Να παίζει το τρανζίστορ τ' αμερικάνικα!

Η Εθνική μπάσκετ (θα) είναι η πιο “made in USA” όλων των εποχών και ο Βασίλης Σκουντής ανοίγει αυτή την ενδιαφέρουσα κουβέντα με τον Κώστα Μίσσα...

Να παίζει το τρανζίστορ τ' αμερικάνικα!

Καθημερινά ειδικά στοιχήματα (21+).

Ολες οι ομάδες, είτε σε συλλογικό, είτε σε εθνικό επίπεδο, ταυτοποιούνται πολλώ λογιώ, αναλόγως των συστατικών, των χαρακτηριστικών, του στιλ, των συνθηκών και της φιλοσοφίας των προπονητών τους ...

Αλλες είναι κοντές, άλλες ψηλές...

Αλλες παίζουν γρήγορα, άλλες αργά ...

Αλλες φορούν αμυντική πανοπλία, άλλες σκοράρουν ασύστολα...

Αλλες αρέσκονται στο small ball, άλλες κατεβάζουν πέντε δίμετρους...

Αλλες χρησιμοποιούν ως βασικό όχημα το pick n' roll, άλλες καταφεύγουν σε διαφορετικές πρακτικές και πάει λέγοντας...

Η Εθνική ομάδα του μπάσκετ που ατενίζει προς τον ορίζοντα του Ελσίνκι και εν συνεχεία της Κωνσταντινούπολης, δεν θα μπορούσε να αποτελέσει την εξαίρεση σε αυτόν τον κανόνα, απλώς η δική της ταυτοποίηση ναι μεν εδράζεται στα αγωνιστικά χαρακτηριστικά της (που ακόμη δεν έχουν διευκρινισθεί), αλλά τα ξεπερνάει κατά πολύ...

Εδώ μιλάμε για μια ελληνική Εθνική ομάδα, που σε έναν μεγάλο βαθμό μπορεί να συστήνεται (και) ως αμερικάνικη!

Και στην ούγια, λοιπόν, να γράφει “Made in USA”, καθώς αυτή η ετικέτα ταιριάζει απολύτως στο μείγμα που παρασκευάζει ο Κώστας Μίσσας!

Από τα 16 συστατικά αυτού του μείγματος (εκ των οποίων θα μείνουν δώδεκα) σχεδόν τα μισά είναι αμερικάνικα και πάντως έχουν γαλουχηθεί στο μπάσκετ που παίζεται στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού...

Ιδού οι διευθύνσεις και τα ονόματα...

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο διαπρέπει εδώ και τέσσερα χρόνια με τους Μπακς...

Ο Θανάσης Αντετοκούνμπο έχει παίξει τρεις σεζόν στο NBDL, συμπεριλαμβανομένης της θητείας του, για ένα φεγγάρι, στους Νικς...

Ο Νικ Καλάθης μπορεί να έχει στο βιογραφικό του έξι σεζόν στην Ευρώπη, ωστόσο ανατράφηκε με τα στερεότυπα της γενέτειρας του και παραμένει σε ένα βαθμό αμερικανάκι!

Ο Γιώργος Παπαγιάννης φοίτησε σε λύκειο της Πενσιλβάνια και ξαναφορά τη φανέλα με το εθνόσημο μετά την παρθενική σεζόν του στο ΝΒΑ με τους Κίνγκς...

Ο Τάιλερ Ντόρσι και ο Ζακ Ογκαστ είναι αυθεντικά προϊόντα του αμερικάνικου (κολεγιακού) μπάσκετ, απλώς ο δεύτερος “τρίφτηκε” την περασμένη σεζόν στην Τουρκία...

Ο Κώστας Μήτογλου προέρχεται από τρεις σεζόν στο ΝCAA και όπως συμβαίνει και με τον Ογκαστ, είναι πρωτόκλητος στην Εθνική ανδρών...

Με μια διεσταλμένη και αυθαίρετη (δική μου) λογική, τα αμερικανάκια της Εθνικής είναι 7+2, με επί πλέον κρίκους σε αυτή την αλυσίδα τον... Φίλιππο και τον Ναθαναήλ του Ολυμπιακού: ο μεν Κώστας Παπανικολάου βίωσε για μιάμιση περίοδο το όνειρο του ΝΒΑ (Ρόκετς, Νάγκετς), ο δε Ιωάννης Παπαπέτρου πέρασε τρία χρόνια της ζωής του στις ΗΠΑ, πρώτα σε λύκειο της Φλόριντα και εν συνεχεία στην κολεγιακή ομάδα του Τέξας.

