Μια ψήφο εσύ, μια ψήφο κι αυτός...

Μια ψήφο εσύ, μια ψήφο κι αυτός...

Ο Χρήστος Κιούσης στην επέτειο του δημοψηφίσματος κι ενώ έχει πέσει στο τραπέζι το δικαίωμα της ψήφου από τα 17, κάνει κάποιες γενικότερες μαύρες σκέψεις για το ποιοι τελικά ψηφίζουν σ΄αυτόν τον τόπο.

Μια ψήφο εσύ, μια ψήφο κι αυτός...

Επειδή διακρίνω σήμερα μια επετειακή διάθεση σε σχέση με το περσινό δημοψήφισμα, να ξεκαθαρίσω ότι δεν είχα πάει να ψηφίσω. Για την ακρίβεια μαστόρευα στην αυλή μου ένα τραπεζάκι, πράγμα που θεωρούσα απείρως σημαντικότερο, από το να πάω να απαντήσω ένα μη ερώτημα. Γιατί ερώτημα εγώ δεν αντιλήφθηκα. “Αποδέχεστε το σχέδιο Γιουνκέρ;” Κι άντε και δεν το αποδέχομαι, ποιό είναι το εναλλακτικό; Δηλαδή από μόνο του το πράγμα ήταν μια τρέλα, ένας παραλογισμός. Ήταν, περισσότερο από κάθε άλλη φορά, η μεταφορά στην πραγματικότητα του ανεκδότου: “Είσαι με μας ή με τους άλλους;” Και φυσικά η λογική ανεκδοτολογική απάντηση πιο επίκαιρη από ποτέ: “Ποιοί είστε εσείς και ποιοί είναι οι άλλοι;” Και να ο Εθνικός Διχασμός μεταξύ Ναι και Όχι και να οι πανηγυρισμοί με τα τσάμικα στο Σύνταγμα και να μετά το ρήγμα μεταξύ πρώην συντρόφων και τη συνέχεια την ξέρουμε καλά.

Εσχάτως πρόεκυψε και το θέμα του εκλογικού νόμου. Συνηθέστατο στη χώρα μας να αλλάζουν αυτά από καιρού εις καιρόν, ανάλογα με τα καλά και συμφέροντα των κομμάτων. Μέσα στη συζήτηση και το αν πρέπει να ψηφίζουν οι 17ρηδες. Προσωπικά δε με ενοχλεί καθόλου. Αν ο 17αρης είναι πολιτικοποιημένο παιδί, με θέσεις κι απόψεις δε βλέπω γιατί να μην ψηφίζει. Αν είναι χαβαλέ απολιτίκ ή μέλος του ομογενοποιημένου όχλου κάποιας παράταξης κι ένα χρόνο να καθυστερήσει και να ψηφίσει στα 18, την ίδια ζημιά θα κάνει. Ας αλλάξουν όμως ταυτόχρονα και το ηλικιακό όριο έκδοσης διπλώματος οδήγησης, για να μην έχουμε το τραγελαφικό, να είναι ανώριμος ο 17αρης για να οδηγήσει, αλλά ώριμος για να ψηφίσει.

Έχουμε ένα αστείο μ' έναν φίλο μου, όταν βλέπουμε κανέναν homo ellinaras από αυτούς που δυστυχώς κυκλοφορούν συχνότατα ανάμεσά μας (ή μήπως εμείς ανάμεσά τους;). Κοιταζόμαστε και λέμε: “Μια ψήφο αυτός, μια ψήφο κι εσύ”. Διασκεδάζουμε τη δυστυχία μας, ότι το μέλλον μας ή το μέλλον των παιδιών μας εξαρτάται από την προσέλευση στην κάλπη τέτοιων ανθρώπων. Πάντα αναρωτιόμουν για το πως θα μπορούσε να συγκροτηθεί ένα καλύτερο εκλογικό σώμα. Ξέρω ίσως κάποιοι από σας να με κατηγορήσουν για νόθευση δημοκρατικού πολιτεύματος, αλλά πατάξατε μεν, ακούσατε δε. 

