Ο Μίκης, ο Ντέμης και η... Ρούλα!

Διαβάζοντας χθες το άρθρο του Αλέξη Σπυρόπουλου (respect) για τη συναντηση του (μαζί με τους Φύσσα, Ντέμη, Δέλλα, Καραγκούνη, Κατσουράνη). με τον Μίκη Θεοδωράκη στο σπίτι του Μεγάλου αυτού Ελληνα…σκέφτηκα (για μια ακόμη φορά) ότι η ζωή δεν κάνει μόνο κύκλους, αλλά γουστάρει τις παραλληλες διαδρομές.

Την ίδια (υποθέτω) εποχή που ο Αλέξης πήγε με τον Ντέμη και τους άλλους πρωταθλητές Ευρώπης στο σπίτι του Μίκη, είχα πάει κι εγώ με έναν άλλο Ντέμη… τον Ντέμι Ρούσσο… να συναντήσω τον ίδιο άνθρωπο…στο ίδιο σπίτι….στο ίδιο σαλόνι …με το ίδιο ασανσέρ… αλλά με μια (χαχαχαχαχα) τούρτα στα χέρια.. Ήταν ίδια κουρασμένος, αλλά ποταμός… Το déjà vu μου έριξε μια φωτοβολίδα για να το δω… θα ήμουν τυφλός αν δεν το έβλεπα.

Εκείνη την εποχή –λίγο πριν το 2004- είχα την ευθύνη των δημοσίων σχέσεων της FM Records…o Μεγάλος Ντέμις Ρούσσος του οποίου ή εταιρεία είχε τα δικαιώματα , ήθελε διακαώς να τραγουδήσει το «Αξιον Εστί». Τι ιδέα!!!! Δυστυχώς ποτέ δεν πραγματοποιήθηκε. Αγνοώ το γιατί, καθώς μετα από λίγο έφυγα από την εταιρεία.

Μου ανέθεσαν να κανονίσω τη συνάντηση.

Αν ήθελα; Χαχαχαχα! Κωλοτούμπες από τη χαρά μου έκανα. Εκτός από τους προφανείς λόγους είχα ακόμα έναν παραπάνω: Ο Μίκης Θεοδωράκης ήταν φίλος με τον πατέρα μου. Στο σαλόνι του πατρικού ακόμα και σήμερα που μιλάμε υπάρχει μια φωτό –αναμεσα σε γελοιογραφίες του Hoviv, του Reizer και μερικών άλλων κολοσσών της παγκόσμιας γελοιογραφίας- στη οποία απεικονίζεται ο Μίκης σε ένα κρεββάτι (ήταν αρρωστος -νομίζω- από φυματίωση) και τον πατέρα μου σε μια καρέκλα δίπλα του να του κρατά παρέα. Θα πρέπει να ήταν στα τέλη της δεκαετίας των 50’s.

Από την άλλη ήταν και ο Ντέμις Ρούσσος που με τα τραγούδια του είχε μεγαλώσει η γενιά μου…. Βαγγέλης Παπαθανσίου…τα Παιδιά της Αφροδίτης κ.λ.π.

Δυο τεράστιες διεθνείς προσωπικότητες …και οι δυο Ελληνες… θα συναντιόντουσαν για πρώτη φορά.

Φυσικά και ήθελα να ήμουν παρών.

Μαζί μας και ένας κύριος που δεν γνωριζα… λεγόταν Γιάννης Ιωάννου… και δεν είχα ιδέα με τι ασχολιόταν, ούτε πώς βρέθηκε στην παρέα μας. Κάτι μου θυμιζε αλλά δεν μπορούσα να το εντοπίσω.

Πήγαμε με το δικό μου αυτοκίνητο. Οι άλλοι ανέβηκαν στο διαμέρισμα. Εγώ καθυστέρησα λίγο μέχρι να βρω να παρκάρω. Εφτασα ασθμαίνοντας. Δεν ήθελα να χάσω ούτε δευτερόλεπτο.

Ο Μίκης Θεοδωράκης καθόταν στην πολυθρόνα του. ΑΚΡΙΒΩΣ όπως τον περιγράφει ο Αλέξης Σπυρόπουλος. Πιο ακριβώς δεν γίνεται. Με καλωσόρισε ζεστά. Μου είπε 2-3 συγκινητικά για τον πατέρα μου, που είχε φύγει μερικά χρόνια πριν.

-Κάθισε! μου πρότεινε.

Μμμμμ αυτό ήταν ένα πρόβλημα. Ολες οι θέσεις ήταν πιασμένες.

Δίστασα.

Ο Μίκης Θεοδωράκης σήκωσε τα πελώρια χέρια του και μου έδειξε:

-Κάτσε εκεί!

-Αποκλείεται! Φώναξε μέσα μου το είναι μου.

Μου έδειχνε…. το σκαμνί του… πιάνου του.

-Α-πο-κλεί-ε-ται! Ούρλιαξε μέσα μου το είναι μου.

-Δεν γίνεται κ. Θεοδωράκη… ψιθυρισα… θα πιάσει φωτιά… (ο κώλος μου... ήθελα να πω, αλλά φυσικά δεν το’πα!)

Ο Ντέμης Ρούσσος ξεράθηκε στο γέλιο.

-Εχει δίκιο μαέστρο! είπε.

Μου ΄φερανε μια καρέκλα.

Στην κουβέντα που ακολούθησε διέκρινα έναν απέραντο σεβασμό του Ντέμι Ρούσσου προς τον Μίκη και μια βαθειά εκτίμηση εκείνου προς τον τραγουδιστή. Σκέφτηκα πόσα εκατομμύρια δίσκους έχουν πουλήσει και οι δυο μαζί παγοσμίως και ανατρίχιασα.

