Η ασίστ ακριβείας του Κοντονή στον φανατικό ποδοσφαιρόφιλο Βασιλειάδη

Ο Βασίλης Σαμπράκος γράφει για τον πιο επιτυχημένο και αποτελεσματικό υφυπουργό Αθλητισμού, που δεν έκανε όλη τη δουλειά, αλλά δίνει έτοιμο γκολ στον συμπαίκτη του, ο οποίος καλείται να δικαιώσει τον “προπονητή” Τσίπρα.

Η ασίστ ακριβείας του Κοντονή στον φανατικό ποδοσφαιρόφιλο Βασιλειάδη

Ηταν γνωστό και είχε γίνει αντιληπτό από τον πρώτο του καιρό στο υφυπουργείο Αθλητισμού ότι ο Σταύρος Κοντονής δεν θα ήταν υφυπουργός 4ετίας και, κυρίως αυτό, ότι είναι ένας πολιτικός καριέρας και όχι ένας άνθρωπος που μπήκε στην πολιτική και βρέθηκε με το συγκεκριμένο χαρτοφυλάκιο στα χέρια ορμώμενος από τα αθλητικά οράματά του. Ομως τώρα, που συνέβη το αναμενόμενο και ο 53χρονος δικηγόρος αποχώρησε, αφού πήρε μεταγραφή για το υπουργείο Δικαιοσύνης, συμβαίνει να αφήνει πίσω του μια πολύ επιτυχημένη θητεία περίπου 22 μηνών, μια ασύγκριτα πιο επιτυχημένη και αποτελεσματική θητεία από αυτή που είχαν διάφοροι προκάτοχοί του που είχαν αθλητικά οράματα και των οποίων οι φιλοδοξίες δεν έφευγαν μακρύτερα από τον αθλητισμό.

Ο Κοντονής δεν τα έκανε όλα τέλεια, έκανε πολλά και σημαντικά λάθη, θα μπορούσε να έχει κάνει πολύ περισσότερα καλά. Είναι όμως, μακράν του δεύτερου, ο πιο επιτυχημένος υφυπουργός Αθλητισμού στην ιστορία σε σχέση με τη δράση του στο ποδόσφαιρο, και έχει κερδίσει το δικαίωμα να καυχιέται ότι κατάφερε γενικώς στον αθλητισμό πολύ περισσότερα από όσα προσδοκούσε κανείς στην εποχή της κρίσης και απ' όσα μπορούσε να περιμένει ότι θα έκανε στο ποδόσφαιρο σχετικά με την κάθαρση και την πάταξη της διαφθοράς ένας πολιτικός που δεν είχε απολύτως καμία προηγούμενη εμπειρία από τον συγκεκριμένο χώρο.

Αν έπρεπε να συνοψίσω μέσα σε μερικές προτάσεις όσα θα θυμάμαι από την θητεία του Κοντονή, θα κρατούσα τα εξής: έκανε καλά πράγματα στο ποδόσφαιρο επειδή έμαθε γρήγορα από τα πρώτα του λάθη, μπήκε στο νόημα, χάραξε μια στρατηγική στη σχέση με την FIFA και την UEFA και βρήκε τον δρόμο για να χτυπήσει το κατεστημένο που διαφθείρει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο. Οχι, δεν ολοκλήρωσε την αποστολή του, κι ας θέλει να το πιστεύει, χρησιμοποιώντας το “ανάγκασα την FIFA να πάρει αυτοπροσώπως την ευθύνη διοίκησης του ελληνικού ποδοσφαίρου και έφτιαξα τον νέο αθλητικό νόμο που βάζει τάξη στο χάος του αθλητισμού” επιχείρημα. Διότι ναι, έχει βάλει πάρα πολλά σε έναν δρόμο, χάρη στην επιλογή του να συνεχίσει στον δρόμο του προκατόχου του, του Γιάννη Ανδριανού, και να ξεπατώσει στους ελέγχους όλες τις ομοσπονδίες των αθλημάτων, βάζοντας λουκέτο στις διεφθαρμένες, ναι, έκανε καλή διαχείριση του κρατικού χρήματος με στόχο την επιβίωση του ερασιτεχνικού αθλητισμού, και, το πιο μεγάλο, δημιούργησε την προοπτική μερικής πάταξης της διαφθοράς στο ποδόσφαιρο. Ομως έχει πάρα πολύ δρόμο μπροστά του ο αθλητισμός μέχρι να καθαρίσει, και πάρα πολύ περισσότερο δρόμο για να αναπτυχθεί και να ανθίσει, τόσο σε ερασιτεχνικό επίπεδο όσο και σε επιχειρηματικό. Αρα το έργο μένει στη μέση, επειδή ο Πρωθυπουργός έκρινε ότι τον είχε, τον συνεργάτη του, περισσότερο ανάγκη σε ένα πιο κρίσιμο πεδίο για την ελληνική ζωή, αυτό της Δικαιοσύνης, αλλά και επειδή ήθελε να δείξει ότι επιβραβεύει τους αποτελεσματικούς και τους οδηγεί σε ανέλιξη στην πολιτική ζωή.

