Οχι με τον Σπανούλη, με τον Αγραβάνη!

Ο Μιχάλης Τσόχος γράφει για τον μπασκετικό Ολυμπιακό που δίνει την απόλυτη διάσταση στη λέξη ομάδα!

Η μεγάλη νίκη θέλει πάντα έναν ήρωα, έναν κάποιον να λατρέψει ο κόσμος, να υποκλιθεί στο μεγαλείο του, στην ποιότητά του, στην μεγάλη ενέργειά του. Στον Ολυμπιακό υπάρχουν τέτοιοι. Προφανώς υπάρχει ο μεγαλύτερος εν ενεργεία μπασκετμπολίστας στην Ευρώπη, ο Βασίλης Σπανούλης, ο οποίος και σε αυτό το ματς προσέφερε απλόχερα στο τέλος, εκεί που η μπάλα έκαιγε, την ευκαιρία για να τον αναδείξεις κορυφαίο της αναμέτρησης της νέας μεγάλης νίκης του Ολυμπιακού επί της ΤΣΣΚΑ που τον έστειλε στον τελικό.

Τέτοιος είναι ασφαλώς και ο Γιώργος Πρίντεζης που και στον ημιτελικό ήταν ο πιο σταθερός παίκτης του Ολυμπιακού σε όλη την διάρκεια του αγώνα. Τέτοιος επί της ουσίας (κι' ας το έχουν ξεχάσει κάποιοι ότι αυτό το παιδί έφτασε μέχρι το ΝΒΑ) είναι ο Κώστας Παπανικολάου που όταν η ΤΣΣΚΑ προσπαθούσε να τελειώσει το ματς, αυτός κράταγε σχεδόν μόνος του όρθιο τον Ολυμπιακό.

Αν θέλουμε να πούμε την αλήθεια όμως αυτή η πρόκριση στον τελικό οφείλεται σε όλους τους ρολίστες αυτής της ομάδας. Σε όλους αυτούς που παίζουν τα τρία, πέντε, άντε δέκα λεπτά σε κάθε αγώνα για να... ξεκουράζουν τους υπόλοιπους, όπως λένε στις υπόλοιπες ομάδες, αλλά ποτέ στον Ολυμπιακό. Σε αυτόν τον ημιτελικό με την ΤΣΣΚΑ ήρωας είναι ο... άγνωστος παίκτης του Ολυμπιακού, ο οποίος αποδεικνύει, αυτή τη φορά στο υψηλότερο επίπεδο, σε έναν ημιτελικό κόντρα στο απόλυτο φαβορί, ότι ο Ολυμπιακός είναι ΟΜΑΔΑ με όλη την σημασία της λέξης.

Ο Ολυμπιακός πάει στον τελικό χάρη στον Αγραβάνη και τον κάθε Αγραβάνη που δίπλα σε αυτούς τους μεγάλους ηγέτες, όχι μόνο έχουν... εμβολιαστεί με το μικρόβιο της νίκης, αλλά έχουν μπολιαστεί και με το σπάνιο χάρισμα να πιστεύουν ότι μπορούν τα πάντα.

Ο Αγραβάνης με τα δύο εύστοχα τρίποντα και το ένα που τον έστειλε στις βολές, όταν η μπάλα έκαιγε, με τις φοβερές μάχες, με τα ριμπάουντ, με την άμυνα, με την κατάθεση καρδιάς στο παρκέ, όπου συμπεριφέρονταν σαν να ήταν αυτός ο μεγάλος ηγέτης, ήταν ένας από τους μεγάλους πρωταγωνιστές. Ο ρολίστας που όταν πρέπει φορά τα παπούτσια του ηγέτη. Ενα πράγμα σαν τον Μάντζαρη που όταν ο Σπανούλης έλειπε, αυτός ήταν εκεί με τα μεγάλα σουτ για να στείλει μαζί με τον Αγραβάνη, τον Ολυμπιακό σε έναν ακόμη τελικό.

Αυτός ο θρίαμβος δεν ήρθε από τους μεγάλους ηγέτες, ήρθε από αυτούς που έμαθαν να ζουν στην σκιά τους, αλλά ποτέ στον Ολυμπιακό, αυτή η σκιά δεν τους πλάκωσε, δεν τους έκρυψε τον δρόμο και κυρίως τον ήλιο. Και αυτό είναι το μεγάλο credit του προπονητή Σφαιρόπουλου.

Είναι υπέροχο να παρακολουθείς πως σφυρηλατείται αυτή η ομάδα, είναι υπέροχο να βλέπεις την άρνηση της στην ήττα, κυρίως είναι υπέροχο να βλέπεις πόσο ομάδα και πόσο παρέα είναι. Υπέροχη γνήσια εικόνα αληθινού αθλητισμού που τόσο πολύ μας λείπει στην Ελλάδα. Για αυτό και μόνο και όχι για τις νίκες και τα τρόπαια, αυτή η παρέα αξίζει τον σεβασμό μας και την ευγνωμοσύνη μας...