Ο Ολυμπιακός πάει στην Πόλη για να αλλάξει τα δεδομένα!

Οι μεγαλύτεροι αγώνες στην Sportingbet. Παίξε νόμιμα με πριμ 5% στο Λέστερ - Τότεναμ (21+).

Όταν ήμουν πιτσιρικάς ,κάθε φορά που ζητούσα να μου γίνει το χατίρι μου έλεγε ο παππούς μου χαμογελώντας πονηρά!«Καλόμαθε η γριά στα σύκα»!

Λαϊκή θυμοσοφία! Αυτό που λείπει δραματικά στις μέρες μας! Όλο και περισσότερο από την ζωή μας απουσιάζουν οι σοφές κουβέντες , οι σοφές σκέψεις η σοφία γενικότερα! Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να αναπτύσσεται αυθαίρετα μια υπερτροφία για το σήμερα!

Όλα για το τώρα! Το αύριο μοιάζει να μην μας απασχολεί , με το χθες έχουμε κρατήσει μόνο σχέσεις αναπόλησης!

Αν όμως δεν αναλύσεις το παρελθόν διεξοδικά , αν δεν εξετάσεις τα δεδομένα , τις συνθήκες, τις συγκυρίες τότε λογικό κι επόμενο –στον παραλογισμό μας- οι απαιτήσεις μας στο παρόν να είναι υπερβολικές!

Καλομάθαμε λοιπόν στα Final 4! Καλομάθαμε στις νίκες απέναντι στα…βουνά , στις κατακτήσεις κόντρα σε κάθε λογική!

Μας καλομάθανε οι ομάδες , ξεπερνώντας τα όρια τους! Δεν θα απολογηθούν γι’ αυτό. Το καθήκον τους έπραξαν και με το παραπάνω.

Αυτό το παραπάνω όμως εμείς το καταστήσαμε κανόνα! Εμείς! Όχι ομάδες οι οποίες συνεχίζουν να επιδιώκουν , το λογικά αδύνατον!

Από το 1988 με την νέα μορφή της Euroleague και την έκρηξη του ελληνικού μπάσκετ, μπουκάραμε στην κυριολεξία από το παράθυρο αλλάζοντας τις ισορροπίες.

Αρχής γενομένης από τον ΑΡΗ με τις τρεις συνεχόμενες παρουσίες του στην τελική φάση. Γάνδη(88) –Μόναχο(89) –Σαραγόσα(90)!

Παραβλέπουμε το γεγονός, τον άθλο το τιτανοεπίτευγμα- αδύνατον να συγκριθεί με τα σημερινά δεδομένα -ότι ελληνική ομάδα, την εποχή εκείνη που έλεγες σε κάποιον Final 4 και σου απαντούσε : «I don’t speak English», με αντιπάλους υπερδυνάμεις από την Ιταλία , την Ισπανία, την ενιαία Γιουγκοσλαβία πετύχαινε και μάλιστα για τρεις συνεχόμενες χρονιές να βρίσκεται στην ευρωπαϊκή ελίτ και καταλήγουμε , ότι τελικά δεν κατάφερε να πάρει τίτλο!!!

Αλλά ο τίτλος άργησε να έρθει! Ακολούθησε ο ΠΑΟΚ επί ελληνικού εδάφους το 1993, έβαλε και αυτός το λιθαράκι του για την καταξίωση του αθλήματος , αλλά δεν τα κατάφερε!

Ακολούθησε η διπλή ελληνική εκπροσώπηση από Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό στο Τελ Αβίβ (94) και την Σαραγόσα(95) με τους δυο χαμένους ερυθρόλευκους τελικούς!

Αυτό που μέτρησε και αποτυπώθηκε στην συλλογική μνήμη ήταν η αποτυχία των τελικών! Σχεδόν πέρασε στα ψιλά το γεγονός ότι για δυο συνεχόμενες χρονιές στις τέσσερις ομάδες της τελικής φάσης οι δυο ήταν ελληνικές και ότι ο τελικός και τις δυο χρονιές είχε ελληνική παρουσία!

Το θαύμα πραγματοποιήθηκε την επόμενη χρονιά στο Παρίσι(1996). Ο Παναθηναϊκός έρχεται να πιστοποιήσει την άνοδο του ελληνικού μπάσκετ κατακτώντας το ευρωπαϊκό!

Ακολουθεί ο Ολυμπιακός στη Ρώμη(1997) και μετά χάνεται η μπάλα…

Οι φίλαθλοι απαιτούν κάθε μέρα Πασχαλιά , κάθε χρόνο και κούπα!

Οι αφοί Γιαννακόπουλοι αποφασίζουν να τους κάνουν το χατίρι και οι Πράσινοι απογειώνονται!