Δεν είμαι νομικός και δε γνωρίζω τη νομολογία περί στέρησης πολιτικών δικαιωμάτων, θεωρώ όμως ότι θα έπρεπε να είναι η συνηθέστερη ποινή στην Ελλάδα του 2016. Για παράδειγμα στον υπάνθρωπο που παρκάρει και κλείνει τη ράμπα αναπήρων, δεν αρκεί να του κόψεις μια κάποια κλήση. Απαγορεύεται αυτό το ντουγάνι να αποφασίζει για την τοπική αυτοδιοίκηση ή τον κυβερνήτη μας. Αυτός ο ταβερνιάρης που χτύπησε μέχρι θανάτου ένα αδέσποτο σκυλάκι, δεν αρκεί να φάει ένα χρηματικό πρόστιμο ή κάποιους μήνες φυλάκισης. Πρέπει να στερηθεί το δικαίωμα ψήφου από αυτό το κτήνος. Με πνίγει το γεγονός ότι μπορεί να βρεθώ δίπλα δίπλα με αυτά τα υποκείμενα στο παραβάν, ίσοι απέναντι στο πολίτευμα. Και πόσες περιπτώσεις ακόμα. Κακοποιήση ή έκθεση σε κίνδυνο παιδιών και ηλικιωμένων, εμπρησμοί και καταπατήσεις δασών, συστηματική και δόλια ρύπανση του περιβάλλοντος, βασανισμοί ζώων, εγκληματική οδηγική συμπεριφορά, χρηματισμός δημοσίου λειτουργού κι όλες αυτές οι ακραίες αντικοινωνικές συμπεριφορές δεν μπορεί να μην τιμωρούνται με στέρηση του δικαιώματος εκλέγειν κι εκλέγεσθαι. Θα μου πει κάποιος , σιγά μην τους νοιάζει, αλλά νοιάζει εμάς ρε φίλε. Εμένα με νοιάζει η ψήφος μου να μην προσμετράται ως ίση με αυτή του κάθε ανθρωποειδούς.

Θα ψηφίσουν οι φτωχοί και οι εύποροι, οι μορφωμένοι και οι αμόρφωτοι, οι επιστήμονες και οι τεχνίτες, οι νέοι κι οι γέροι κι αυτό είναι δημοκρατία. Δημοκρατία δεν είναι να μη σε νοιάζει, ποιοι έχουν το δικαίωμα της ψήφου και να τους αντιμετωπίζεις σαν εκλογική δεξάμενη, άλλοτε από τα 17 κι άλλοτε από τα 18 κατά πως σε βολεύει και κατά πως σε συμβουλεύουν οι επικοινωνιολόγοι σου. Αν συνεχίσω όμως θα πρέπει να μιλήσουμε για παιδεία, για νομικό πολιτισμό, για δικαιοσύνη κι αυτές οι συζητήσεις πονάνε πολύ. Περισσότερο από το Ναι ή το Όχι σε ένα ανύπαρκτο ερώτημα. Παίξε κι εσύ το παιχνίδι “μια ψήφο εσύ, μια ψήφο κι αυτός” και θα δεις πόσο πονάει...

Υ.Γ. Τις νέες προτάσεις μου ως φίλος προς φίλους, τις βλέπετε δεξιά στο blog μου: Ταινία το αυθεντικό αργεντίνικο θρίλερ “Το μυστικό στα μάτια της”, κλάσεις ανώτερο από την αμερικανική μεταφορά του. Βιβλίο ένα συναρπαστικό, κινηματογραφικής γραφής γαλλικό θρίλερ από τον Ζαν Κριστόφ Γκρανζέ με τίτλο “Καϊκέν”. Μουσική τέρμα καλοκαιρινή με μια υπέροχη διασκευή των Hot 8 Brass Band στο “Sexual Healing” κι ένα εμπνευσμένο remix του Αντώνη Κανάκη. Κι άλλες προτάσεις σύντομα... Ciao !

Best of internet