τον βάλει να δώσει οδηγίες στους παίκτες με τους οποίους κατέκτησε την Euroleague το 2012, γιατί στο τάιμ άουτ συμμετείχαν και οι Άντιτς, Χάινς και Σλούκας.

Μία τέλεια βραδιά ολοκληρώθηκε με επιτυχία από κάθε άποψη. Επιτυχία για την οποία συνέβαλλαν οι παρόντες κι οι απόντες.

ΥΓ: Με έχει πιάσει μία μελαγχολία για τη στιγμή που θα αποφασίσει ο Σπανούλης να αποσυρθεί. Αργεί ακόμη, μην αγχώνεστε…. Πιστεύω πως σε τρία χρόνια από τώρα, τον Σεπτέμβριο του 2020 θα βιώσω κάτι ανεπανάληπτο.

ΥΓ 2: Επαναλαμβάνω γιατί αξίζει. Πολύ τίμια η στάση των οργανωμένων οπαδών του Ολυμπιακού να μη δώσουν το παρών από τα να πάνε και να βρίζουν.

ΥΓ 3: Πλέον τα αφήνουμε αυτά και μπαίνουμε σε αγωνιστικούς ρυθμούς.