Ε, διάβολε, είτε τους λογαριάζω επτά, είτε τους βγάζω εννέα, ο αριθμός δεν είναι ούτε μικρός, ούτε ευκαταφρόνητος!

Εδώ βεβαίως ξαναμπαίνει πάνω στο τραπέζι ως θέμα συζήτησης και μάλιστα αναδεικνύεται με έντονο τρόπο, μια συνθήκη, που κάθε άλλο παρά πρωτόγνωρη είναι για το ελληνικό μπάσκετ: στην πραγματικότητα πρόκειται για το remake της ταινίας που όχι μονάχα παίχθηκε, αλλά είχε και μεγάλο σουξέ στη δεκαετία του '70 και στα early 80s με το κύμα παλιννόστησης των περιβόητων Ελληνοαμερικανών ή ομογενών, ή όπως αλλιώς τους βαφτίσαμε τότε...

Εκείνη η πολυάριθμη φουρνιά πρόσφερε μερικές εμβληματικές φιγούρες που πρώτα στελέχωσαν ως παίκτες τους συλλόγους και την Εθνική, εν συνεχεία πολλοί από αυτούς έγιναν προπονητές και παράγοντες και γενικώς άφησαν ένα πολύ έντονο αποτύπωμα στο ελληνικό μπασκετικό γίγνεσθαι.

Γκάλης, Γιατζόγλου, Καστρινάκης, Κέφαλος, Διάκουλας, Χριστοφόρου, Βίδας, Στεργάκος, Μάλλαχ, Κόρφας, Βουρτζούμης (από τον Καναδά), Μπερνέκος, Γάλαρης, χώρια εκείνοι που έπαιξαν εδώ, αλλά δεν αγωνίσθηκαν στην εθνική ομάδα, όπως -σε μια πολύ ενδεικτική αναφορά - οι Μελίνι, Ραμπίδης, Καλιγκάρης, Μέλις, Κάλας, Ράπης, Μπρούγος κοκ

Την εισροή του πρώτου κύματος τη θυμάται πολύ καλά ο Κώστας Μίσσας, που υπήρξε συμπαίκτης (στην Εθνική) ή αντίπαλος (με τον Πανιώνιο και τον Παναθηναϊκό) με όλους τους ομογενείς, συνειδητοποίησε από πρώτο χέρι τη διαφορετική αντίληψη την οποία κόμισαν και τώρα του έλαχε ο κλήρος να προπονήσει την πιο αμερικάνικη πλην ελληνική ομάδα όλων των εποχών!

“Δεν νομίζω ότι μπορούμε να αντιπαραβάλουμε αυτές τις δυο φάσεις του ελληνικού μπάσκετ, διότι ανήκουν σε διαφορετικές εποχές” μου είπε πριν από λίγη ώρα ο “Στρατηγός”. Και εξήγησε: “Επίσης ακόμη και μεταξύ των παικτών που προέρχονται από τις ΗΠΑ ή έχουν παίξει εκεί, υπάρχει μια ειδοποιός διαφορά σε ό,τι αφορά στην αντίληψη και στην κουλτούρα. Είναι άλλο πράγμα ο Καλάθης και άλλο ο Ντόρσι, άλλο ο Παπαγιάννης και άλλο ο Ογκαστ και πάει λέγοντας... “

Αστειευόμενος ο προπονητής της Εθνικής, όταν αναφέρεται στους παίκτες που γεννήθηκαν στις ΗΠΑ και απέκτησαν εσχάτως την ελληνική υπηκοότητα τους αποκαλεί “τα διαβατήρια”! Ο χαρακτηρισμός του έχει να κάνει και με την αγαπημένη λέξη του: τη διαδικασία! “Ασφαλώς σε άλλη διαδικασία υπόκειται κάποιος παίκτης που παίζει στην Εθνική εδώ και χρόνια και σε άλλη κάποιος πρωτάρης. Οσο για τη δεκαετία του '70, τότε τα πράγματα ήταν διαφορετικά, διότι όλοι όσοι ήλθαν από την Αμερική και ήταν Ελληνες δεύτερης γενιάς, έπαιξαν και σε συλλογικό επίπεδο και εντάχθηκαν γρήγορα στη λογική, στη νοοτροπία και στον ψυχισμό του περιβάλλοντος μας”.