Ο Ντέμις Ρούσσος όλο το απόγευμα τον άκουγε όπως ο μαθητής τον δάσκαλο. Ολοι τον ακούγαμε σιωπηλοί …λες και φοβόμαστε μην χάσουμε έστω και μια λέξη. Ο μόνος που τον διέκοπτε ήταν ο Ιωάννου, ο οποίος τον αποκαλούσε (στον ενικό) Μίκη… Ποιος ήταν αυτός μωρέ; Δεν ήταν όμως η στιγμή να το ανακαλύψω.

Για πρώτη φορά άκουγα τον Θεοδωράκη να μιλά (σχεδόν) αποκλειστικά για μουσική. Μέχρι τώρα τον είχα δει στην τηλεόραση να μιλά για την πολιτική, για την κοινωνία… ποτέ όμως για την μουσική.

Τρελλάθηκα. Παρακαλάγα να μην σταματήσει.

Αργότερα πέρασε σε ιστορίες για να μην σου μείνει άντερο: όπως αυτή που ήταν –στη διάρκεια της δικτατορίας- στο Παρίσι μαζί με τον Γιώργο Ζαμπέτα, που κουβαλούσε το μπουζούκι του. Ήρθε και τους συνάντησε ένας συντηρητικότατος κύριος…κομισσάριος του ΚΚ της τότε Σοβιετικής Ενωσης. Μόλις τον είδε ο Ζαμπέτας, που βαριόταν να κουβαλά το μπουζούκι του το’κανε πάσα… το οποίο ο κομμασάριος κουβαλούσε όλο το βράδι… σε όλα τα μπιστρό του Παρισιού.

Διέκοψε την διηγηση και αναψε ένα πούρο.

-Είναι Αβάνας… μας είπε… Θέλετε;

Δεν θέλαμε. Σιγά μην κάπνιζα πούρο μαζί με τον Μίκη Θεοδωράκη.

Το άναψε και τραβηξε απολαυστικά μια τζούρα.

-Μου τα έστειλε ο ίδιος ο Φιντέλ Κάστρο, είπε.

Ενγυπωσιαστήκαμε.

Δεν είχε τελειώσει όμως:

-Ξέρετε με ποιόν μου τα έστειλε; μας ρωτησε με ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά.

Ιδέα δεν είχαμε… άλλωστε ήταν ρητορική ερωτηση.

-Με τον Τέως Βασιλιά Κωνσταντίνο… είπε γελώντας τρανταχτά.

Πνίγηκα λες και είχα καπνίσει όλο το πούρο με μια ρουφηξιά.

Ο Ντέμις Ρούσσος μόνο που δεν έπεσε από την καρέκλα του.

Μετά από κανένα 3ωρο τα μαζέψαμε και με βαρειά καρδιά αποχαιρετιστήκαμε. Στην έξοδο ο Θεοδωράκης έπιασε κουβέντα με τον Ιωάννου.

-Λοιπόν Γιάννη, όπως είπαμε. Ταραμ-ταρμα-ταριμ-ταραμ…

-Α. όχι Μίκη… δεν συμφωνώ: Τουρουμ-τουρουμ-τιτιμ-ταμ- τομ…

-Όχι σου λέω: Ταραμ-ταρμα-ταριμ-ταραμ…

- Τουρουμ-τουρουμ-τιτιμ-ταμ- τομ… Επιμένω

Μωρέ ποιος ήταν αυτός που’φερνε αντιρρησεις και μάλιστα μουσικές στον Μίκη Θεοδωράκη.

Ρωτησα χαμηλόφωνα τον ιδιοκτήτη της FM Records.

-O ενορχηστρωτής του…μου απάντησε το ίδιο χαμηλόφωνα.

Α, μάλιστα τωρα εξηγ…. Και τότε θυμήθηκα πού τον είχα ξαναδεί.

Όταν εργαζόμουν στο MEGA ή Ρούλα Κορομηλά, ετοιμάζε το «Μπράβο Ρούλα»… ήθελε στο πλατό μια ορχήστρα για να παίζει live.

Eίχε έρθει λοιπόν ο Ιωάννου με την μπάντα του.

Η Ρούλα …ΔΕΝ ΤΟΝ ΕΝΕΚΡΙΝΕ!

Όταν βγήκαμε από το σπίτι τον ρώτησα:

-Συγγνώμη… αν δεν είμαι αδιάκριτος…για ποιο μουσικό θέμα κουβεντιάζατε με τον κ. Θεοδωράκη;

-Για τον Εθνικό Υμνο των Παλαιστινίων… μου είπε ο άνθρωπος που η Ρούλα δεν βρήκε ικανό να παίζει στην εκπομπή της.

ΠΟΥ ΝΑ ΚΤΥΠΗΣΩ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΜΟΥ; Πείτε μου σας παρακαλώ! ΠΟΥΥΥΥΥ;

Κλέβω (στην κυριοΛΕΞΙΑ) τον επίλογο του Αλέξη Σπυρόπουλου. Εάν κάποτε με ρωτήσουν τι μου πρόσφερε αυτή η δουλειά, θ’ αναγνωρίσω (και θα πω ένα ευχαριστώ, ή και πολλά ευχαριστώ, για) τα πάντα. Ευγνώμων, όμως, στη δουλειά θα είμαι μόνο για ένα. Συνάντησα τον Θεοδωράκη…

ΥΓ. Για ένα πράγμα μετανιώνω: Φεύγοντας ντράπηκα να πάρω (κλέψω) εκείνο μισοσβησμένο πούρο από το τασάκι.