Το κυνήγι των τίτλων γίνεται μανία. Θεσσαλονίκη 2000, Μπολόνια 2002 και μετά παύση!!!

Τα τέσσερα χρόνια που ακολουθούν χωρίς κατάκτηση κοντεύουν να στείλουν τους φίλους του Παναθηναϊκού αλλά και του αθλήματος σε κέντρο απεξάρτησης τίτλων!

Ευτυχώς οι Πράσινοι …συνέρχονται! Σηκώνουν κούπα το 2007 στην Αθήνα , το 2009 στο Βερολίνο (και εκεί έχουμε μετά από καιρό διπλή εκπροσώπηση με την παρουσία του Ολυμπιακού) και τέλος το 2011 στην Βαρκελώνη!

Αν από το ’97 και μετά χάθηκε η μπάλα από το 2011 μέχρι και στις μέρες μας χάθηκαν τα πάντα! Η λογική , η ψυχραιμία, η υπομονή!

Και αυτό γιατί το 2012 και 2013 είχαμε το back to back των ερυθρολεύκων σε Κωνσταντινούπολη και Λονδίνο!

Μέσα σε 11 χρόνια είχαμε κερδίσει 6 τελικούς! Άρα καθήκον μας είναι να κατακτούμε τίτλους και κάθε άνυδρη από τίτλο χρονιά μια σκέτη αποτυχία!

Δεν μας νοιάζει πως σκέφτονται οι Ισπανοί, αν το αντιμετωπίζουν ψύχραιμα στη Ρεάλ στην Μπαρτσελόνα , αδιαφορούμε για το αν η ΤΣΚΑ ξοδεύει πακτωλούς χρημάτων , μετρά μπάτζετ ομάδας ΝΒΑ , αν οι Ιταλοί έχουν καταστραφεί στου δρόμου τα μισά από τις υπερβάσεις , αν οι Ισραηλινοί με τα δολάρια τρέχουν και δεν προλαβαίνουν!

Καιρός όμως να αντιληφθούμε που πατάμε και που βρισκόμαστε!

Λίγες ώρες πριν το τζάμπολ στην Κωνσταντινούπολη οι κρίσεις μεγαλοϊδεατισμού έχουν και πάλι ξεσπάσει!

Το 2015, με τον Ολυμπιακό στον τελικό, δεν είναι μακρινό αλλά οι συγκρίσεις λίγο δύσκολο να γίνουν γιατί όσα έχουν μεσολαβήσει κάνουν αυτά τα δυο χρόνια να ισοδυναμούν με την απόσταση από τη γη στην σελήνη!

Χρόνο με χρόνο τα μπάτζετ γι’ αυτούς μεγαλώνουν για μας εκτοξεύονται! Οι ομάδες μας τηρουμένων των αναλογιών το καθήκον του φέτος το έπραξαν στο ακέραιο! Μην ξεχνάτε ότι δυο από τις παραδοσιακές δυνάμεις (Μακάμπι- Μπαρτσελόνα) έμειναν από λάστιχο, δίνοντας στις ομάδες μας χώρο! Το εκμεταλλευτήκαμε με τον καλύτερο τρόπο!

Ο Παναθηναϊκός δεν απέτυχε! Έφτασε μέχρι τέλους! Ο τρόπος που αποκλείστηκε προβληματίζει , όχι το γεγονός του αποκλεισμού! Να μη τα συγχέουμε! Άλλο το ένα , άλλο τ’ άλλο!

Ο Ολυμπιακός κάνοντας αγωνιστική υπέρβαση μας εκπροσωπεί! Ανεξάρτητα τι θα κάνει , τι θα πετύχει κρίνεται επιτυχημένος!

Τα μπάτζετ παίζουν και αυτά μπάσκετ! Κάθε χρόνο και περισσότερο σύμφωνα με τις βλέψεις της Euroleague

Κι όταν οι ομάδες θα αυξηθούν και το πρόγραμμα θα περιλαμβάνει δυο παιχνίδια την εβδομάδα , άντε να πεις ότι τα μπάτζετ δεν παίζουν αλλά παίζουν η ψυχή και το πάθος! Πόσο πάθος να περισσέψει και πόση ψυχή όταν εσύ θα αγωνίζεσαι με 7-8 παίκτες και ο αντίπαλος με 12;

Ο Ολυμπιακός λοιπόν -όπως και κάθε ελληνική ομάδα- δεν πάει στους τελικούς μόνο για να κερδίσει το τρόπαιο , αλλά κυρίως για να αλλάξει τα δεδομένα για όσο ακόμα μας επιτρέπεται!