Υπάρχει και άλλη μια διάσταση, την οποία μάλιστα ο Μίσσας εντοπίζει στον ίδιο παίκτη: στον Ογκαστ, με το απολύτως ορθό σκεπτικό ότι “άλλη αγωνιστική συμπεριφορά θα έχει εφόσον παίξει στον Παναθηναϊκό και ενσωματωθεί στην ελληνική νοοτροπία και άλλη εάν βρει θέση στο NΒΑ και έρχεται μόνο τα καλοκαίρια για την Εθνική ομάδα”.

Εκτός από τη “διαδικασία” και το κομμάτι” (με την έννοια του σκέλους της), ο Μίσσας συνηθίζει και αρέσκεται να χρησιμοποιεί και τη λέξη “παίκτης” στην οποία δίνει ιδιαίτερη έννοια. “Ολοι είναι παίκτες, αλλά με τη δική μου λογική ο παίκτης προσδιορίζεται από την αγωνιστική ταυτότητα του και από το πως εντάσσεται στη λογική της ομάδας. Για παράδειγμα, εδώ και πολύ καιρό, έχει ανοίξει μια μεγάλη κουβέντα για τη θέση στην οποία θα παίζει ο Αντετοκούνμπο και αν θα είναι στο “3”, ή στο '4” ή ακόμη κι στο “5”. Μα, βρε αδερφέ, δεν είναι αυτό το κυρίως ζητούμενο, ούτε πρέπει σώνει και καλά να του βάλουμε μια ταμπέλα. Στο σύγχρονο μπάσκετ αυτές οι στεγανοποιήσεις έχουν ξεπεραστεί και οι παίκτες περισσότερο από το να συστήνονται με τις θέσεις, πρέπει να συστήνονται με τα προσόντα και την προσαρμοστικότητα τους στις διάφορες συνθήκες και στα διαφορετικά στιλ παιχνιδιού”.

Εξ ορισμού η παρουσία των “Ελληνοαμερικανών” ανεβάζει την ταχύτητα, την εκρηκτικότητα και εμπλουτίζει τα αθλητικά προσόντα της Εθνικής, αλλά πάντοτε ελλοχεύει ο κίνδυνος να παρασυρθεί η ομάδα από αυτή την τάση και να βγει από τα καλούπια της.

“Εγώ το βλέπω διαφορετικά” επισημαίνει ο Μίσσας. “Η παρουσία των συγκεκριμένων παικτών δίνει στην ομάδα μεγαλύτερο πλουραλισμό σε όλα τα επίπεδα και επιτρέπει στον προπονητή, κατά τη διάρκεια της προετοιμασίας, να πειραματισθεί με διάφορα σχήματα. Αυτή τη στιγμή μπορούμε με πολλές διαφορετικές πεντάδες και παράλληλα να εφαρμόσουμε πολλά πλάνα τακτικής, σε συνδυασμό με τα διάφορα γκρουπ παικτών. Ολα αυτά βεβαίως είναι θεωρητικά και θα φανούν στην πράξη από τη στιγμή που θα συναντηθούμε στο γήπεδο. Αλλο η θεωρία και άλλο πράξη και μάλιστα από αντίπαλο σε αντίπαλο και από αγώνα σε αγώνα. Οι συνθήκες θα μας καθοδηγήσουν, άλλωστε μπορεί, παραδείγματος χάρη, μια ψηλή πεντάδα να έχει εκπληκτική απόδοση στην άμυνα και να αλλάζει τέλεια στα σκριν, αλλά ταυτόχρονα να υστερεί στον επιθετικό τομέα ή το αντίθετο... “.

ΥΓ: Σωστός ο παίκτης, που λένε. Η μάλλον σωστός (και) ο προπονητής, άλλωστε σε κάθε περίπτωση, όσο μακάβριο κι αν ακούγεται, η... νεκροψία θα δείξει!

Best of internet