Προτού συνεχίσω, θα κάνω μια απαραίτητη σημείωση σχετικά με την ειδοποιό διαφορά της θητείας Κοντονή από αυτήν των προκατόχων του: Ο απερχόμενος υφυπουργός Αθλητισμού δεν πέτυχε εκεί που οι άλλοι αποτύγχαναν ή δεν πετύχαιναν μόνο επειδή μπορεί να είναι ικανότερος συγκριτικά με τους προκατόχους του. Πέτυχε κυρίως επειδή εκείνος είχε την πλάτη που δεν είχαν όσοι ικανοί είχαν καθίσει στο παρελθόν στην καρέκλα του. Εμεινε συνεπής στη στάση του απέναντι στα συμφέροντα επειδή του το επέτρεψε ο Πρωθυπουργός του. Ναι, ο Αλέξης Τσίπρας τον στήριξε και επειδή ο Κοντονής τον έπεισε για τον δρόμο του, αλλά υπήρξαν και προηγούμενοι που είχαν δώσει μάχες για να πείσουν τον Πρωθυπουργό τους και απέναντί τους είχαν βρει τοίχο, ακριβώς επειδή ο Πρωθυπουργός τους εξυπηρετούσε (ή δεν ήθελε να κοντράρει) και στο ποδόσφαιρο επιχειρηματικά συμφέροντα. Οσο ασχολήθηκε, μέχρι εδώ, με το ποδόσφαιρο ο σημερινός Πρωθυπουργός δεν είχε ασχοληθεί ποτέ κανείς από τους προηγούμενους. Αν ο Κοντονής είναι ο πιο επιτυχημένος και αποτελεσματικός υφυπουργός Αθλητισμού στην προσπάθεια πάταξης της διαφθοράς στο ποδόσφαιρο, είναι επειδή ο Τσίπρας είναι ο πιο επιτυχημένος και αποτελεσματικός Πρωθυπουργός στην προσπάθεια πάταξης της διαφθοράς στο ποδόσφαιρο. Προσέξτε, δεν το γενικεύω, μιλώ για το ποδόσφαιρο και τον αθλητισμό. Μόνο.

Η επόμενη επιλογή του Τσίπρα για τον Αθλητισμό είναι ακόμη ένας δικηγόρος, ο Πειραιώτης Γιώργος Βασιλειάδης. Ενας πιο μυημένος στον αθλητισμό και ειδικά στο ποδόσφαιρο από όσο ήταν ο Κοντονής τον Ιανουάριο του 2015, δεδομένου ότι ο 38χρονος νομικός είναι φανατικός ποδοσφαιρόφιλος. Με παππού και μητέρα – υποστηρικτές της ΑΕΚ, με πατέρα οπαδό της Προοδευτικής, με αγάπη για τον Ολυμπιακό και σταθερή παρουσία, με εισιτήριο διαρκείας, στο Καραϊσκάκη μέχρι και πριν από περίπου τρία χρόνια, όταν συνειδητά επέλεξε, όπως όλη η παρέα του, να διακόψει την παρουσία του. Ο Βασιλειάδης είχε κόψει το γήπεδο πολύ προτού ο Τσίπρας επιβάλει στους συνεργάτες του “απαγόρευση” εμφάνισης στα γήπεδα και ειδικά τις έδρες των μεγάλων ομάδων.

Προφανώς όχι τυχαία ο Βασιλειάδης επέλεξε ως πρώτη του κίνηση την παρουσία σε έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, το Πανιώνιος – ΠΑΟΚ. Σκοπεύει να το κάνει συχνά, δεν αποκλείεται να το κάνει και την ερχόμενη Κυριακή για χάρη της Εθνικής, όχι μόνο επειδή θέλει να επικοινωνήσει ότι δεν πέφτει με αλεξίπτωτο σε έναν χώρο που δεν του είναι οικείος αλλά και επειδή το απολαμβάνει.

Ο Τσίπρας επέλεξε τον μέχρι πρότινος γενικό γραμματέα για την Καταπολέμηση της Διαφθοράς και επειδή η επιλογή έχει συμβολισμό. Ο αθλητισμός όμως δεν είναι μόνο η διαφθορά. Ναι, η διαφθορά είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα, κυρίως του επαγγελματικού ποδοσφαίρου αυτή την εποχή, αλλά οι ανάγκες του αθλητισμού από τον υπουργό του είναι πολλές, μεγάλες και διαφορετικές. Συνεπώς το ερώτημα, που περιμένουμε να απαντηθεί από την δράση του Βασιλειάδη, είναι πολύ κρίσιμο: ο Τσίπρας βλέπει στον αθλητισμό μόνο την ποδοσφαιρική διαφθορά ή και κάτι άλλο;

Στην υπόθεση του ποδοσφαίρου, ο Κοντονής έχει κάνει, με όρους ποδοσφαιρικούς, μια πολύ καλή ασίστ σε έναν συμπαίκτη με τον οποίο γνωρίζεται καλά. Στην πρώτη ανάγνωση του βιογραφικού του, ο συμπαίκτης δεν είναι “άμπαλος”. Το αντίθετο θα έλεγε μάλιστα κανείς, ότι πρόκειται για έναν πολύ μυημένο, κυρίως στα του ποδοσφαίρου, άνθρωπο, ο οποίος κουβαλά πλέον και μια πολύτιμη εμπειρία δράσης κατά της διαφθοράς. Προφανώς είναι στο χέρι του Βασιλειάδη να βάλει το γκολ και να αποδείξει ότι ο Τσίπρας είναι, στον αθλητισμό και το ποδόσφαιρο, ένας καλός προπονητής που έχει μάτι.

Η δουλειά είναι δυσκολότερη από αυτή που είχε ο Κοντονής, διότι ο πήχης των προσδοκιών, οι οποίες έχουν μετατραπεί σε απαιτήσεις, είναι πολύ ψηλότερα, σε μια εποχή που η κοινωνία που ασχολείται με το ποδόσφαιρο μυρίζει αγανάκτηση εξαιτίας των βιωμάτων της των προηγούμενων ετών αλλά και λόγω της αγριότητας της ελληνικής κοινωνίας στην εποχή της κρίσης που εξαθλιώνει την Ελλάδα. Ποτέ στην ιστορία ο κόσμος στην Ελλάδα δεν ασχολιόταν με το ελληνικό ποδόσφαιρο τόσο λίγο όσο στη διάρκεια των τελευταίων ετών. Η τελευταία μου πρόταση περικλείει όλη την πρόκληση για έναν Ελληνα πολιτικό, αν αυτός έχει αθλητικά οράματα. Θα ήθελα πολύ να πιστέψω ότι ο σημερινός Πρωθυπουργός έχει αθλητικά οράματα, ή τουλάχιστον την αντίληψη ότι η Ελλάδα μπορεί να κερδίσει πολλά, σε αισθήματα και χρήμα, από τον αθλητισμό. Το ίδιο θα ήθελα να πιστέψω και για τον νέο υφυπουργό Αθλητισμού. Αν έπρεπε να κάνω όμως μια ευχή στον ελληνικό αθλητισμό, επειδή οφείλω να βάζω πολύ ρεαλισμό στις αντιλήψεις και τις προσδοκίες μου, θα ευχόμουν μόνο αυτό: ας μην έχει κανένα αθλητικό όραμα ο νέος υφυπουργός Αθλητισμού, αρκεί να είναι όσο αποτελεσματικός υπήρξε ο προκάτοχός του, και ας τον αφήσει ο Πρωθυπουργός να λειτουργήσει με την ίδια ελευθερία και με την ίδια στήριξη που είχε ο προηγούμενος. Στην Ελλάδα του 2016 τι παραπάνω μπορεί να εύχεται κανείς;